Column

Hoe EU, ECB en NAVO de welvaart van Europa afbreken

9 maanden geleden

17 september 2025

Door

Twan Houben

Hoe EU, ECB en NAVO de welvaart van Europa afbreken

Foto: ANP

Europa presenteert zichzelf graag als een baken van stabiliteit, vooruitgang en welvaart. De Europese Unie (EU), de Europese Centrale Bank (ECB) en de NAVO zijn drie instituties die volgens hun eigen narratief de vrede bewaren, de economie versterken en het leven van Europeanen verbeteren. Maar wie voorbij de officiële persberichten en politieke toespraken kijkt, ziet een heel ander beeld: drie organisaties die bijdragen aan economische stagnatie, sociale onrust en geopolitieke afhankelijkheid. In deze column betoog ik dat juist deze instituties de fundamenten van onze welvaart op grove wijze ondermijnen.

De NAVO en de nieuwe defensienorm: een aanslag op de welvaartsstaat

De NAVO oefent sinds enkele jaren druk uit op de lidstaten om fors meer te investeren in defensie. Waar vroeger de norm van 2% van het Bruto Binnenlands Product (BBP) al moeilijk haalbaar werd gevonden, is nu besloten tot een nieuwe ondergrens van 5% van het BBP.

Dit is een astronomisch bedrag. Voor een land als Nederland, met een BBP van ongeveer 1.000 miljard euro, zou dit neerkomen op 50 miljard euro per jaar aan militaire uitgaven. Ter vergelijking: de totale Nederlandse onderwijsbegroting ligt rond de 50 miljard, de zorg rond de 100 miljard. Een verdubbeling of verdrievoudiging van defensie-uitgaven zou dus vrijwel automatisch leiden tot bezuinigingen op de basis van de verzorgingsstaat: onderwijs, zorg en sociale zekerheid.

De ironie is dat de Europese landen hun eigen welvaart en sociale cohesie ondergraven om een geopolitieke agenda te volgen die in de praktijk grotendeels door de Verenigde Staten wordt bepaald. Terwijl Amerikaanse wapenproducenten recordwinsten boeken, moeten Europese burgers inleveren op betaalbare zorg en goed onderwijs.

De euro: een keurslijf dat landen verlamt

De invoering van de euro werd ooit gepresenteerd als een middel om economische stabiliteit te bevorderen. In werkelijkheid is de euro een keurslijf geworden dat de verschillen tussen landen juist versterkt en vergroot.

Een klassiek middel voor landen in economische problemen was devaluatie: het verlagen van de waarde van de eigen munt om de export te stimuleren en de concurrentiepositie te verbeteren. Frankrijk, Italië of Griekenland hadden in het verleden op die manier lucht kunnen geven aan hun economie. Maar binnen de eurozone is dit instrument verdwenen: er is maar één munt en één centrale rentevoet voor zeer uiteenlopende economieën. Sterke en zwakke broeders in hetzelfde “elftal”. Je weet wel wat er dan gebeurt.

Het gevolg: structurele werkloosheid in Zuid-Europa en groeiende spanningen tussen noord en zuid. De euro zou een instrument van eenheid worden, maar blijkt in de praktijk een bron van verdeeldheid en stagnatie.

Het beleid van de ECB: goedkoop geld en torenhoge huizenprijzen

Sinds de financiële crisis van 2008 heeft de ECB zich ontpopt tot een geldmachine. Door massaal staatsobligaties en bedrijfsleningen op te kopen, pompte zij duizenden miljarden in de economie. Het officiële doel was het stimuleren van groei en het voorkomen van deflatie, maar de neveneffecten zijn desastreus gebleken.

Het overvloedige goedkope geld heeft de prijzen van activa, met name woningen, door het plafond gejaagd. In vrijwel alle Europese hoofdsteden zijn huizenprijzen de afgelopen tien jaar verdubbeld of verdrievoudigd. Voor jonge generaties is het kopen van een huis daardoor onbereikbaar geworden, terwijl bestaande huiseigenaren en investeerders juist profiteren.

De ECB heeft zo, in plaats van stabiliteit te brengen, de ongelijkheid vergroot en een hele generatie in de schulden of huurarmoede geduwd. Het idee dat geld bijdrukken geen gevolgen zou hebben, blijkt een illusie: de rekening wordt betaald door burgers die te maken krijgen met hogere woonlasten en structurele inflatie.

De energiepolitiek van de EU: Duitsland als rampzalige casus

Energie is de motor van elke industriële economie. Duitsland, jarenlang de economische krachtpatser van Europa, draaide op betaalbare energie – aanvankelijk uit kerncentrales, later op Russisch gas. De Europese energiepolitiek, gekenmerkt door een eenzijdige nadruk op vergroening en sancties tegen Rusland, heeft deze fundamenten onderuitgehaald.

