Klimaatpaniek voorbij? Europa gaat stug door

Zelfs bij de hoogste baas van Duitsland, Friedrich Merz, is nu eindelijk doorgedrongen dat de gedwongen ‘energietransitie’ in Duitsland is uitgelopen op een grote ramp voor de Duitse samenleving. In een toespraak voor volk en vaderland erkent hij dat Duitsland één van de hoogste energierekeningen van Europa moet betalen. Nederland steekt daar nog met kop en schouders bovenuit overigens.

Moderne mijnschachten zijn opgeblazen, er is gestopt met kerncentrales, de Nordstream gaspijpleiding is opgeblazen, de olie uit Rusland is gesanctioneerd, er wordt duur vloeibaar aardgas (lng) uit het Midden-Oosten en de VS gehaald en eindelijk is het kwartje zelfs bij Merz gevallen. Dit alles leidt ertoe dat de Duitse industrie niet meer kan concurreren en de burger een onbetaalbare energierekening krijgt; het resultaat van jarenlange kortzichtige energiepolitiek.

In Nederland deden we daar nog een schepje bovenop. De enige eigen energiebron, het aardgas uit Groningen, werd rigoureus gestopt en we kiepten de gasputten vervolgens nog vol met beton ook. De kolencentrales braken we af, en in de nog bestaande kolencentrales stoken we met voornamelijk ‘biomassa’ in plaats van steenkool waardoor er nog meer CO₂ de lucht in wordt geblazen in vergelijking met steenkool. En uiteraard hanteren we de weerzinwekkende belastingen op energie, die nog 2,5 keer hoger zijn dan in Duitsland.

Gelukkig is de aankomende minister-president Rob Jetten zelf mede-veroorzaker van deze vergelijkbare ellende in Nederland, en kan hij het in de aankomende periode zelf ook gaan herstellen, toch? Bij de NOS leven ze nog in de waan dat het andersom zit: door het slopen van de bestaande Nederlandse energiebronnen is er nu een dreigend tekort aan alternatieven, en ‘dus’ zal daar meer geld naartoe moeten… de omgekeerde werkelijkheid die zo kenmerkend is voor de NOS.

De Amerikaanse president Trump heeft een meer dan symbolische daad verricht door de VS terug te trekken uit 66 internationale organisaties, waaronder het belangrijke klimaatverdrag van Rio uit 1992 en het VN-klimaatpanel IPCC. Als belangrijkste financier van de VN geeft Amerika daarmee een belangrijk signaal af dat het afgelopen moet zijn met de globalistische en misantropische VN-agenda’s.

President Trump kondigde vorige week aan dat hij middels een presidentieel decreet uit 66 internationale organisaties stapt, waaronder diverse VN-organisaties. Die organisaties druisen in tegen de belangen van de VS, aldus het decreet. De meest in het oog springende organisaties op de lijst zijn het United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC), ook wel het Klimaatverdrag van Rio genoemd en het VN-klimaatpanel IPCC, dat iedere zes tot acht jaar drie lijvige rapporten publiceert, die als basis dienen voor de onderhandelingen binnen het UNFCCC.

Het Klimaatverdrag van Rio uit 1992 is de basis geworden voor de jaarlijkse klimaatconferentie, de zogenaamde Conference of the Parties (COP), waarvan die in Parijs in 2015 de bekendste is geworden, vanwege het daar gesloten Klimaatakkoord van Parijs. Zowel het Kyotoprotocol als het Klimaatakkoord van Parijs (het is geen verdrag met bindende afspraken) borduren dus voort op het Klimaatverdrag van Rio.

