Herinvoering van de dienstplicht is een politiek rookgordijn

Nederland wordt via de reguliere media klaargestoomd voor de mogelijke herinvoering van de dienstplicht. EenVandaag Opiniepanel peilt inmiddels dat 58 procent van de Nederlanders voor de herinvoering van de dienstplicht is. Het kabinet fluistert over de noodzaak van paraatheid, heimelijk aangegane NAVO-verplichtingen en nationale verdediging, maar in werkelijkheid is deze dreigende noodgreep het bewijs dat dertig jaar militair wanbeleid onze veiligheid ongelofelijk in gevaar heeft gebracht. De krijgsmacht is uitgehold en de geopolitieke spanningen zijn hoger dan ooit. Maar deze giftige cocktail wordt niet opgelost door jongens en meisjes als kanonnenvoer naar het front te sturen.

Omdat ik in 1967 geboren ben was de dienstplicht voor mij nog een gegeven. Na mijn studie in Delft kwam ik daarom, net als duizenden andere jonge patriotten, in november 1991 op voor mijn nummer. Eerst bij het SROI in Ermelo en later bij het KCT in Roosendaal. Het heeft mijn leven veranderd en mijn persoonlijkheid aanmerkelijk goed gedaan. Of het de veiligheid van Nederland heeft verbeterd betwijfel ik, maar de opvoedkundige rol was onmiskenbaar groot. Ik ben daarom altijd voorstander van de militaire dienstplicht gebleven, weliswaar op geheel verkeerde gronden, zelfs nadat de dienstplicht in 1997 werd opgeschort. Pas toen ik mijn goede vriend Toine Manders, de bekendste belastingontwijkingsadviseur van Nederland, hierover sprak, raakte ik ervan overtuigd dat mijn argumenten uitsluitend gebaseerd waren op mijn goede ervaringen met Nederlandse militairen en de goede herinneringen aan mijn eigen diensttijd. Mijn vader heeft als militair-arts gediend in Nieuw-Guinea en Kongo en de jaarlijkse veteranendagen laten Nederland van zijn beste kant zien. Maar romantische gevoelens voor de Nederlandse krijgsmacht zijn geen argument voor de militaire dienstplicht die vrijheid ondergeschikt gemaakt aan staatsdwang. Laat ik een poging wagen om mijn enorme waardering voor de Nederlandse krijgsmacht te combineren met mijn uitgesproken afkeer voor de herinvoering van de dienstplicht.

Nationale veiligheid

Het argument van nationale veiligheid wordt steeds weer naar voren geschoven. Oorlogen, asymmetrische oorlogvoering, cyberdreigingen en andere angstporno wordt via de NOS over ons uitgestort.  Maar laten we eerlijk zijn: is een leger van onderbetaalde en onwillige achttienjarigen echt de oplossing voor deze complexe uitdagingen? Het moderne oorlog voeren vereist hoogopgeleide professionals, technologische expertise en innovatieve strategieën. Een dienstplicht, waarbij jongeren met tegenzin een uniform worden aangetrokken, levert slechts heel veel huilende moeders op die hun ongetrainde zoons en dochters in lijkzakken terugkrijgen. Beter zou het zijn om de krijgsmacht serieus te financieren en afscheid te nemen van vijftien jaar afbraakbeleid. Onder Mark Rutte als premier heeft Nederland nimmer de twee procent NAVO-norm gehaald, het materieel is verouderd en het defensiepersoneel is zwaar onderbetaald. De oplossing is simpel. Zorg dat onze beroepsmilitairen buitengewoon goed betaald worden, moderniseer de krijgsmacht en zorg voor een paraat leger dat zoveel afschrikwekkende macht heeft dat het nooit zal worden aangevallen en nooit hoeft te worden ingezet. Hoe we dat gaan betalen? We stoppen met de corrupte asielindustrie (24 miljard euro per jaar), we houden op met de stikstofdwaling en de klimaatgekte (eenmalig 60 miljard euro) en we ontslaan 20 procent van alle rijksambtenaren in Den Haag.

