De EU als katalysator van polarisatie in de Nederlandse politiek

In Nederland werken ongeveer 1,1 miljoen mensen bij de overheid. Dat zijn stuk voor stuk mensen die dat met plezier doen, want anders zouden ze natuurlijk wel een andere baan zoeken. Zo werkt de arbeidsmarkt immers. Als je je iedere werkdag kapot verveelt, de hele dag volstrekt zinloos papier zit te verplaatsen, burgers van loket naar loket stuurt of vanuit Bouw- & Woningtoezicht vergunningen eindeloos laat rondzwerven omdat er nog een stempel, paraaf of werkgroep ontbreekt, dan blijf je daar uiteraard niet zitten. Dan zoek je ander werk. Dat is logisch.

Moet je de hele dag boetes uitschrijven voor pietluttigheden terwijl grotere problemen blijven liggen, dan doe je dat natuurlijk niet. Dan kies je iets anders. Zit je in Brussel in een uitstekend betaald beleidsbaantje waar je vooral vergadert over de uitwerking van de voorbereidende conceptversie van een voorlopig voorstel, dan stap je daar vanzelf op zodra je merkt hoe absurd dat eigenlijk is. Dat is logisch. Niemand blijft ergens werken waar hij zich niet prettig bij voelt. Dus werken mensen graag voor de overheid. Dat is logisch.

De overige 8,7 miljoen werkenden werken overigens óók grotendeels voor de overheid. Tot ergens halverwege juni gemiddeld, en voor velen nog veel langer. Dat noemen we Tax Freedom Day, maar eigenlijk betekent het simpelweg dat je eerst maanden werkt voordat je eindelijk iets voor jezelf mag verdienen. Dat is logisch.

Werk je niet, dan bestaat er een uitgebreid systeem om geld naar je toe te laten komen. Werk je wel, dan begint de overheid alvast met innen voordat je salaris überhaupt op je rekening staat. Dat is logisch. Van iedere extra euro die je verdient, mag je een steeds kleiner deel houden. Want hoe harder je werkt en hoe productiever je bent, hoe meer de overheid vindt dat je blijkbaar kunt missen. Dat is logisch. Werken moet natuurlijk niet té aantrekkelijk worden.

En zodra het geld eindelijk van jou lijkt te zijn, blijkt dat slechts een administratief misverstand. Bij iedere aankoop gaat er opnieuw belasting af. Standaard 21 procent over van alles en nog wat. Op energie, brandstof en andere eerste levensbehoeften mag daar gerust nog een paar lagen bovenop. Dat is logisch. Je hebt immers het voorrecht om stroom te gebruiken, te rijden of je huis warm te houden.

Zelfs sterven is fiscaal gezien geen eindpunt. Ook dan moet de overheid nog even meekijken. Je erfgenamen mogen eerst uitrekenen welk deel van jouw bezit alsnog richting de schatkist moet voordat zij mogen ontvangen wat jij tijdens je leven al bij elkaar hebt gewerkt. Dat is logisch. Dat geld heeft tenslotte lang genoeg niet van de overheid kunnen zijn.

Vind je vervolgens dat de overheid jouw belastinggeld uitgeeft aan projecten waarvan je het nut niet inziet, dan ligt het probleem waarschijnlijk bij jou. De overheid beslist immers democratisch over de besteding van jouw geld. Dat is logisch. Als miljarden euro’s verdwijnen in kostenoverschrijdingen, mislukte ICT-projecten, subsidieregelingen die niemand begrijpt of beleid dat na drie jaar weer wordt teruggedraaid, dan heet dat geen verspilling maar uitvoering. Dat is logisch.

En transparantie? Daar is de overheid natuurlijk een groot voorstander van. Daarom bestaat de Woo. Je kunt altijd documenten opvragen. Vervolgens krijg je tientallen pagina’s waarin vrijwel alles zwart is gemaakt, maanden uitstel of de mededeling dat de documenten helaas niet meer te vinden zijn. Dat is logisch. Transparantie is belangrijk, zolang niemand iets kan zien.

Er zijn tijden geweest waarin mensen zo’n bestuurlijke elite, die leefde van het geld van anderen, uiteindelijk zat waren. De Franse Revolutie is daar misschien wel het bekendste voorbeeld van. Tegenwoordig zijn we gelukkig veel redelijker. We leggen uit waarom alles noodzakelijk is, waarom alles ingewikkeld is en waarom alles uiteindelijk in ons eigen belang is. En als iets niet logisch voelt, dan leggen we gewoon nóg een keer uit waarom het wel logisch is.

Want uiteindelijk is alles logisch.

Bij ieder tegenargument voor de meest ridicule coronamaatregelen was ‘trust the science’ het gevleugelde antwoord. Vooral niet ingaan op de inhoud van al die dwarsliggers was het devies. Op 1,5 meter afstand van elkaar het vliegtuig instappen om vervolgens direct naast elkaar te gaan zitten? Trust the science! In een cirkeltje buiten in het park gaan zitten? Trust the science. In een restaurant zittend zonder mondkapje eten, maar een mondkapje op als je naar het toilet moest? Trust the science! De ME die mensen uit elkaar knuppelde omdat ze geen afstand buiten bewaren? Trust the science of anders wel Femke Halsema.

