De ravage van Rutte – na 14 jaar leugens en wanbeleid is er weinig gaafs meer over

In 1982 werd ik lid van de VVD omdat ik de kernwaarden vrijheid en verantwoordelijkheid ten diepste onderschreef. Deze kernwaarden werden op magistrale wijze uitgedragen door partijleiders zoals Hans Wiegel en Frits Bolkestein en onder hun leiding was het een feest om VVD’er te zijn. Veel vaker was het een beschamende zaak en stond ik bij wijze van spreken al met mijn opzegbrief in de hand bij de postbus. Joris Voorhoeve bakte er weinig van, Hans Dijkstal probeerde van de VVD een soort Volt avant la lettre te maken en Ed Nijpels kwam nooit helemaal af van het bizarre imago dat hij had gecreëerd door in 1978 in de Tweede Kamer een vurig pleidooi te houden voor het schrappen van het verbod op seksuele relaties met minderjarigen uit het Wetboek van Strafrecht.

In 2002 kwam ik, na een periode van tien jaar in verschillende landen te hebben gewerkt, terug in Nederland en begon me weer te interesseren voor de politiek en voor de VVD. Zoals een actief lid betaamt ging ik naar congressen en maakte ik mij verdienstelijk in de lokale politiek, waardoor ik in 2010 zelfs gemeenteraadslid voor de VVD in Haarlem mocht worden. Mark Rutte was een jonge kerel die de lijn van Wiegel en Bolkestein leek door te zetten en ik was in eerste instantie dan ook zeer enthousiast. Zijn eerste toespraken op VVD-congressen, die tegenwoordig overigens ‘festivals’ genoemd moeten worden, gingen ook altijd over de vrijheid van het individu en de soevereiniteit van Nederland. Een kleine overheid die goed gecontroleerd wordt en het zelfbeschikkingsrecht van ieder mens. Koren op mijn molen.

Na het luisteren van zijn afscheidsrede heb ik dan ook maar één vraag. Hoe heeft het zo ontzettend mis kunnen gaan? En dan doel ik niet op mijn verwijdering uit de Tweede Kamerfractie van de VVD op 24 september 2019, want dat was met recht een groot cadeau. Een bevrijding.

Een democratie en een rechtsstaat kunnen alleen functioneren als de zittende macht wordt gecontroleerd en ter verantwoording kan worden geroepen. Dat waren zijn eigen woorden. Na 14 jaar Mark Rutte is het tijd om de balans op te maken en we moeten helaas concluderen dat hij het spel briljant heeft gespeeld, maar dat er van de oorspronkelijke kernwaarden weinig meer over is. De overheid is groter en machtiger geworden en wordt nauwelijks meer gecontroleerd door het parlement. De machtsconcentratie in Den Haag heeft sinds de corona-episode dystopische proporties aangenomen en de scheiding der machten is aan verval onderhevig. Het OM zit feitelijk bij het kabinet op schoot en start willekeurig politieke processen om het tegenstanders lastig te maken.

Het verbijsterende van het tijdperk Rutte is dat hij altijd de kunst van het optimisme heeft beheerst. Hij wist hoe hij de mensen moest aanspreken en inspireren, zelfs in tijden van crisis. Zijn retoriek over ‘Nederland als een gaaf land’ resoneerde bij velen en gaf ons hoop op betere tijden. Maar onder dat glanzende oppervlak schuilde een harde realiteit die steeds moeilijker te negeren viel. Schaterlachend en ‘hé hoi’ roepend werd Nederland juist steeds minder gaaf. De afgelopen jaren hebben we gezien hoe onze samenleving langzaam maar zeker werd uitgehold. Waar ooit iedereen vrijuit kon spreken en in zijn waarde werd gelaten, is nu een sfeer van angst en wantrouwen ontstaan. De vrijheid die ooit zo gekoesterd werd, is systematisch uitgehold door een overheid die steeds meer controle over ons leven wilde hebben. De reeks met leugens en schandalen zijn eindeloos en als je ze op een rij zet kun je je bijna niet voorstellen dat het nooit tot een aangenomen motie van wantrouwen in de Tweede Kamer heeft geleid.

