Oorlog levert meer angst, geld en macht op dan CO2

Er is een gezegde dat boekdelen spreekt: het is gemakkelijker je hond langs de plaatselijke slager te krijgen dan een socialist langs andermans geld…

Nederland is een rijk land, en dus is er genoeg geld om te roven. De twee grootste goudpotten zijn in handen van de bevolking zelf: de pensioenpot en de erfenispot. De pensioenpot wordt al systematisch leeggeroofd door het nieuwe pensioenstelsel, ondanks grote protesten. De erfenispot wordt al deels leeggeroofd. Nergens ter wereld wordt er meer uit die pot geroofd, maar wie zich in de getallen verdiept en weet hoe de media door de overheid worden gebruikt kan de bui al van héél ver zien aankomen.

De generatie die ons land na de Tweede Wereldoorlog heeft opgebouwd, in de zestiger en zeventiger jaren een huis heeft gebouwd (en afbetaald), zit op deze geldpot. Deze krasse knarren van inmiddels tachtig of zelfs negentig jaar oud bezitten huizen en vermogen. Aangezien deze krasse knarren niet het eeuwige leven hebben lonkt de komende 10 jaar een pot met daarin geschat zo’n 240 miljard euro aan vermogen, veelal verstopt in stenen.

Per huishouden gaat het gemiddeld om zo’n 450.000 euro aan vermogen. Daarvan gaat onder de huidige regelgeving 69.000 euro naar de overheid. Grofweg gaat dus 15 procent naar Vadertje Staat; geld waar al heel vaak loonbelasting en btw over is betaald. Onder de huidige regelgeving wacht dus een pot van 36 miljard euro in totaal, en dat is (uiteraard) nooit genoeg voor rupsje-nooit-genoeg Vadertje Staat.

In de media verschijnen de laatste tijd steeds meer berichten over hoe ‘oneerlijk’ dat wel is. Want in plaats van dat de erfgenamen de mogelijkheid krijgen dat geld weer in de economie te stoppen, wordt de redenatie dat dit juist oneerlijk is, omdat niemand er iets aan kan doen dat hij of zij zulke ouders heeft. Zou de overheid namelijk dat geld in handen krijgen dan zou dat ‘mooi’ gebruikt kunnen worden om de gehele samenleving te ‘ontlasten’ door dat geld weer te herverdelen.

Daarnaast zitten we met een hele generatie die helemaal geen huis kán kopen, aangezien de huizen onbetaalbaar zijn geworden voor deze generatie. Dat is niet de generatie die gaat erven, maar dat zijn de ouders van deze generatie waarvan ondertussen het aanstaande pensioen wordt opgevreten. Het zou natuurlijk ‘oneerlijk’ zijn als de generatie die helemaal geen huis kán kopen door hun ouders geholpen zou kunnen worden, en andere kinderen met minder fortuinlijke ouders niet, dat snapt u wel toch?

Aangezien deze overheid de media als mogelijkheid gebruikt om het volk te ‘kneden’ is voor de kenner het patroon alweer herkenbaar. Er worden weer een aantal bevolkingsgroepen tegen elkaar opgezet zodat de overheid er met de buit vandoor kan gaan. Reken dus de komende tijd op heel wat media-uitingen waarbij de krasse knarren in onze samenleving worden weggezet als geldwolven en egoïsten. Met die moedwillig gecreëerde en gestuurde onvrede kan Vadertje Staat vervolgens nieuwe vormen van erfbelasting gaan afkondigen om de grootste kapitaalroof ooit uit te gaan voeren.

De wetenschap over de ‘wetenschap’ is dat er geen consensus bestaat binnen de wetenschap. Toch wordt ‘de wetenschap’ misbruikt om aan te tonen dat ‘de wetenschap’ het wél weet, iets met ‘follow the science’, iets met ‘97 procent van de wetenschap is het erover eens dat’ …

De tenenkrommende wetenschap van juist diegenen die zich niet in ‘de wetenschap’ verdiepen is dat er altijd een moment aankomt dat ‘de wetenschap’ erkent ernaast te hebben gezeten. Zo wist ‘de wetenschap’ al héél lang dat de aarde plat is, totdat er één wetenschapper opstond die kon bewijzen dat de aarde rond is. Tot honderd jaar geleden was ’de wetenschap’ er ook van overtuigd dat vrouwen minderbegaafd waren. ‘De wetenschap’ heeft de nationaalsocialistische rassentheorie onderschreven, ‘de wetenschap’ heeft ieder onderdeel dat de politiek behaagde gelegitimeerd. ‘De wetenschap’ als ultiem bewijs aanvoeren is volstrekte onzin.

