Hoera, de klimaatwetenschap zat ernaast!

Noorwegen heeft aangekondigd niet langer stroom te willen leveren aan Duitsland als daar even niet de zon schijnt of de wind is stilgevallen. Oorzaak is het ‘klimaatbeleid’ van Duitsland, waardoor Noorwegen steeds vaker het noodscenario is van Duitsland en dientengevolge de stroomprijzen stijgen voor de inwoners van Noorwegen.

Voor diesel eenzelfde klimaatscenario, maar dan voor heel Europa. De productie van diesel is deels uit Europa verbannen omdat dit slecht voor het klimaat zou zijn. 30 procent onderproductie is het gevolg, ondanks dat schepen, vrachtwagens en tractoren voor 99,9 procent op diesel varen of rijden. Vervolgens zijn we de diesel die we niet meer hebben gaan importeren met olieboten, want dat is dan opeens weer wel goed voor het klimaat.

Die diesel kwam vervolgens uit Rusland. Maar Rusland is een stout land, dus kopen we daar geen diesel meer. Vervolgens leveren we ook nog eens wapens aan Oekraïne om de dieselproductie van Rusland te vernietigen. Vervolgens zijn we de diesel maar gaan kopen in Arabische landen. Maar ja, daar is het ook wel wat onrustig. Dan kopen we de diesel maar in Amerika. Daardoor stijgen niet alleen de dieselprijzen in Amerika, maar ook de benzineprijzen, en dat vinden de Amerikanen niet leuk. En dan zegt Trump dat Europa haar dieselvoorraden maar beschikbaar moet stellen anders levert hij helemaal geen diesel meer.

Noorwegen en Amerika beschermen dus hun eigen bevolking omdat de onnozelheid van het klimaatbeleid van Europa ervoor zorgt dat anders de Noorse en Amerikaanse bevolking financieel op de blaren mag gaan zitten van het klimaatbeleid van de Europeanen. Morgen rijdt het goederentransport in Europa niet op elektriciteit, maar nog altijd op diesel. Gevolg zal dus zijn ofwel een tekort ofwel gigantische prijzen voor diesel in Europa in de aankomende winter. Gevolg daarvan is dat alles in de keten waarin transport een rol speelt met enorme prijsstijgingen te maken gaat krijgen.

De goedkoopste diesel komt nog altijd uit Rusland maar onze leiders, die er voor ons zitten, vinden het verstandiger dat te negeren en vooral Trump en Poetin de schuld te geven van hun eigen incompetentie en kortzichtigheid. En de bevolking gelooft dat.

Ondertussen is de dwangpomp (of warmtepomp) weer terug van weggeweest waardoor er nog meer vraag naar elektriciteit komt in het al overbelaste elektriciteitsnet en moet iedereen met een leasebak vanaf 1 januari 2027 aan de elektrische leasebak terwijl in sommige provincies een laadpaal krijgen al onmogelijk is.

Klimaatbeleid, leuker kunnen we het niet maken.

Het stikstofslot ligt als een zware deken over het Nederlandse landschap. Ieder lichtpuntje wordt gedempt door overijverige ambtenaren of rigide rechters. De Rotterdamse haven, bekend van het ‘niet lullen maar poetsen’ heeft een konijn uit de hoge hoed getoverd. Wat is namelijk het geval? Door de natuur in duingebieden rond de haven te herstellen kan de provincie weer vergunningen afgeven. Daarbij richt zich het natuurherstel met name op twee zaken: vergroting van de konijnenpopulatie en het bestrijden van de Japanse duizendknoop. Een pot met subsidie is er ook al: 50 miljoen euro.

Als u nu denkt aan een 1 april-grap: u zit ernaast, wij zijn serieus! In een nutshell wordt hier de onnozelheid van het hele stikstofbeleid zichtbaar. Miljardeninvesteringen in de samenleving worden al jaren tegengehouden door activisten en activistische rechters, en met een paar konijnen en een paar plantjes worden alle bezwaren terzijde geschoven. Ook zal een ‘betere juridische onderbouwing’ ervoor moeten zorgen dat het succes zal weerklinken in de rechtszaal, beetje laat, maar goed. Provincie Zuid-Holland blij, gemeente Rotterdam blij, Havenbedrijf blij en straks ook nog eens blije rechters!

