EU eist nieuwe pensioenwet in ruil voor geld uit EU-herstelfonds

Op 3 juni 2026 bracht de Europese Commissie de jaarlijkse visie op de Nederlandse politiek en economie uit, voorzien van aanbevelingen en instructies waar het anders moet. De reguliere media besteden aan dit jaarlijkse fenomeen geen enkele aandacht. Indepen vindt dat de Nederlandse bevolking hierover geïnformeerd moet worden. Zeker vanwege de directe bedreigingen die van deze nieuwe plannen uitgaan voor gepensioneerden, ondernemers en woningbezitters.

Het Europees Semester 2026 voor Nederland

Voor de diepgravers; het gehele rapport dat op 3 juni 2026 over Nederland uitkwam, is hier te vinden. In dit artikel van drie jaar geleden wordt uitgelegd wat het Europees Semester is en hoe het wordt gebruikt om nationale politieke beslissingen te sturen.

Kortweg is het systeem opgezet in 2008 na de grote financiële crisis, om EU-lidstaten te dwingen hun economisch en maatschappelijk beleid te onderwerpen aan een beoordeling door de Europese Commissie. Aangenomen werd dat vanuit de Commissie meer aansluiting van beleid van individuele staten op de koers van de EU kan worden gerealiseerd.

Onderstaand een samenvatting van de meest recente inzichten van de Commissie voor het Nederland van 2026. Beoordeel zelf wat voor gevoelens dit oproept.

Samenvatting

Nederland kent gezonde overheidsfinanciën, een concurrerende economie en een sterke positie in internationale handel.

Tegelijkertijd wijst het rapport op een aantal structurele problemen die niet overeenstemmen met Europees beleid. De belangrijkste daarvan zijn de woningcrisis, tekorten op – en samenstelling van – de arbeidsmarkt, sterk achterblijvende productiviteitsgroei, druk op het elektriciteitsnet, te hoge inflatie, teveel kosten voor pensioen en ouderenzorg, teveel subsidies en onvoldoende werk gemaakt van de klimaat- en energietransitie.

Economie

De open Nederlandse economie is sterk afhankelijk van internationale handel en daardoor kwetsbaar voor geopolitieke spanningen zoals de huidige VS-Iran-oorlog. Deze heeft duidelijk negatieve effecten op de groei van de economie en de inflatie. Nederlandse inflatie behoort al jaren tot de hoogste in de EU en stijgt in 2026 en 2027 verder door de gevolgen van de VS-Iran-oorlog. Daarnaast blijven bedrijven steeds meer achter met investeringen door onzekerheid over de geopolitieke toekomst, regelgeving (vanuit de EU zelf), personeelstekorten en beperkingen in infrastructuur en energievoorziening, aldus de Europese Commissie.

Dat de oorzaak van onzekerheid bij ondernemers grotendeels bij de steeds nieuwe EU-wetgeving gezocht moet worden, komt niet aan de orde. Ook wordt geen link gelegd tussen de miljarden uitgaven aan de oorlog in Oekraïne en het gebrek aan geld om de eigen infrastructuur op peil te houden.

De EU schetst hier een eenzijdig beeld van de problemen in Nederland, zonder te erkennen welke deel daarvan door de EU zelf is veroorzaakt.

Een andere reden waarom steeds minder is geïnvesteerd door het bedrijfsleven, betreft de chaotische en onvoorspelbare politieke situatie in Nederland met teveel en te vaak wijzigende politieke beleidslijnen en te vaak wisselende kabinetten, aldus Brussel.

Onderstaande EU-grafiek toont dat het bedrijfsleven is gestopt met investeren en de overheid alles – namelijk vooral investeringen in de wapenindustrie – voor zijn rekening neemt.

Bron: rapport Europese Commissie (3 juni 2026)

Arbeidsmarkt

De werkloosheid in ons land is laag en de arbeidsparticipatie hoog. Vooral vrouwen en ouderen nemen vaker deel aan het arbeidsproces dan in veel andere EU-landen.

Werkgevers hebben toch moeite om personeel te vinden in vrijwel alle sectoren. Deze tekorten beperken de economische groei.

De verklaring voor die grote spanningen op de arbeidsmarkt is dat het aantal gewerkte uren per arbeidsparticipant lager ligt dan in de andere lidstaten. Nederland kent de meeste deeltijdwerkers in de EU en de meeste zzp’ers die hun eigen tijd in kunnen delen.