Vorig jaar, meteen nadat Trumps tweede termijn inging trok hij Amerika voor de tweede keer terug uit het Klimaatakkoord van Parijs (Biden had de VS weer aangesloten bij het akkoord). Maar terugtrekking uit het UNFCCC is veel fundamenteler. “Dit is een monumentale verandering”, stelde een zichtbaar stralende Marc Morano, een van de bekendste Amerikaanse critici van het UNFCC, dan ook in een tv-interview. Ook Matthew Wielicki, een op 𝕏 zeer actieve  klimaatscepticus reageert positief op de beslissing in een op 𝕏 gepubliceerd artikel: “Tegenwoordig zijn veel onderdelen van de VN niet langer gericht op het voorkomen van oorlog. Ze zijn gericht op het afdwingen van klimaatbeleid, het bevorderen van ‘gelijkheid’ (equity), en het normaliseren van permanente financiële transfers van rijke landen naar armere landen.” Voorstanders van ambitieus klimaatbeleid veroordelen uiteraard de beslissing van Trump en stellen onder andere dat Amerika zichzelf daarmee in de eigen voet schiet.

Amerika is nu het enige land ter wereld dat geen deel meer uitmaakt van het UNFCCC. Juristen zullen nog wel een tijdje steggelen over de vraag of een Amerikaanse president dit zomaar kan doen via een decreet. Het verdrag werd namelijk in 1992 geratificeerd door de Amerikaanse senaat (met 92 voor en nul tegen). Maar voorlopig lijkt het antwoord dat het inderdaad kan en dat het best lastig kan worden om in de toekomst weer toe te treden, omdat de senaat dan opnieuw erover moet stemmen.

Geld
De jaarlijkse grote klimaatconferenties, die door tienduizenden onderhandelaars, activisten, handelaren en journalisten bezocht worden, gaan tegenwoordig vrijwel uitsluitend over geld. Hoeveel moet het Westen, dat historisch gezien het meeste CO₂ heeft uitgestoten, gaan betalen, via allerlei fondsen, aan ‘ontwikkelingslanden’? Dit laatste woord staat tussen aanhalingstekens omdat landen als China en India (nummer 1 en 3 van de wereld als het om de uitstoot van broeikasgassen gaat) volgens het verdrag uit 1992 zich nog altijd mogen opstellen als een ontwikkelingsland en formeel dus geen verplichtingen hebben om hun CO₂-uitstoot af te bouwen.

Jaarlijkse CO₂-emissies per land. Bron: Our World in Data

Green Climate Fund
Een van de fondsen die de laatste jaren vanuit de klimaatconferenties werd opgetuigd is het Green Climate Fund. Dit fonds financiert wereldwijd projecten zowel op het gebied van mitigatie (hier: CO₂-reductie) als adaptatie (je aanpassen aan veranderingen, denk aan het bouwen van dijken). Dit fonds valt direct onder het UNFCCC-proces en niet verrassend kreeg het fonds dan ook te horen dat de Amerikaanse financiële bijdrage eraan (tot nu toe twee miljard dollar) met onmiddellijke ingang wordt stopgezet en dat de VS zijn zetel in de board opgeeft.

Amerika is met 22 procent de grootste financier van de VN en ditzelfde percentage gold dan ook voor het UNFCC. De Amerikaanse bijdrage aan de UNFCCC is op zich bescheiden (orde van grootte tien miljoen dollar per jaar). Filantropen zoals Michael Bloomberg hebben al aangeboden om het gat te dichten en het hele UNFCCC-proces, dat wil zeggen de klimaatonderhandelingen en de organisatie van de jaarlijkse klimaatconferenties, komt derhalve niet meteen in gevaar. De Amerikanen praten alleen niet meer mee.

De 66 organisaties bij elkaar, waaruit Trump de VS nu terugtrekt, waren volgens schattingen van AI-model Grok goed voor 650 miljoen dollar aan Amerikaanse steun in 2023. Dat is al een wat serieuzer bedrag.