Reeds in 2007 werd Rutte als staatsecretaris van Sociale Zaken veroordeeld omdat hij gemeenten had aangezet tot rassendiscriminatie. Een directe opmaat naar de toeslagenaffaire. Een nationale schande waarbij duizenden gezinnen onterecht werden beschuldigd en financieel geruïneerd. Daarbij werden 1700 kinderen uit huis geplaatst omdat Jeugdzorg vond dat er te weinig geld in het gezin was om een kind op te voeden, terwijl dit het directe resultaat was van het discriminatoire beleid van het kabinet Rutte. Dit is het tragische gevolg van een overheid die het contact met de werkelijkheid kwijt is geraakt en de menselijke maat volledig uit het oog heeft verloren. De slachtoffers van dit schandaal zullen de rest van hun leven de gevolgen dragen, terwijl de verantwoordelijken zich verschuilen achter bureaucratische regels en vage herinneringen.

Het leger is een tandeloze tijger geworden omdat onder het bewind van Rutte systematisch de 2 procent norm van het bnp werd geschonden. We hebben te weinig militair personeel, ze worden onderbetaald, het materieel is weggegeven aan Oekraïne en onze krijgsmacht wordt geleid door een ‘topambtenaar’ die het verschil tussen een sergeant en een majoor niet kent.

De zorg ligt op apegapen en het onderwijs in Nederland is inmiddels volledig ingericht op middelmatigheid. De belastingen op energie zijn torenhoog en met de sluiting van het Groninger gasveld heeft Rutte onze energiesoevereiniteit aan de wilgen gehangen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de woningmarkt. De huizenprijzen zijn door het dak gegaan en het is voor jonge mensen vrijwel onmogelijk geworden om een betaalbare woning te vinden. Dit is het resultaat van jarenlang falend beleid, waarbij de ongelimiteerde asielinstroom van honderdduizenden kansarme mensen per jaar een beroep doet op woningen, zorg en onderwijs. Ten koste van de eigen autochtone bevolking.

Met name de coronacrisis heeft de tekortkomingen van Ruttes leiderschap pijnlijk blootgelegd. De harde maatregelen: de avondklok, de desastreuze lockdowns, de onnodige schoolsluitingen en de leugenlawine rondom de vaccinaties hebben diepe wonden achtergelaten in onze samenleving. De sociale, economische en psychologische schade is enorm en zal nog jaren voelbaar zijn. Terwijl de vrijheid van meningsuiting en het recht op zelfbeschikking onder druk kwamen te staan, zagen we een overheid die steeds meer macht naar zich toetrok en de burger als een probleem ging zien dat gecontroleerd moest worden. Niet alleen via camera’s, maar ook via het financiële systeem. Het afschaffen van contant geld, het verhogen van belastingen en accijnzen, het bemoeilijken van financieringsmogelijkheden, en de aanval op het eigendomsrecht, het zijn allemaal uitvloeiselen van de machtshonger van de steeds verder uitdijende overheid. Als iets de erfenis van Mark Rutte markeert dan is het wel dat, in tegenstelling tot wat het VVD-verkiezingsprogramma beloofde, Nederland op alle beleidsterreinen de controle kwijt is geraakt. Daar waar Rutte vond dat hij Nederland ontsteeg werd onze soevereiniteit geofferd op het altaar van het globalisme.

Take back control

De brexiteers riepen het jaren geleden met veel succes: ‘take back control’. Het is tijd om de controle over ons eigen land terug te pakken en daadwerkelijk verantwoording te eisen van onze leiders. Laten we van Nederland opnieuw een gaaf land maken, waar vrijheid en respect weer centraal staan. Een land waar de macht ligt bij de hardwerkende Nederlander, en waar we samen bouwen aan een toekomst waarin iedereen zich gehoord en gewaardeerd voelt. Wellicht in lijn met de visie waarmee Hans van Mierlo zijn partij lanceerde.

Nu Mark Rutte het Torentje heeft verlaten is het aan ons om de schade op te ruimen en een nieuwe koers uit te zetten. Het is tijd om echt werk te maken van een land waar vrijheid geen loze kreet is, maar een fundamentele waarde. Dat is meer dan een paar uur slap debatteren, roepen dat je voor visie naar de opticien moet en bij het afscheid roepen dat we een beetje op elkaar moeten letten. Laten we daarom van het landsbestuur weer een professioneel geheel maken met competente bestuurders. Met een kabinet waarin kwaliteit het wint van loyaliteit. Laat Nederland weer eens vooroplopen op gebieden die er wél toe doen. Stop de overdreven angstcultuur, laat de overheid zichzelf decimeren en laat de mensen weer vrij. In het belang van Nederland!