Het sluiten van kerncentrales, gecombineerd met een haastige en dure transitie naar wind- en zonne-energie plus onbetaalbaar Amerikaans LNG, maakte Duitsland kwetsbaar. De oorlog in Oekraïne en de daaropvolgende boycot van Russisch gas hebben de situatie dramatisch verergerd. Duitse bedrijven kampen nu met energiekosten die veel hoger liggen dan die van hun Amerikaanse of Chinese concurrenten. Grote concerns verplaatsen hun productie naar het buitenland, terwijl middelgrote bedrijven failliet dreigen te gaan.

Wat in Duitsland gebeurt, is een waarschuwing voor heel Europa: een continent dat zijn industriële basis ondermijnt door onrealistische energiepolitiek, vergooit zijn eigen toekomst.

Het grotere plaatje: afhankelijkheid en verlies van soevereiniteit

Wanneer we de NAVO, de euro en de ECB in samenhang bekijken, ontstaat een duidelijk beeld: Europa offert zijn soevereiniteit en daarmee zijn welvaart op.

De NAVO dwingt landen miljarden extra uit te geven aan wapens, waardoor sociale voorzieningen worden uitgehold.
De euro ontneemt landen het vermogen om hun eigen economie te sturen en vergroot de kloof tussen noord en zuid.
De ECB creëert een schulden- en woningzeepbel die toekomstige generaties in de problemen brengt.
De EU-energiepolitiek maakt Europese industrieën niet competitief en afhankelijk van import uit de VS.

In al deze gevallen zijn het niet de burgers die profiteren, maar een kleine elite van financiële instellingen, wapenproducenten en multinationals.

De oplossing: herovering van Europese soevereiniteit

Als Europa, en in het verlengde daarvan Nederland, zijn welvaart en sociale cohesie wil behouden, moet het de moed hebben om fundamentele vragen te stellen. Moeten we blind blijven vasthouden aan een muntunie die vooral verdeeldheid zaait? Moeten we onze sociale staat opofferen voor militaire budgetten die vooral de NAVO-agenda en het Amerikaanse belang dienen? Moeten we onze energievoorziening baseren op politiek wensdenken in plaats van op economische realiteit?

Het antwoord zou een krachtig “nee” moeten zijn. De Europese instituties zoals ze nu functioneren, zijn niet de hoeders van onze welvaart, maar eerder de ondermijners ervan.

Werkelijke vooruitgang begint pas wanneer landen weer de vrijheid krijgen hun eigen koers te varen: met een monetair beleid dat aansluit bij de nationale economie, een energiepolitiek die betaalbare zekerheid biedt en een defensiebeleid dat primair de eigen burgers dient.

Zonder zo’n heroriëntatie zal Europa heel snel zijn positie als welvarend continent verliezen. We zien dat de laatste weken al gebeuren in Frankrijk, Italië, het VK, Ierland, België en Duitsland. Overal brandhaarden in de vorm van opstanden en rellen als gevolg van de verregaande ingrepen van drie supranationale organisaties: EU, ECB en NAVO, die nauwelijks nog nationaal genomen beslissingen toestaan.

We moeten snel op zoek naar een andere balans tussen nationale soevereiniteit en allesoverheersende supranationale macht.

INDEPEN staat voor een onafhankelijk en pluriform medialandschap met ruimte voor kritische en diepgaande journalistiek. Steun onafhankelijk nieuws voor slechts €2 per maand.

JA, ik help jullie!

Ambtenaren vervangen door AI kan miljarden opleveren

Niet te Missen

Rest in peace, Charlie Kirk

Laat een reactie achter
Reactie annuleren

Column

Holle woordenretoriek lost asielcrisis niet op

Gepubliceerd

3 weken geleden

27 mei 2026

Door

David van Diemen

Holle woordenretoriek lost asielcrisis niet op

Foto: ANP

Nederland wacht met smacht op een antwoord op de asielcrisis.

Gelukkig hebben we politici die daar een antwoord op hebben:

Iedereen moet zich gehoord voelen
Er zijn emoties aan beide kanten en daar moeten we oog voor hebben
We staan voor een ingewikkelde opgave waarvoor geen eenvoudige oplossingen bestaan
De gebeurtenissen van vanavond laten zien hoezeer dit onderwerp mensen raakt
Wij blijven inzetten op verbinding
Van de brandweer blijf je af
Het is vooral belangrijk om met elkaar in gesprek te blijven
Dit gedrag is onacceptabel, dat doe je niet
We begrijpen de zorgen die momenteel leven in de samenleving en we nemen die uiterst serieus
Ik roep iedereen op de rust te bewaren en respect te hebben voor elkaar
De gemeente blijft in nauw overleg met alle betrokken partijen
Dit vereist een zorgvuldige aanpak
We nemen de signalen uit de wijk mee in het verdere proces
Niemand is gebaat bij verdere polarisatie
We willen dat het debat op een respectvolle manier gevoerd wordt
Er zijn geen makkelijke antwoorden, maar wegkijken is geen optie

Er is maar één antwoord dat u vooral niet hoort:

We gaan de instroom beperken, want dat was de voorwaarde voor de spreidingswet en is afgesproken in het regeerakkoord.