Maar het echt grote geld gaat om in het klimaatbeleid zelf, de duizenden miljarden die nodig zijn voor de transitie naar een CO₂-vrije economie. Mark Carney, destijds als speciaal klimaatgezant van de VN (tegenwoordig is hij premier van Canada), zei in een speech in 2019 dat er tussen 2015 en 2030 al 90 biljoen dollar (90.000 miljard dollar, dat komt in de buurt van het mondiale bnp) nodig zou zijn aan investeringen in infrastructuur. Ook binnen de klimaatonderhandelingen worden de geëiste bedragen almaar hoger. Waar eerst 100 miljard dollar per jaar werd gevraagd door ontwikkelingslanden is dat bedrag de laatste jaren opgelopen naar 1300 miljard dollar per jaar vanaf 2035. Dit bedrag is niet toegezegd door de rijke landen en klimaatonderhandelingen gaan dus daarover. Het belangrijkste signaal dat Trump met zijn actie afgeeft is dat Amerika niets ziet in dergelijke betalingen. Daarnaast is het een duidelijk signaal dat Amerika onder Trump geen heil meer ziet in tal van globalistische organisaties (eerder stapten de VS ook al uit de wereldgezondheidsorganisatie WHO) en hun vaak misantropische agenda’s. Tenslotte is het ook het nakomen van een verkiezingsbelofte.

Rio en IPCC
Het Klimaatverdrag van Rio uit 1992 stelt dat een gevaarlijke verstoring van het klimaat door de mens vermeden dient te worden. Met ‘door de mens’ bedoelde men destijds al de uitstoot van broeikasgassen. Dat was opmerkelijk omdat het eerste rapport van het VN-klimaatpanel IPCC, gepubliceerd in 1990, nog geen bewijs had gevonden dat de opwarming van de aarde door CO₂ en andere broeikasgassen veroorzaakt werd. Pas in 1995 concludeerde het IPCC, in het tweede rapport, dat er “een waarneembare invloed van de mens was op het klimaat”. Dat gebeurde echter na last minute wijzigingen in het rapport, die zeer omstreden waren. Het debat tussen klimaatsceptici en mainstream onderzoekers ontbrandde daarmee in volle hevigheid, eerst in de VS en later in de hele wereld. Het debat raakte gepolariseerd en gepolitiseerd en dat duurt tot op de dag van vandaag voort.

Critici, waaronder ondergetekende, stellen dat de politiek vooruit liep op de wetenschap en daarmee de klimaatwetenschap onder druk gezet heeft. Het IPCC had in feite als taak gekregen van de politiek om met ‘het bewijs’ te komen voor de politieke VN-agenda om broeikasgassen te beteugelen. Deze politisering van de klimaatwetenschap werd openlijk zichtbaar in de climategate-affaire eind 2009 (destijds voor mij de aanleiding om met de website climategate.nl te beginnen), waarbij duizenden e-mails van prominente en aan het IPCC gelieerde klimaatwetenschappers na een hack online werden gezet. Wat sceptici al jaren bevroedden bleek waar te zijn: klimaatwetenschappers gebruikten hun posities bij instituten en wetenschappelijke tijdschriften om klimaatsceptici uit de literatuur en uit het IPCC-rapport te weren. Ze sloegen zichzelf in de e-mails op de borst als dat weer eens gelukt was.

Starre klimaatvisie
In mijn boek De Staat van het Klimaat, verschenen eind 2010, analyseer ik de eerste vier IPCC-rapporten en stel ik al hardop de vraag: is het IPCC nog te redden? De Nederlandse overheid vroeg mij officieel (naar aanleiding van de kritiek in mijn boek) om het vijfde IPCC-rapport te reviewen als expert reviewer. In latere rapporten en boeken analyseerde ik met collega’s ook het vijfde en het zesde IPCC-rapport (in een boek getiteld The Frozen Climate Views of the IPCC, vertaald verschenen als De starre klimaatvisie van het IPCC).

