Op weg naar gerechtigheid en vrede (1)

Iedereen zal het herkennen: het kind dat maar door blijft vragen met de simpele vraag: waarom? Het kind vraagt dat niet uit dommigheid, maar uit interesse. Om precies te weten waarom iets is zoals het is. Juist het niet-beantwoorden van deze kinderlijke vragen zal op termijn een dom kind opleveren. Een kind dat tevreden is met geen antwoord, een kind dat erop vertrouwt dat de ouder het beter weet.

Wie al lang geleden in het klimaat-‘debat’ door het stellen van de ‘waarom-vraag’ is ingestapt, zal een patroon herkennen dat sindsdien op vrijwel ieder volgend thema is geplakt. De vraagsteller wordt weggezet als ontkenner, als dom of wordt buiten de ‘discussie’ geplaatst. En hele simpele vragen kunnen hier al toe leiden. Bijvoorbeeld: waarom is het ‘klimaatneutraal’ als ik bomen opstook in een biomassacentrale? Lange tijd werd hier geïrriteerd op gereageerd: je snapt er niets van, iets met koolstofcyclus en iets met ‘dat telt niet mee’. Inmiddels weten we wel beter, maar inmiddels is er wel voor miljarden gemeenschapsgeld verdwenen omdat de ‘waarom-vraag’ niet paste in het gewenste beeld en vraagstellers werden weggezet als klimaatontkenners.

Herhaling van patronen

Wie met voorgaande observatie de coronacrisis is ingegaan, ziet exact hetzelfde patroon. Waarom besteden de wereldmedia aandacht aan twee individuen binnen een samenleving van één miljard Chinezen die ‘spontaan’ dood omkiepen door een virus? Exact daar begon het namelijk mee in de media, niet met in huizen dichtgetimmerde Chinezen of vermoorde hondjes. En hoe is het mogelijk ‘plots’ dood om te vallen door een virus? Gaat daar geen ziekbed aan vooraf? Op de hele wereld was er geen enkele wetenschapper die deze vraag publiekelijk gesteld of beantwoord heeft. En als je dan vragen blijft stellen, terwijl een groot deel van de samenleving in de angst opgaat, ben je opeens een ontkenner… exact het patroon zoals dat ook binnen het klimaat-‘debat’ gevoerd werd en wordt. Het voelt alsof een volle trein met passagiers het station verlaat, terwijl een enkeling op het perron achterblijft en vol onbegrip de ander op het perron aankijkt met de vraag: waarom stelt niemand vragen?

Dit isoleren van vragenstellers is inmiddels ‘normaal’ geworden, in iedere publieke discussie. Of het nu gaat over Oekraïne, Israël, Iran, Trump, stikstof, klimaat, Gronings gas, de asielstroom, ‘de democratie’… iedere logica ontbreekt, iedere vraag plaatst je plots in een ‘kamp’. En als het ‘kamp’ niet datgene is wat een meerderheid aan politici of media beweert, dan word je buiten de discussie geplaatst. ‘Polarisatie’ noemen ze dat, roepend vanuit hun comfortabele treincoupé, terwijl de volle trein het perron verlaat… maar is het wel polarisatie?

Stelselmatig de waarom-vraag niet beantwoord

Terug naar het kind. Het niet willen beantwoorden van de ‘waarom-vraag’ van een kind kan twee redenen hebben: u weet het zelf ook niet, of u wilt de discussie niet aangaan. Hebben wij in een volwassen samenleving dan allemaal de waarheid in pacht? Natuurlijk niet. Toch is deze paternalistische houding typerend voor de huidige generatie politici en media. De stelligheid waarmee zaken geframed worden die tegen iedere logica ingaan is voor kinderlijke ‘waarom-vragers’ tenenkrommend. Vreemd genoeg gaat de massa hierin mee, teleurstelling na teleurstelling verwerkend. Want iedere keer weer blijkt de waarom-vraag niet beantwoord te zijn om maar twee redenen: ze weten het niet of ze willen de discussie niet aangaan. De brokstukken als gevolg van al die keuzes liggen voor het uitkiezen, maar niemand neemt nog verantwoordelijkheid. De trein dendert door.

Polarisatie is de makkelijkste keuze

Zolang de één de ander blijft wegzetten als ontkenner, dom, dwarsligger, anti-democratisch, bruinhemd of welke andere diskwalificering dan ook, blijft de waarom-vraag onbeantwoord. De vraag is dan ook: weet men het niet, of wil men de discussie niet aangaan? Ook ‘polarisatie’ is een keuze namelijk, sterker nog, het is zelfs de makkelijkste keuze geworden, het versterkt de macht en niemand stelt vragen. Opgaan in de meerderheid, in het vertrouwen dat de gemaakte keuzes weloverwogen en met de beste bedoelingen genomen zijn is ook een keuze.

Toch is er nog een derde mogelijkheid: samen proberen de antwoorden te vinden. Uit nieuwsgierigheid. Om het écht te willen weten. Om kritisch te willen zijn op de gemaakte keuzes of om een keuze te kunnen heroverwegen. Dat komt niet aan de orde in de huidige ‘gepolariseerde’ samenleving. Toch is polariseren de keuze van slechts één helft, en lukt polariseren niet zonder een grote schare mensen die zich achter deze polariserende helft scharen en die de waarom-vraag aan anderen overlaat. Polariseren is een keuze, geen gevolg, geen oorzaak. Polariseren is de gemakkelijke weg en het excuus om de waarom-vraag niet te hoeven beantwoorden, om welke reden dan ook.