Minder deeltijdwerk en minder zzp’ers zou de arbeidsmarkt in Nederland dus enorm verlichten, is de conclusie.

Productiviteit en innovatie

Een van de belangrijkste problemen in het rapport betreft de Nederlandse arbeidsproductiviteit. Hoewel Nederland een innovatieve economie heeft met hoogwaardige bedrijven, groeit de productiviteit al meerdere jaren minder snel dan gewenst, of daalt.

Volgens de Commissie komt de achteruitgang in productiviteit door:

• nauwelijks investeringen in innovatie binnen het bedrijfsleven;
• personeelstekorten door veel deeltijdwerkers en zzp’ers;
• administratieve lasten, daarbij gemakshalve vergetend dat de EU hier grotendeels primair voor verantwoordelijk is;
• knelpunten in infrastructuur en energievoorziening, daarbij gemakshalve voorbijgaande aan de grote druk die door de EU op Nederland wordt gelegd om geld uitgeven aan zaken als immigratie de oorlog in Oekraïne vóór Nederlandse belangen te laten gaan.

Woningmarkt

De woningmarkt vormt volgens het rapport een van de grootste uitdagingen. Huizenprijzen en huren blijven maar stijgen waardoor de betaalbaarheid voor velen – vooral jongeren – achterblijft.

De Commissie noemt verschillende oorzaken waaronder langdurig achterblijvende woningbouw (door EU-stikstofwetgeving), complexe vergunningprocedures, beperkte beschikbaarheid van bouwlocaties en personeelstekorten in de bouwsector.

Ook bij dit gevoelige onderwerp gaat de Commissie liever voorbij aan een van de grootste redenen van die prijsstijgingen, namelijk het falende monetair beleid van de ECB. Het bijdrukken van duizenden miljarden euro’s sinds 2011 en de rente naar nul brengen, hebben de waarde van de euro uitgehold, waardoor er veel meer euro’s betaald moesten worden voor onroerend goed. Oud-DNB-directeur en emeritus hoogleraar economie Lex Hoogduin is daar duidelijk over.

Klimaat en energietransitie

Er is volgens de Commissie nog veel te weinig bereikt op de volgende gebieden:

• verduurzaming van de industrie;
• uitbreiding van duurzame energie;
• vermindering van uitstoot in landbouw en transport;
• aanpassing aan klimaatverandering.

Eén van de allerbelangrijkste knelpunten is de capaciteit van het elektriciteitsnet. In bijna heel Nederland bestaat netcongestie, waardoor bedrijven en projecten moeten wachten op aansluiting. Dit vormt een forse rem op economische ontwikkeling. De Commissie beschouwt uitbreiding van het energienetwerk als een topprioriteit.

Opvallend is dat ook hier weer de belangrijkste oorzaak van die netcongestie verzwegen wordt: datacenters – iets waar de EU groots in wil investeren.

Ook aan de stikstofproblematiek is nog te weinig gedaan waardoor veel economische activiteiten staken. Wederom vergeet de Commissie hier haar eigen rol bij het ontstaan van dit economische probleem.

Macro-economische onevenwichtigheden

De Commissie concludeert dat Nederland al jaren te maken heeft met een behoorlijke macro-economische onbalans.

Deze onbalans heeft vooral te maken met:

• vrijwel de hoogste particuliere schulden (huishoudens) van de hele EU;
• structureel grote lopende-rekeningoverschotten;
• onevenwichtigheden op de woningmarkt tussen huur en koop;
• teveel subsidies, waardoor de schatkist jaarlijks weer 167 miljard euro –  15,6 procent van het bnp – teruggeeft aan burgers en bedrijven.
• veel te lage tarieven inkomstenbelastingen voor gepensioneerden, die bij voorkeur gelijkgetrokken moet worden met die van werkenden;
• teveel douceurtjes voor ondernemers zoals de mkb-winstvrijstelling. Deze moet afgeschaft worden.

De hoge hypotheekschulden maken huishoudens gevoeliger voor schommelingen in de economie. Daarnaast wijst het grote spaaroverschot erop dat Nederlanders te weinig beleggen wat ten nadele is van aandelenmarkten.

Kortom: er is nog veel geld te halen bij de Nederlandse burgers; extra belastinggeld bij de gepensioneerden en heel veel spaargeld voor de aandelenmarkten.