Het probleem van het IPCC is gemakkelijk samen te vatten. Het IPCC selecteert alleen wetenschappers die de gewenste boodschap (klimaatverandering is volledig veroorzaakt door CO₂ en het is een groot probleem) al volledig ondersteunen. Sceptici worden dus buitengesloten en zijn veroordeeld tot de rol van expert reviewers. Als ze al de moeite nemen om review commentaren in te dienen kunnen die gemakkelijk terzijde worden geschoven door de auteurs. Met de selectie van met name de hoofdauteurs (lead authors) ligt de uitkomst van het rapport derhalve bij voorbaat vast. Die selectie vindt ook nog eens achter gesloten deuren plaats.

De Amerikaanse klimaatonderzoeker John Christy was een van de laatste klimaatsceptici die meewerkte aan het IPCC. In reactie op de beslissing van Trump om de VS ook uit het IPCC terug te trekken zegt hij nu: “Het IPCC heeft soms best redelijke documenten geproduceerd, maar het was duidelijk een bureaucratische VN-organisatie die was opgezet met een specifiek beleidsdoel: het uitfaseren van fossiele brandstoffen”, aldus Christy. “Dat vind ik op basis van mijn eigen ervaring als lead author en doordat ik de enorme bias heb gezien bij de selectie van de auteurs.”

“Landen blijven fossiele brandstoffen gebruiken”, stelt Christy, omdat die “extreem goed werken en betaalbaar zijn.” Landen zoals Engeland en Duitsland, en staten als Californië en New York, die volop hebben geïnvesteerd in hernieuwbare energie, “gaan achteruit”, zei hij “en moeten dit zien op te lossen voordat ze zichzelf (weer) in de Donkere Middeleeuwen terugvinden.”

Het IPCC werkt op dit moment aan het zevende assessment rapport (AR7 geheten), dat tussen 2028 en 2030 zal verschijnen. Normaal gesproken is ongeveer 10 procent van de auteurs Amerikaans. Nu is dat percentage al lager en het is op dit moment onduidelijk wat de terugtrekking van Trump uit het IPCC voor hen betekent. Wel is duidelijk dat Amerikaanse auteurs niet op de kosten van de overheid naar buitenlandse bijeenkomsten kunnen vliegen. Maar ook hiervoor worden in de VS al steunfondsen opgetuigd.

De laatste drie jaar behoren wereldwijd tot de warmste jaren sinds de metingen rond 1850 begonnen zijn, maar anders dan je zou vermoeden schiet de broeikastheorie tekort om deze periode te begrijpen, aldus Marcel Crok.

Terwijl een voor Nederland ongekende hoeveelheid sneeuw uit de hemel neerdwarrelt is het hoog tijd om terug te blikken op het afgelopen jaar. Mediahysterie is uitgebleven, want 2025 was niet het warmste jaar ‘ooit’, waarbij ‘ooit’ dan meestal duidt op het begin van de metingen, ergens rond 1850. Wel eindigt het in de top 3 van warmste jaren, ongeveer gelijk met het jaar 2023, terwijl 2024 het warmste jaar blijft.

Hoe ‘krankzinnig’ het jaar 2024 was kan goed gezien worden in deze figuur van de Amerikaanse klimaatscepticus Roy Spencer:

Dit is een ranking van de warmste jaren sinds 1979 (links staat het warmste jaar, daarna het een na warmste enzovoorts), het jaar dat satellietmetingen van de troposfeer (de onderste paar kilometer van de atmosfeer) beginnen. Deze reeks wordt door Spencer zelf onderhouden. Het jaar 2024 torent hoog boven alle andere jaren uit. Het was tevens het eerste jaar dat uitkwam boven de grens van 1,5 graden Celsius, die gesteld is in het Parijs Klimaatakkoord in 2015.

In een artikel bij de EU-klimaatorganisatie Copernicus wordt deze piek één op één gekoppeld aan de uitstoot van broeikasgassen. “De mensheid is verantwoordelijk voor haar eigen lot, maar onze reactie op de klimaatcrisis moet gebaseerd zijn op bewijs. De toekomst ligt in onze handen –  snel en doortastend handelen kan de koers van ons toekomstige klimaat nog veranderen.”, aldus Carlo Buontempo, directeur van Copernicus.