Dynamiek in de wetenschap

Wetenschap is dynamisch, wetenschap is er om te verifiëren en te falsificeren. Iedere wetenschappelijke uitspraak is iedere keer weer beschikbaar om achterhaald of onderbouwd te worden. Dat is wetenschap.

In een tijd waarin door mensen ontwikkelde computermodellen de wetenschap in nullen en énen tracht te vervatten is extra alertheid geboden. De basis voor die enen en nullen is namelijk een momentopname, zonder rekening te houden met de dynamiek die kenmerkend is voor diezelfde wetenschap.

Gevolgen voor de politiek en rechtspraak

Exact dát is er mis met eenieder die ‘de wetenschap’ als ultiem bewijs aanvoert en daar tot overmaat van ramp ook nog politiek op bedrijft. Gevolgen zijn bijvoorbeeld klimaat- en stikstofmodellen waarop wetgeving wordt gebaseerd. Het gevolg is ook dat zelfs de rechtspraak haar uitspraken baseert op ‘de wetenschap’ en rapporten van het IPCC op tafel legt met als ‘bewijs’ dat ‘de wetenschap’ het ook schrijft… en dat laatste gaat nu onderuit aangezien zélfs het IPCC (klimaatpanel van de VN) aangeeft dat de getoonde doemscenario’s met de huidige kennis van zaken onzin zijn gebleken.

De Pavlov-reactie laat zich raden… want uiteraard had het IPCC wel een beetje gelijk, aldus de gedecoreerde huis-‘wetenschapsjournalist’ Maarten K., alleen niet helemaal. Dat is een open deur. Hoe zal de rechtspraak gaan reageren op al haar uitspraken die gebaseerd zijn op ‘de wetenschap’? Wat te denken van alle miljarden gemeenschapsgeld die besteed zijn aan ‘de wetenschap’ om alleen datgene te onderzoeken wat past in het politieke plaatje? Er zal weinig reuring ontstaan. Exact hetzelfde argument van critici zal nu namelijk als tegenargument aangevoerd gaan worden: de wetenschap is dynamisch.

Wat kunnen we hiervan leren?

Laten we helder zijn: deze ommezwaai van het IPCC is nu juist typerend voor de wetenschap en laat eens te meer zien dat zowel de politiek als de rechtspraak zich niet op dit terrein dienen te bewegen. Dat zou de werkelijke les moeten zijn. De les voor ‘de wetenschap’ zou moeten zijn dat ze geen opdrachten moet aannemen waarbij eenzijdig onderzoek gefinancierd wordt, en dat de wetenschap gebaat is bij zo breed mogelijk onderzoek, ook als de opdrachtgever dat niet aanstaat. Dat laatste is een utopie, en dús blijft ‘de wetenschap’ een instrument en speelbal van diegene die de rekening gaat betalen.

En dan krijg je dus uiteindelijk meer dan 75 volksvertegenwoordigers die hoegenaamd vertrouwen in ‘de wetenschap’ en bij het kruisje tekenen als er 28 miljard euro gemeenschapsgeld gestort moet worden in een project om de aarde met 0,000036 graden te willen laten afkoelen.

De gedachte dat dit gebaseerd is op basis van ‘de wetenschap’ op basis van een model, dat kennelijk de temperatuur tot 6 cijfers achter de komma kan berekenen, en dat er mogelijk door ngo’s gefinancierde rechtszaken zullen gevoerd gaan worden om dit ook daadwerkelijk te realiseren is gekmakend voor diegenen die de simpele basis van ‘de wetenschap’ wél begrijpen: dé wetenschap bestaat niet!

Wie droomt van een rechtse regering zou daar nog eens goed over moeten nadenken, aangezien er een aantal zaken structureel zouden veranderen en dit de economie flinke klappen zou opleveren.