Bij alle kritiek, vergeet de EU dat zij zelf vaak de veroorzaker was van de geschetste problemen.

De EU-plannen voor zzp’ers, gepensioneerden, mensen onder de armoedegrens, zieken, spaarders en woningbezitters zijn ronduit rampzalig indien deze plannen door de Nederlandse regering worden gevolgd.

Ik begrijp het enthousiasme voor de EU allang niet meer.

Voor wie nog altijd niet wil geloven dat de Nederlander tijdens de coronaperiode op een ongelofelijke manier door politiek en media bij de neus is genomen zijn er nu de coronaverhoren. Follow the science was het toch? Zo dachten hele volksstammen destijds dat er een wetenschappelijke onderbouwing was voor het feit dat mensen ’s avonds mét een hond wél naar buiten mochten en mensen zónder hond dat niet mochten? U niet?

Al vier jaar geleden heeft Indepen diepgravend onderzoek gedaan naar bijvoorbeeld de avondklok en kwam tot de ontdekking dat er op geen enkel moment een onderbouwing is geweest voor de avondklok. Uit de coronaverhoren blijkt nu dat slechts twee personen de avondklok erdoor wilden drukken zonder enige deugdelijke onderbouwing: Hugo de Jonge en Mark Rutte. Ieder ander kreeg uiteindelijk slappe knieën door de dreigementen die Hugo en Mark uitten om hun wil erdoor te drijven.

Zelfs Kajsa Ollogren verzette zich tot het laatst tegen de onwettige, buitensporige en zinloze avondklok. Dat RIVM-directeur Jaap van Dissel een zeer dubieuze dubbelrol vervulde moge duidelijk zijn, ook dat wisten wij bij Indepen al vier jaar geleden. Al vaker hebben wij betoogd dat het RIVM, en dan vooral de persoon van Jaap van Dissel, ‘op bestelling’ welluidende grafieken produceerde die het OMT, de politiek en/of de NCTV dienden. Zelfs ‘papa’ Bruls (burgemeester van Nijmegen) stuurde Van Dissel naar huis en vroeg om een betere onderbouwing voor de avondklok. Bruls ging een week later akkoord met dezelfde grafieken van Van Dissel, maar met de toevoeging “dat mensen nu niet meer ’s avonds op bezoek kunnen gaan waardoor het virus zich minder kan verspreiden”. U ziet het, met de logica van een dronken aardbei is Bruls toch nog te overtuigen geweest want natuurlijk vertrok iedereen die dat wilde een uurtje eerder of bleef gewoon slapen.

Wat in alle verhoren echter ontbreekt, maar uit Woo-onderzoek al meer dan vier jaar bekend is, is de rol van ‘de diensten’. De NCTV heeft, en dat blijkt uit alle bewijzen, een uitermate duistere rol gespeeld in de coronaperiode. Iedere tot nu toe gehoorde door-en-door getrainde persoon volgt keurig zijn of haar rol in het getrainde script, waarbij de rol van de NCTV handig buiten beeld wordt gehouden. Waarom wilden Mark Rutte en Hugo de Jonge, die door hun gedram zo overduidelijk buiten de boot vielen naar nu blijkt, zo ontzettend graag maatregelen erdoor drukken terwijl ieder nuchter denkend persoon wel kon bedenken dat uitzonderingen voor hondenbezitters ongelofelijke onzin zijn? Wat was hun drive? Waarom kregen zij ruggensteun van de NCTV? Wat was de rol van de NAVO? Op die vragen krijgt u allemaal geen antwoord.

Er wordt niet aan waarheidsvinding gedaan, zoals ex-kamervoorzitster Khadija Arib terecht en buiten het script opmerkte, er wordt gekeken of iedereen zich aan de procedures heeft gehouden. Het psychisch experiment met de mondkapjes is hier nog het beste voorbeeld van: iedereen wist dat ze niet werkten, toch kwam er een bevel ze te dragen waarop een forse bekeuring stond, en wilde je dat aanvechten bij de rechter dan verwees de rechter naar de wet, en niet naar de onzin. Iedere verantwoordelijke duikt nu heel diep weg; de politiek, de media en de rechtspraak.

Dat maakt deze corona-verhoren zo frustrerend, aangezien de slachtoffers van de hele coronaperiode rechtvaardiging willen voor dat wat hen is aangedaan, en die komt er op deze manier niet.