Ronkende persberichten

Wie echter verder kijkt dan de ronkende persberichten van dit soort internationale en vaak sterk politiek beïnvloede organisaties komt er al snel achter dat zowel 2023 als 2024 zeer abnormale jaren waren die juist niet gemakkelijk te verklaren zijn door onze uitstoot van CO₂ en andere broeikasgassen. Dit werd mondjesmaat ook door zeer prominente klimaatwetenschappers erkend. Zo schreef NASA-onderzoeker Gavin Schmidt, zeer vaak geciteerd in de Amerikaanse pers, al in maart 2024 het volgende in tijdschrift Nature: “Rekening houdend met alle bekende factoren, warmde de planeet vorig jaar [in 2023 dus, red.] 0,2 °C méér op dan klimaatwetenschappers hadden verwacht. Meer en betere data zijn dringend nodig.”

Een recenter stuk bij Carbon Brief, een platform dat ook keurig de mainstream wetenschap volgt, constateert feitelijk hetzelfde. Het somt een viertal logische kandidaten op die de warme periode 2023-2025 veroorzaakt zouden kunnen hebben:

1. een relatief sterke El Niño,
2. een snelle daling in zwaveldioxide-uitstoot door aangescherpte regels voor de scheepvaart,
3. een onverwachte vulkaanuitbarsting op Tonga in 2022 en
4. een sterker dan verwachte zonnecyclus.

Onderaan de streep blijft er echter ook bij Carbon Brief een onverklaarde restwarmte over.

Bij Clintel hebben we een artikel geplaatst van de Spanjaard Javier Vinós over deze materie. Vinós is van origine een neurowetenschapper, maar de laatste tien jaar spendeerde hij vrijwel fulltime aan klimaatonderzoek. Hij spitte duizenden wetenschappelijke artikelen door en schreef op basis daarvan het boek Solving the Climate Puzzle, een doorwrocht (maar niet eenvoudig) boek met krankzinnig veel data en grafieken. Het heeft als belangrijkste boodschap,  dat we veel meer moeten kijken naar energietransport binnen het klimaat (vooral van de tropen naar de Noordpool) dan naar alleen het broeikaseffect, dat zich uitsluitend focust op binnenkomende (zonne-) en uitgaande (infrarode) straling.

Hunga Tonga

Het stuk van Vinós maakt duidelijk dat we bij een uitzonderlijke gebeurtenis, de opwarming in 2023 en 2024, op zoek moeten gaan naar een uitzonderlijke mogelijke oorzaak. De enige en meest logische kandidaat is de uitbarsting op 15 januari 2022 van de onderzeese Hunga Tonga vulkaan, in de Stille Oceaan ten noordoosten van Nieuw-Zeeland. Dit was de grootste vulkaanuitbarsting wereldwijd sinds de uitbarsting van de Pinatubo in 1991. Maar anders dan bij de Pinatubo, wat geen onderzeese vulkaan is, leidde de uitbarsting van de Hunga Tonga tot een spectaculaire toename van waterdamp in de stratosfeer, de hoge luchtlaag boven de troposfeer. Ook Carbon Brief meldde deze spectaculaire toename door onderstaande figuur te tonen:

De grafiek toont de extreme toename van waterdamp op een hoogte van 20 tot 80 kilometer en hoe die extra waterdamp na de uitbarsting lang in die luchtlaag blijft rondhangen en nog steeds niet helemaal weg is.

De mainstream klimaatwetenschap probeert het klimaateffect van zo’n spectaculaire waterinjectie te begrijpen door het in klimaatmodellen te stoppen. Die modellen suggereren vervolgens dat het effect zeer gering is, in de orde van 0,05 graden opwarming, veel minder dan de totale opwarming die in 2023 en 2024 plaatsvond. Dat kan het dus niet zijn, concludeert men dan.