Economische impact

Economisch gezien is de herinvoering van de dienstplicht een financieel drama. De kosten voor training, huisvesting en uitrusting van tienduizenden nieuwe dienstplichtigen lopen in de miljarden en na het afzwaaien is de training voor niets geweest. Al dit geld kan effectiever worden besteed aan zaken als wegen, belastingverlaging, onderwijs, en gezondheidszorg. Bovendien wordt de arbeidsmarkt al geconfronteerd met tekorten in essentiële beroepen en er zitten al genoeg jongeren in inefficiënte en demotiverende staatsbanen. Laten we juist sturen op minder mensen in overheidsdienst.

Vrijheidsbeperking

Nederland heeft zichzelf de laatste decennia snoevend op de borst geklopt als het ging over mensenrechten. Met opgeheven vingertje schuimden wij internationale fora af om anderen te wijzen op onze doorgeslagen gidsrol met betrekking tot genderneutrale wc’s, regenboogzebrapaden en cultuurmarxisme. Maar in de laatste jaren blijkt dat de Nederlandse staat vrijheid beziet vanuit een collectivistisch gedachtengoed waaraan de vrijheid van het individu volkomen ondergeschikt is. Als er een parlementaire meerderheid is die de minderheid haar wil op wil leggen dan vinden vrijwel alle partijen dat dit moet kunnen. Een mondkapjesplicht, vaccinatiedwang, avondklok, schoolsluitingen en nu dan waarschijnlijk ook een dienstplicht. Zowel de conservatieve als de socialistische partijen lijken vergeten te zijn dat het individu bepaalde grondrechten heeft, die niet licht ter zijde geschoven mogen worden. Maar de huidige politici lijken nog maar weinig op te hebben met John Locke, Adam Smith en John Stuart Mill.

Afleiding van echte problemen

Een bekende truc van bestuurders en politici is het creëren van een nieuw project met nieuwe problemen, om oude problemen te begraven. Een pandemie of een oorlog zijn geschenken voor falende leiders, omdat ze dan weer een tijdje de ‘grote leider’ kunnen uithangen zonder dat de massa hun beleid verwerpt. De enkeling die het doorziet en wél kritische vragen stelt wordt kaltgestellt, gewappificeerd, of in de bak gegooid wegens opruiing tegen het beleid. Na een eindeloze reeks van incompetente ministers van Defensie is de chaos niet meer te overzien. Wim van Eekelen was in 1988 de laatste minister van Defensie die in het leger had gezeten en de kernproblemen, zoals onderfinanciering, achterstallig onderhoud en een tekort aan professioneel defensiepersoneel begreep. Maar deze kwesties gaan het huidige ambtenarenapparaat compleet boven de pet. Staatssecretaris Gijs Tuinman doet zijn best, maar beklaagt zich over het feit dat hij niet voldoende stikstofruimte heeft om militairen te laten schieten op de nieuwe schietbanen. De gekte regeert. Om maar niet te spreken over onze vorige premier, die nota bene zijn eigen dienstplicht heeft geweigerd, vervolgens voor een Oekraïense vlag ging staan en de fascistische oorlogskreet ‘Slava Ukraini’ riep, maar niet bereid is om voor zijn eigen land te sterven.

De vrijheid van het individu centraal

Het is tijd om de idiote en vrijheidsbeperkende herinvoering van de dienstplicht resoluut af te wijzen. In plaats van te vervallen in nostalgische fantasieën over nationale eenheid en collectieve dienstbaarheid, moeten we vooruitkijken. Nederland moet investeren in een samenleving die gebaseerd is op de vrijheid van het individu en het terugdringen van de macht van de staat. De herinvoering van de dienstplicht is niets meer dan een politiek rookgordijn, bedoeld om daadkracht te suggereren zonder daadwerkelijk de complexe problemen van deze tijd aan te pakken. Het is inefficiënt, duur, sociaal onrechtvaardig en strijdig met de vrijheden van een moderne, democratische samenleving. Laten we ons daarom niet laten misleiden door politiek handig manoeuvrerende tassendragers, die al folderend minister zijn geworden. Onze jeugd verdient beter dan deze ouderwetse, contraproductieve maatregel. En ons land verdient leiderschap dat verder kijkt dan in de achteruitkijkspiegel van de geschiedenis. Vrijheid is ons meest dierbare bezit en dat mogen we ons niet laten afpakken door een stel apparatsjiks, die vanuit hun ivoren toren onze jongeren de dood in jagen, omdat ze niets beters weten te verzinnen dan het rookgordijn dat militaire dienstplicht heet.