Critici stellen dat de Europese Unie geleidelijk steeds meer bevoegdheden naar zich heeft toegetrokken, waardoor nationale parlementen en regeringen steeds minder te vertellen hebben. In deel I hebben we gekeken naar die machtsoverdracht van nationaal naar Europees niveau vanaf het Verdrag van Maastricht tot en met 2018. Deel II gaat over de stroomversnelling van machtsoverdracht aan Brussel sinds Ursula von der Leyen daar de scepter zwaait (2019).

COVID-19 en een nieuwe fase van Europese centrale sturing

De coronapandemie leidde opnieuw tot een uitbreiding van de grip vanuit Brussel op de nationale politiek van de lidstaten.

In 2020 werd direct het corona ‘herstelprogramma’ NextGenerationEU opgezet, met als belangrijkste onderdeel de Recovery and Resilience Facility (RRF).

Voor het eerst in haar bestaan ging de EU op grote schaal gezamenlijk schulden aan om investeringen en hervormingen in lidstaten te financieren. Op grote schaal zijn op deze manier miljarden euro’s van rijkere EU-lidstaten overgeheveld naar armere, zonder dat nationale parlementen daar veel over te zeggen hadden.

Critici zien hierin een verdere centralisatie van beleidsvorming, omdat Europese instellingen – en vooral de Europese Commissie – tijdens en na corona direct invloed namen op:

• digitaliseringsbeleid
• klimaatbeleid
• arbeidsmarkthervormingen
• nationale publieke investeringen

Hoewel de lidstaten formeel zelf hun plannen opstellen, ontstond een sterke prikkel om nationaal beleid af te moeten stemmen op Europese prioriteiten. Een goed voorbeeld daarvan is de chantage die de Commissie momenteel pleegt door de uitkering van de coronagelden aan Nederland grotendeels afhankelijk te stellen van het doorvoeren van plannen om het aantal zzp’ers in Nederland terug te dringen.

Lidstaten bepaalden nauwelijks eigen beleid tijdens de COVID-19 periode

Velen van ons hebben zich tijdens de corona periode verbaasd over hoe snel bepaalde ingrijpende besluiten achter elkaar in verschillende lidstaten werden genomen. Van verplichte mondkapjes, vaccinatiedwang tot lockdowns. De besluiten leken inhoudelijk  allemaal zo sterk op elkaar, dat het leek of er een centrale sturing achter zat.

Welnu, die sturing werd vanuit Brussel geregeld. Meestal wekelijks, vaak zelfs dagelijks. De pers besteedde hier – om logische redenen – geen aandacht aan.

Tijdens de coronacrisis vond er op EU-niveau een ongekend intensief patroon van overleg plaats tussen de regeringsleiders van de lidstaten en de Europese instellingen. Dat blijkt onder andere uit verslagen als deze en deze.

Volgens een analyse van het Europees Parlement was in november 2020 al de achtste videoconferentie van de regeringsleiders sinds het uitbreken van de pandemie.

De lidstaten spraken af om zowel alle ministers van volksgezondheid, als die van binnenlandse zaken dagelijks met elkaar te laten overleggen om tot gemeenschappelijke Europese besluiten te komen.

Tijdens dat dagelijks overleg werden er afspraken gemaakt over de volgende zaken:

• uitwisseling van epidemiologische gegevens
• testbeleid
• quarantaineregels
• contactonderzoek
• reisbeperkingen
• grensmaatregelen
• beschermingsmiddelen
• mondkapjes
• beademingsapparatuur
• gezamenlijke aanbestedingen
• gezamenlijke vaccininkoop
• verdeling van vaccins tussen lidstaten
• vaccinatiestrategieën waaronder de beruchte vaccinatiedwang, ook wel 2G genoemd

De centrale coördinatie van al dit overleg werd bij de Europese Commissie onder leiding van Ursula von der Leyen geplaatst.

In verband met het bovenstaande, kunnen we ons afvragen wat het nut van een parlementaire enquêtecommissie corona is, nu de feitelijke coördinatie onder voorzitterschap van Brussel werd georganiseerd. Juridisch gezien werden de met Brussel voorbereide acties nog wel nationaal goedgekeurd.

Komt de sturende rol van Brussel nog aan de orde tijdens het werk van de coronacommissie?

Ik vermoed van niet.