Soms is de oplossing voor een gecreëerd complex boekhoudkundig en juridisch probleem heel simpel, je moet alleen de zwakke plek van ambtenaren en rechters weten te vinden. Dat is de Rotterdammers gelukt en daarmee openbaart zich een wereld van mogelijkheden voor de rest van ondernemend Nederland. Heijmans zal mogelijk een konijnenfokkerij beginnen, de BAM legt mogelijk anti-Japanse duizendknoop tracés aan langs de A16 en KWS organiseert mogelijk konijnensymposia voor activistische rechters in een duur hotel in Davos. Dat alles om de ambtenarij en rechterlijke macht te plezieren en zich uit hun wurggreep te ontworstelen.

Het is bij de konijnen af deze al jarenlang durende stikstoftragedie.

De klimaatcrisis is betrekkelijk eenvoudig op te lossen. De klimaatcrisis is een crisis voor twee partijen: diegenen die heilig geloven in het effect van de klimaatmaatregelen, en diegenen die het nut er niet van inzien en zich afvragen waarom er honderden miljarden aan gemeenschapsgeld besteed worden aan iets dat niet te veranderen valt.

Opmerkelijk is een post van advocaat Bénédicte Ficq op LinkedIn:

Valt u iets op? Bénédicte schrijft enerzijds dat we niet boven de natuur staan, we in alles afhankelijk van haar zijn, maar anderzijds pleit zij voor nog drastischere maatregelen om de klimaatverandering tegen te gaan? Dat heet een ‘contradictio in terminis’, een tegenspraak in termen. Want als we er niet boven staan, hoe hebben we er dan invloed op? Als uw huisarts u al tien jaar dik laat betalen voor bloeddrukverlagers en uw bloeddruk is nog altijd niet omlaag gegaan zult u zich toch op zijn minst gaan afvragen of de huisarts wel de juiste middelen inzet terwijl u zich pimpelpaars betaalt toch?

Zo is het ook met de klimaatverandering. Al meer dan tien jaar betalen wij ons als samenleving pimpelpaars aan ‘klimaatmaatregelen’ terwijl het effect, als we de ‘experts’ mogen geloven, juist averechts is. Er zijn nóg meer bosbranden, nóg meer en nóg warmere zomers, er is nóg minder water in de rivieren, en dat allemaal door de klimaatverandering toch? Als dat zo is, waarom hebben alle kostbare ‘maatregelen’ dan geen meetbaar effect, behalve dan dat ons stroomnetwerk compleet ontregeld is?

De oplossing voor de ‘klimaatcrisis’ is dan ook heel simpel eigenlijk: boter bij de vis. Toon aan dat het nemen van ‘klimaatmaatregelen’ ook effect heeft. Met cijfers graag, en met onderbouwing. Dus geen wazige grafieken, voorspellingen of modellen. Na meer dan tien jaar ‘investeren’ is dat toch wel het minste dat je mag verwachten? Hoeveel is de temperatuur gedaald? Hoeveel minder hete zomers zijn er geweest? Hoeveel meer water stroomt er door onze rivieren? Met hoeveel is de zeespiegel gedaald?

En kom niet aan met ‘als we niets zouden hebben gedaan dan was het nog veel erger geweest’. De landen die niets hebben gedaan bewijzen namelijk al dat het geen effect heeft. China als één van de grootste ‘vervuilers’ is namelijk door dezelfde kliek die ons klimaatmaatregelen oplegt tot 2030 gevrijwaard van maatregelen, aangezien China als ontwikkelingsland wordt gezien en nog even mag pieken tot dat jaar. Dat klinkt inconsistent, en dat is het uiteraard ook. Zo hoog is de nood kennelijk niet.

Pas na de ‘boter bij de vis’ zal iedereen overtuigd zijn van het nut en met alle plezier zijn steentje bijdragen. Mocht het onzinnig blijken, dan kunnen de honderden miljarden beter besteed worden aan de samenleving zélf, bijvoorbeeld voor wegenonderhoud, de bescherming van de sociale vangnetten, onderwijs en zorg. En trouwens, ‘practice as you preach’, dus niet iedereen het vliegtuig uitjagen, een schuldcomplex aanpraten en vervolgens zelf met de hele familie naar Japan op vakantie gaan. Of voor miljarden euro’s wapens aan een land leveren, waardoor er een ongekende CO2-uitstoot plaatsvindt. Ook dat maakt het verhaal ongeloofwaardig tenslotte.