Ondertussen komen er iedere week 900 tot 1.000 nieuwe asielzoekers bij… dag in, dag uit, week in, week uit, maand in, maand uit, jaar in, jaar uit.

‘Ja’ zeggen en ‘nee’ doen, dat is de huidige politiek in een wereld vol metaforen.

U leest het al, de politiek gaat de asielcrisis in ieder geval niet oplossen!

Verder Lezen

Column

Alstublieft: een ander woord voor ‘omvolking’

Gepubliceerd

4 weken geleden

21 mei 2026

Door

David van Diemen

Alstublieft: een ander woord voor ‘omvolking’

Videostill Haagse Schilderswijk

De Nederlandse taal is voortdurend in beweging. Bepaalde groeperingen binnen de samenleving zijn nogal gevoelig voor bepaalde woorden omdat zij als enigen associaties leggen die anderen niet zien, maar waarbij ze wel alle middelen inzetten om anderen te dwingen bepaalde woorden niet langer te gebruiken. Prachtig voorbeeld uit het verleden is het woord ‘gastarbeider’ dat plaats moest maken voor ‘allochtoon’. Gek genoeg is het woord ‘allochtoon’ inmiddels ook beladen.

Een ander voorbeeld is een ‘illegaal’ die onder druk van bepaalde groeperingen nu een ‘documentloze’ wordt genoemd. Dat is exact hetzelfde en even illegaal, maar het klinkt nu alsof de persoon in kwestie zijn papieren gewoon verloren is. Ook het woord ‘blank’ wordt door dezelfde groep vervangen door het woord ‘wit’, van RAL 9010 naar RAL 9016 zeg maar. Nét niet hetzelfde, maar het klinkt vele malen beter.

Inmiddels leidt het woord ‘omvolking’ tot een soort van uitslag bij wederom dezelfde groeperingen, terwijl het woord gewoon in ‘de Dikke’ staat.

Volgens de Dikke van Dale betekent ‘omvolking’ het volgende:

omvolking (v; meervoud: omvolkingen)

(historisch; ongunstig; in verband met het nazisme) vervanging van de oorspronkelijke bevolking van een land of gebied, m.n. door etnische zuivering.
(voornamelijk ongunstig; m.n. bij tegenstanders van het multiculturalisme) verandering van de samenstelling van de bevolking van een land of gebied, m.n. planmatige vervanging van de autochtone bevolking door nieuwe bewoners, b.v. door stimulering van volksverhuizing of massa-immigratie.

Geen van beide betekenissen is volgens ‘de Dikke’ gunstig. Van de eerste betekenis is in Nederland geen enkele sprake, etnische zuiveringen kennen we recent van Azerbeidzjan, Birma, of Sudan waarbij sprake is van massale gedwongen verdrijving, met beschuldigingen van intimidatie, culturele uitwissing en schendingen van internationaal recht.

In de tweede betekenis is sprake van een planmatige vervanging van de autochtone bevolking door nieuwe bewoners.

Kijken we naar de realiteit volgens het CBS in 2025 dan is in de grote steden sprake van een bevolkingssamenstelling met als percentage migratieachtergrond:

Amsterdam: 59,6 procent
Den Haag: 59,9 procent
Rotterdam: 56,5 procent
Utrecht: 40,3 procent
Eindhoven: 44-46 procent
Almere: 49,3 procent

Kijken we naar het jaar 2000 en stellen we CBS dezelfde vraag dan is het antwoord op niet-westerse bevolking:

Amsterdam: 30-33 procent
Rotterdam: 28-32 procent
Den Haag: 26-30 procent
Utrecht: 20 procent of lager

In 25 jaar tijd is dus sprake van vrijwel een verdubbeling van het aantal inwoners met migratieachtergrond in de grote steden. Van een vervanging van de bevolking wordt ontkennen wel wat lastig met deze harde cijfers, maar is dat dan planmatig? Daar zijn de meningen over verdeeld. Als er al jarenlang wekelijks tussen de 500 en 1.000 mensen het land binnenkomen, en iedere keer weer uit andere landen maar wel iedere keer tussen de 500 en 1.000 wekelijks dan zal iedere statisticus een verband zien. De volgens de Dikke ‘verandering van de samenstelling van de bevolking’ valt ook niet te ontkennen met deze cijfers.

Kortom, de term ‘omvolking’ lijkt feitelijk te kloppen, net zoals iemand die blank is door een gekleurde bril ook wel ‘wit’ genoemd kan worden.