Toenemende Europese regelgeving op nationale beleidsterreinen

Naast financiële sturing is ook de hoeveelheid Europese regelgeving onvoorstelbaar gegroeid sinds 2019.

Veel beleidsterreinen die voor 2019 vrijwel volledig nationaal waren, worden tegenwoordig vooral bepaald door Europese wetgeving.

Voorbeelden zijn:

• klimaat- en energiebeleid
• digitale regelgeving
• databescherming
• financiële markten
• migratie
• consumentenbescherming

Dit betekent dat nationale parlementen weinig meer te vertellen hebben. Alleen Europese Richtlijnen moeten vaak nog worden omgezet in nationale wetgeving. Dit geldt echter niet voor Europese verordeningen. Die worden één op één tot nationale wetten verklaard, zonder inbreng van nationale parlementen en dat is het grootste aantal.

Kijken we naar de aantallen nieuwe verordeningen en aanpassingen van bestaande verordeningen, dan is het heftig schrikken geblazen. Alleen al in 2026 van januari tot en met 10 juni, werden door de Europese Commissie 6.046 documenten in het Nederlands uitgegeven van juridische aard. Het gaat dan om nieuwe wetten, wetswijzigingen, jurisprudentie, concept verordeningen en nationale rechtelijke uitspraken over Europees recht.

Al die juridische stukken en aantallen zijn op deze EU-pagina te vinden. Tot en met  10 juni werden er 1.691 stukken nieuwe – of aangepaste – wetgeving uitgegeven die ook voor Nederland gelden.

De inhoud van die massa juridische stukken is niet meer bij te houden. Voor geen enkele politicus of parlementariër.

De anti-witwasrichtlijnen als voorbeeld van Europese macht

Sinds de jaren negentig heeft de EU meerdere Anti-Money Laundering Directives (AMLD’s) ingevoerd. Deze verplichten lidstaten maatregelen te nemen tegen witwassen en terrorismefinanciering. De banken en Kamers van Koophandel dienen deze wetten uit te voeren en te controleren.

Dit heeft geleid tot:

• uitgebreide klantidentificatieverplichtingen, waardoor een nieuwe bankrekening steeds vaker wordt geweigerd;
• meldingsplichten voor financiële instellingen;
• registers van uiteindelijk belanghebbenden van een bedrijf of organisatie (UBO-registers);
• strengere controles op transacties;
• intensievere samenwerking tussen toezichthouders.

Hierdoor hebben nationale wetgevers geen ruimte meer om zelfstandig invulling te geven aan anti-witwasbeleid.

Het gevolg van de lawine aan EU-regels inzake bancaire diensten is, dat de kosten voor bankieren voor particulieren en bedrijven zijn verveelvoudigd, de privacy – zogenaamd het paradepaard van de Commissie – fors onderuit is gehaald, banken steeds meer publieke controletaken uitvoeren en de kosten daarvan doorberekenen.

Met de oprichting van de nieuwe Europese anti-witwasautoriteit AMLA wordt bovendien een deel van het toezicht verder gecentraliseerd op Europees niveau.

De Verenigde Staten van Europa – machtsgreep vanuit Brussel al een feit

Uit deel I van dit tweeluik en bovenstaande feiten mag duidelijk zijn dat de EU de macht van nationale regeringen heeft overgenomen op een manier waarop de Europeanen zich er zo min mogelijk bewust van zouden worden.

De poging om – via een EU-Grondwet – in 2005 het politiek en monetair verenigde Europa te vestigen, mislukte in referenda. Daardoor werd, zonder reguliere democratische besluitvorming, het Verdrag van Lissabon gesloten met nagenoeg dezelfde inhoud als de afgekeurde grondwet.

Vervolgens ging de stille machtsgreep vanuit Brussel over nationale parlementen in moorddadig tempo verder via controle op nationale begrotingen (Europees Semester), nationaal sociaal beleid, sturen van verkiezingen in Nederland, centrale sturing bij de coronamaatregelen, gedwongen gezamenlijk schulden aangaan (NextGenerationEU) en de lawine aan financiële wetten voor bedrijven, particulieren en banken (anti-witwasbeleid).

En nu in de planning: rechtstreekse heffing van vermogensbelastingen op Europese burgers vanuit Brussel.

De EU sloopt Europa, waar de EEG vroeger de welvaart in Europa nog liet groeien.