Asielstop

Door een asielstop zou de enorme asielindustrie per direct in financiële problemen komen. De tientallen miljarden gemeenschapsgeld die hierin gepompt worden zou opportunisten dwingen anders over hun handel te moeten gaan nadenken. Hotels zouden leegstand krijgen, vakantieparken werden weer beschikbaar voor de bevolking, woningbouwverenigingen hielden woningen over voor de lokale bevolking en het COA zou opgeheven moeten worden met massa-ontslagen tot gevolg. De asielindustrie is een economische motor van deze samenleving en dat stopzetten zou een ramp zijn.

Klimaatindustrie

De klimaatwaanzin een halt toeroepen zou nog veel meer tot massa-ontslagen gaan leiden. Op ministeries zouden ambtenaren die zich jarenlang bezig hebben gehouden met ‘klimaatbewustzijn’, belastingen op CO2 en economisch vernietigende regelgeving van de ene op de andere dag overbodig zijn. Bij de meeste ondernemingen in het land zouden ontslaggolven plaatsvinden aangezien medewerkers die de regels van de overheid in de praktijk omzetten overbodig zijn. Talrijke ‘adviesbureaus’ zouden omkiepen aangezien het mkb geen opdrachten meer voor hen heeft. Het KNMI zou halveren omdat niemand meer bezig is met het klimaat over 50 jaar, het RIVM zou alle modelleurs, rapportschrijvers en ‘onderzoekers’ op staande voet moeten ontslaan. De Belastingdienst zou overal de verkapte ‘klimaatbelastingen’ moeten stoppen en zou acuut een personeelstekort hebben om dat uit te gaan voeren. Het zou een ongekende kaalslag betekenen voor iedereen die zich inzet voor 0,000036 graden minder opwarming van de aarde.

Politie en Openbaar Ministerie

De focus van de politie en het Openbaar Ministerie (OM) zou een volledige omslag moeten ondergaan. In plaats van dat zij zich richten op de bestrijding van burgers die onwelgevallige meningen hebben over de overheid, zouden ze plots zich moeten inzetten om de burgers te beschermen tegen de overheid. Het onder het tapijt vegen van brandhaarden in de samenleving zouden ze plots moeten bestrijden. Het OM zou klimaatplakkers moeten gaan aanpakken in plaats van pamperen. In plaats van een landelijke aanwezigheid tijdens de Iftar zou dat opeens moeten plaatsvinden bij paasbrunches en kerstdiensten van de eigen bevolking.

De media

De media zouden ontvlecht en ontmanteld moeten worden zodat deze weer pluriform worden. Journalisten die normaliter vanuit Brussel krijgen aangegeven wat goed en wat slecht is moeten plots zelf gaan nadenken. Digitale media zouden plots niet meer vanuit Brussel gecensureerd worden maar zelf richtlijnen moeten opstellen. Journalisten zouden plots twee kanten van een verhaal moeten uitzoeken in plaats van politieke propaganda moeten verkondigen. Ggz-instellingen in den lande zouden overspoeld worden met journalisten met gewetensbezwaren. Kortom, totale chaos.

Verdeeldheid onder burgers

De verdeeldheid onder burgers zou toenemen. Enerzijds zou een deel profiteren van het afschaffen van alle geldverspillende utopieën van de huidige overheid, anderzijds zou er een enorme ontslaggolf zijn onder de bevolking die daar al jaren van profiteert. Psychologen zouden overuren maken om burgers weer bij zinnen te krijgen. Jarenlang dachten ze angsten te hebben ontwikkeld voor ‘de goede zaak’ en plots blijkt dat ze geen angsten meer hebben. Niet voor het klimaat, niet voor stikstof, niet voor oorlog, niet voor pandemieën, niet voor fascisme, nergens voor – en plots houden ze geld over na een maand werken.

Conclusie

Laten we het gewoon houden zoals het is, er zijn teveel burgers die afhankelijk zijn van het huidige ‘beleid. Onderaan de streep levert het veel meer geld op door de bevolking in angst te houden en daar een heel overheidsapparaat omheen te bouwen. Een overheid die daadkrachtig al die angsten kan wegnemen door regelgeving en angstbelasting te heffen. Angst voor oorlog, angst voor klimaatverandering, angst voor CO2, angst voor stikstof, angst voor watertekorten, angst voor energietekorten, angst voor vergrijzing en angst voor ziektes levert veel meer banen op en financiert veel meer ngo’s die toch al bepalen wat we wel en niet mogen en moeten doen.

Rechts beleid zou een economische ramp betekenen.