Om te voorkomen dat bepaalde groepen altijd de Godwin-kaart trekken zodra iemand het woord ‘omvolking’ in zijn of haar mond neemt hebben we gezocht naar een minder beladen woord dat exact dezelfde betekenis heeft en toch anders klinkt:

bevolkingsvervanging (meest neutrale en gangbare term),
demografische vervanging,
volkerenvervanging,
bevolkingssubstitutie.

Vanaf nu zou dus gesproken kunnen worden over bijvoorbeeld ‘demografische vervanging’, dat is inhoudelijk en feitelijk correct (met goedkeuring van het CBS en misschien straks wel van de NOS) en dekt de lading volledig. Er is dan voorlopig ook geen sprake meer van een ‘hondenfluitje’ bij het woord ‘omvolking’ zoals Jan Paternotte van D66 op de nationale zender zo stellig beweert. Er is gewoon sprake van newspeak, zoals George Orwell dat zo prachtig verwoordt. Die kan dan mooi in het rijtje wit, allochtoon en documentloos.

‘Demografische vervanging’, goed onthouden!

Verder Lezen

Column

Energietekort of in de wurggreep van de industrie en overheden?

Gepubliceerd

4 weken geleden

20 mei 2026

Door

David van Diemen

Energietekort of in de wurggreep van de industrie en overheden?

Foto: ANP

Net zoals tijdens corona wordt er weer heerlijk gejongleerd met cijfers, net zo lang totdat de samenleving in de paniekstand verkeert en er opnieuw maatregelen kunnen worden doorgedrukt. Dit document is speciaal voor bèta-onderlegden, aan mensen die aan dyscalculie lijden is het verspilde moeite om uit te leggen dat de samenleving voor de gek wordt gehouden.

Oorzaak van het ‘energietekort’ zou de afsluiting van de Straat van Hormuz zijn. Door deze vaargeul varen de olieboten die dat vervolgens over de wereld verspreiden. Van de wereldwijde olie komt 20 procent (17-20 miljoen vaten olie per dag) via de Straat van Hormuz. De olie die via de Straat van Hormuz wordt getransporteerd komt vooral uit landen rond de Perzische Golf (zoals Saoedi-Arabië, Irak, de Verenigde Arabische Emiraten en Koeweit) en gaat hoofdzakelijk naar Azië (China, India, Japan), níét naar Europa.

Slechts 2 tot 4 procent van die wereldwijde 20 procent (en nu wordt het ingewikkeld voor de dyscalculie’ers) gaat naar de Europese markt. Europa importeert circa 90 procent van zijn oliebehoefte. De meeste olie komt uit Noorwegen, de Verenigde Staten, West-Afrika en Kazachstan (via pijpleidingen). Azië is voor 60 tot 80 procent afhankelijk van olie die door de Straat van Hormuz komt en is daardoor veel kwetsbaarder.

De Europese markt is voor 10 tot 20 procent afhankelijk van olie die door de Straat van Hormuz wordt getransporteerd. Per Europees land zijn de verschillen vrij groot: Duitsland is voor 5-15 procent afhankelijk, Italië voor 20-35 procent, Frankrijk voor 10-20 procent, Griekenland voor 30-40 procent en Nederland voor 15-25 procent. Echter, Nederland is één van de grootste olie- en raffinageknooppunten ter wereld, een groot deel van alle olie die in Nederland binnenkomt (70-80 procent) wordt weer geëxporteerd als benzine, diesel of kerosine en daarmee speelt Nederland een grote rol in de Europese distributie. Nederland is veel meer een doorvoer- en verwerkingsland dan een eindverbruiker.

Samengevat is Noord-Europa redelijk gediversifieerd en is Zuid-Europa duidelijk afhankelijker. Europa is in zijn geheel voor 10-20 procent getroffen door een blokkade van de Straat van Hormuz. Dat heeft economische gevolgen (hogere prijzen) maar Nederland hangt echt aan de allerlaatste boom.

Spreken over energietekorten in Nederland is dus een politiek statement dat helemaal nergens op gebaseerd is, niet door de oorlog in Iran, niet door mogelijke fysieke tekorten in de havens van Rotterdam. In Nederland langzamer rijden, een thuiswerkdag of andere ‘maatregelen’ zijn dus politieke besluiten die werkelijk helemaal niets te maken hebben met (dreigende) tekorten, simpelweg omdat die er niet zijn. Eventuele maatregelen zijn koren op de molen van klimaatfetisjisten, en die zijn er voldoende in Nederland om het land wederom in een wurggreep te krijgen van onzinnige maatregelen. Voorlopig cashen ze vooral in Nederland en met name in Den Haag, want al die export van olie-producten gaat minimaal langs de btw-kassa.