‘Trust the science’ waren de gewichtige woorden in de coronaperiode. Boegbeeld van dit vertrouwen was de Amerikaanse Van Dissel: Anthony Fauci. En diezelfde Fauci wordt nu onder ede gehoord. Saillant detail en voor Fauci vernietigend is de onthulling van zijn dagboek. Want uit zijn dagboek blijkt nu dat Fauci er zelf totaal andere denkbeelden op nahield dan dat hij op nationale televisie en wereldwijd verkondigde. Trust the science was het toch? Anthony Fauci schreef letterlijk in zijn dagboek dat COVID-19 slechts een sterftepercentage van 0,2 procent had maar sprak publiekelijk over het meer dan tienvoudige, namelijk 3 procent.

Daarmee wordt volstrekt duidelijk dat deze wetenschapper dondersgoed wist dat COVID-19 ‘slechts’ een stevige griep was. Mondkapjes? Uit de al eerder onthulde ‘Fauci-files’ wisten we dat hij vrienden mailde dat mondkapjes van generlei waarde waren, terwijl hij op televisie zelf twee of meer mondkapjes ‘adviseerde’. Uit zijn eigen dagboek blijkt nu ook dat hij talrijke mensen onder druk zette om over een tijdperiode van twee jaar zo’n 1 miljoen dollar aan prijzengeld naar binnen te harken voor zijn eigen ‘wetenschappelijke’ uitingen in het publieke domein. Uitingen waarvan nu vaststaat dat deze haaks stonden op zijn eigen kennis en kunde.

Tot zover dus ‘trust the science’. Deze is vakkundig om zeep geholpen door The Godfather van deze ‘science’ zelf, de science van zelfverrijking, belangenverstrengeling en persoonlijk gewin. De jacht naar eeuwige roem en aanzien verblindt, dat is nu wel duidelijk. Voor de mensen die het destijds allemaal doorzagen is het een hard gelag. Zij waren de ‘coronaontkenners’, de ‘wappies’, de ‘querdenkers’, de ‘dwarsliggers’ en de ‘complotdenkers’. Zij hadden dus gelijk en dat werd duidelijk dankzij de grootste bestrijder Anthony Fauci zelf die nu genadeloos door de mand valt. Een door geld en macht verblinde autoriteit die een stevige griep tot een killervirus bombardeerde, maar daarbij even vergat dat zijn eigen dagboek daardoor het daglicht niet kon verdragen.

Nog niet zo lang geleden wisten een aantal ‘experts’ van de Belastingdienst een goudomrande vertrekregeling in elkaar te zetten. Toenmalig verantwoordelijke Eric Wiebes werd er totaal door verrast en kon niets anders dan constateren dat een groot aantal ambtenaren met een dikke bonus er onder zijn beleid vandoor gingen met de poet.

En oh ja, die ‘experts’ die zelf alles weten over het belastingstelsel waren even ‘vergeten’ dat er nog belasting over die vertrekpremie geheven moest worden. De belastingbetaler draaide daar uiteindelijk voor op, waarna deze vertrokken ambtenaren via de achterdeur weer via talrijke ‘adviesbureaus’ tegen het vijfvoudige tarief de Belastingdienst verder financieel leegtrokken.

De Belastingdienst voerde ook een heffing in voor spaartegoeden, waarvan iedere expert al vertelde dat dit geen stand zou houden bij de rechter. ‘Uiteraard’ vochten ze door tot aan de Hoge Raad op kosten van de samenleving. Toen de Belastingdienst in het ongelijk werd gesteld bleek het echter niet meer mogelijk de ten onrechte geïnde bedragen aan de rechtmatige eigenaren terug te storten, dat zou te ‘complex’ worden en teveel geld gaan kosten… hetzelfde geintje haalden ze uit met de vennootschapsbelasting.

Een al enorm lang slepende kwestie is de Toeslagenaffaire (inmiddels met een hoofdletter geschreven). Door een discutabel computeralgoritme werden ‘fraudeurs’ keihard aangepakt en financieel compleet verwoest. Vervolgens bleken bij rechtszaken stukken op wonderbaarlijke wijze te verdwijnen, werden kinderen uit huis geplaatst en volgden jarenlange procedures – om vervolgens alsnog in het ongelijk te worden gesteld. Iedere poging de zaak te herstellen mislukte. Totdat er een parlementaire enquête kwam… iedereen onder ede en dan zou de onderste steen toch wel naar boven komen? Helaas, tot op de dag van vandaag is deze niet naar boven gekomen en zijn er nog duizenden gedupeerden die vechten voor hun recht.

Onlangs is echter bekend geworden dat de Belastingdienst maar liefst 64 miljoen documenten heeft achtergehouden van de Toeslagenaffaire. Achtergehouden voor gedupeerde ouders, achtergehouden voor kinderen die uit huis zijn geplaatst en wier jeugd is verwoest, achtergehouden voor weduwen wier echtgenoot het niet langer kon aanzien dat het gezin kapot werd gemaakt door de Belastingdienst, achtergehouden voor de parlementaire enquête, achtergehouden voor schuldeisers van gedupeerden, achtergehouden voor hén die er recht op hadden. 64 miljoen bewijzen, achtergehouden, en dan nog ambtenaren die beweren het niet geweten te hebben…

Dan rijst de vraag hoe het recht een organisatie zou kwalificeren die stelselmatig informatie achterhoudt, bewijs laat verdwijnen en burgers grote schade toebrengt.