Vinós wijst op een waslijst aan bijzondere gebeurtenissen in de periode 2023-2025, waaronder uitzonderlijke opwarming in de oceanen, extreem weinig zeeijs rond Antarctica, extreme droogte in de Amazone, een opmerkelijke stilte in orkaanactiviteit in de Noord-Atlantische Oceaan, extreme hitte in grote delen van de wereld en een laagterecord aan wolkenbedekking.

Wolken

De clou om deze periode te begrijpen ligt volgens hem bij die zeer geringe wolkenbedekking (het laagste sinds 1940). Een jaar na de uitbarsting van de Hunga Tonga is er opmerkelijk weinig lage bewolking in de tropen, wat tot gevolg heeft dat de zon diep in de oceanen kan doordringen. Dit kan onmogelijk door de El Niño veroorzaakt zijn want die begint pas later in dat jaar. Vinós laat ook zien dat de opwarming begint in de Zuidelijke Oceaan en zich later uitbreidt naar de Grote Oceaan. Dit leidde ertoe dat wereldwijd de oceanen in 2023 en 2024 een spectaculaire opwarming vertoonden. In 2025 koelden de oceanen echter weer af waardoor we inmiddels terug zijn op het niveau van voor de uitbarsting:

Deze grafiek geeft de wereldwijde temperatuur van de oceanen weer. Klimaatmodellen zijn niet in staat al bovengenoemde exceptionele gebeurtenissen te ‘verklaren’. Met name de sterke afkoeling in 2024 en 2025 is een ‘ramp’ voor de modellen. Klimaatmodellen warmen op als de concentratie CO₂ stijgt (wat het deed in 2024 en 2025) en als de luchtverontreiniging daalt (want aerosolen als zwaveldioxide reflecteren zonlicht en hebben daarmee een koelend effect). De uitstoot van zwaveldioxide (SO₂) daalt al decennia (juist in China waar luchtverontreiniging ook een issue is geworden) en strengere normen voor de scheepvaart leidde op de oceanen tot een extra daling rond 2020. Dus de combinatie van stijging van broeikasgassen en daling van luchtverontreiniging zou in 2024 en 2025 moeten leiden tot opwarming, niet spectaculaire afkoeling.

Dus concludeert Vinós, en ik deel die mening, dat de spectaculaire opwarming en afkoeling in de periode 2022-2025 juist de zwakte van de broeikastheorie blootlegt. Het is niet zo dat Vinós precies begrijpt (en dus kon voorspellen) waarom Hunga Tonga deze uitwerking heeft gehad op het klimaat. Het lijkt echter volgens hem duidelijk, dat de uitbarsting een hele reeks aan dynamische effecten heeft gehad op het klimaat, die veel verder gaan dan alleen de directe effecten op straling en dus het broeikaseffect. Om het klimaat beter te begrijpen zullen klimaatonderzoekers zich dus veel meer in deze effecten op de atmosferische circulatie moeten gaan verdiepen. De klimaatwetenschap zit echter muurvast in haar denken en zal dat advies niet snel ter harte nemen, vreest Vinós.

De bekende Amerikaanse klimaatalarmist James Hansen, de vroegere directeur van het NASA klimaatcentrum GISS, ziet louter opwarming in het verschiet en voorspelt dat 2026 met 1,7 graden boven pre-industrieel zelfs zal uitkomen boven het recordjaar 2024. Vinós zelf houdt het op een lichte daling waarbij 2026 uitkomt op 1,4 graden boven pre-industrieel en op 𝕏 daagt hij lezers uit een weddenschap met hem aan te gaan als ze denken dat Hansen gelijk zal krijgen. Over precies een jaar praat ik u bij. Als het recente verleden ons iets geleerd heeft is het wel dat het klimaat verrassingen voor ons in petto kan hebben.