De vraag is dus eigenlijk: waarom wordt de ‘waarom-vraag’ zo vaak omzeild en de ‘polarisatie’, die ook een keuze is, gekoesterd?

Weet u het antwoord

Je zult maar als ambtenaar in je ivoren toren steeds maar weer nieuwe ideeën moeten aanleveren om de immense ambtenarenmoloch in leven zien te houden. In deze van de realiteit afgesloten modelwereld, alwaar miljarden euro’s verspild worden aan nooit kloppende computermodellen over klimaat, stikstof en zeespiegelstijging, en die dan weer geen enkele rol spelen als de miljarden naar corrupte regimes kunnen worden doorgeschoven, werken spreadsheet-koningen zonder enig gevoel. In die wereld moet een waar eureka-moment hebben plaatsgevonden toen ijverige spreadsheetkoningen ontdekten dat er nog 60 miljoen euro extra te halen valt.

Die 60 miljoen euro moet gehaald gaan worden bij ouders met kinderen. Die ouders, die over hun verdiende geld al tot wel 49,5 procent loonbelasting hebben betaald, die mogen bij de gratie van Den Haag tot dusverre maximaal een ‘dikke’ 6.908 euro jaarlijks aan hun kinderen ‘schenken’. Is het meer dan die 6.908 euro dan wil vadertje Staat nog weer even meegraaien, 10 procent om precies te zijn, en 20 procent als het meer dan 158.000 euro betreft. Dus van iedere 1000 euro boven dat bedrag moet er minimaal 100 euro naar Den Haag. Er zijn wat eenmalige uitzonderingen zoals voor een woning of studie.

De vraag is waar in al die plannen extra geld geïnd gaat worden. Is het bij de enkeling die meer dan 158.000 euro ontvangt om een karige bovenwoning te kopen? Of gaat men de jaarlijkse 6.908 euro aanpakken? Als ouders het collegegeld betalen, wordt dat dan ineens een schenking waar vadertje Staat ook zijn deel van wil hebben? De scooter voor zoonlief wordt bij de dealer al extra belast door Den Haag? Of als dochterlief van papa een tweedehands autootje krijgt ontvangt niet alleen de dealer de aankoopprijs maar casht Den Haag ook?

Het maakt allemaal niet uit. Het feit dat reeds belast geld nogmaals belast wordt (als schenking of als erfenis) getuigt van een ernstige tekortkoming in het ambtelijke begrip dat ouders hun kinderen op weg willen helpen, hoe klein of groot dan ook. In andere (enigszins beschaafde) landen begrijpen ze dat wel: Italië grijpt in bij een miljoen, Spanje is grotendeels onbeperkt, Oostenrijk is onbeperkt, Duitsland 800.000 euro per 10 jaar en Frankrijk 200.000 euro per 15 jaar. Alleen de Nederlandse overheid casht al vanaf 6.908 euro, en is nog altijd niet tevreden.

Laten we 100 ambtenaren extra aannemen om ouders te gaan monitoren of ze zich wel aan de nieuwe belastingregels houden, banken mogen meewerken uiteraard… cash kunnen de kinderen niet uitgeven want dat is al als crimineel gelabeld door overheid en banken.

Mocht u ergens in de jaren 2020-2022 geslapen hebben en nu langzaam ontwaken dan is een blik op de griep- en coronacijfers van de laatste jaren wellicht een eye-opener. In Nederland woedt namelijk, net als ieder ander jaar, een griepgolf. Dit keer overigens niet zomaar eentje, zelfs jongeren zijn flink ziek, en eigenlijk best wel lang. Op TikTok vooral klagende jeugd onder het kopje ‘griep’, ze hebben immers geen ander communicatiemiddel. Die jeugd verhaalt dat ze nog nooit zo ziek zijn geweest. Hopelijk gaan ze niet naar opa en oma, die zijn immers nog veel kwetsbaarder en als die besmet worden is de ramp niet te overzien.

Om te voldoen aan een griepgolf horen gedurende twee weken meer dan 53 mensen van de 100.000 naar de huisarts te gaan met ‘griepachtige’ verschijnselen. Dat zijn dus mensen die zo ziek zijn dat paracetamol niet meer werkt en die zich nog nét zwaar ziek bij de huisarts kunnen melden, mits deze uiteraard nog ruimte heeft. Het RIVM meldt op zijn website bijvoorbeeld: “de piek van 2024/2025 is vergelijkbaar met die van 2018/2019.”

2018, het jaar waarin Diederik Gommers wist te melden dat de IC’s overspoelden maar er geen haan naar kraaide. Het RIVM vervolgt: “Ook is duidelijk te zien dat dit aantal in de jaren tijdens de COVID-19 pandemie lager lag.” Huh? Maar toen was er toch sprake van een pandemie, een wereldwijde epidemie, lockdowns, afstand houden, mondkapjes? Kijken we naar de rioolwatercijfers, in 2021 en 2022 een belangrijke indicator voor maatregelen, dan zien we een enorme piek in 2023/2024 van corona-deeltjes, wel vijf keer zo hoog als in de ‘echte’ coronajaren ervoor, maar geen maatregelen?

Maar hoe zit het dan met de IC’s? Het RIVM meldt: “in tegenstelling tot de griepsurveillance in de eerste lijn, bestaat er nog geen systeem voor surveillance van ernstige ziekte ten gevolge van griep, zoals opname in het ziekenhuis of overlijden.” Wie dat naast het RIVM ook bewaakt is het Nivel, maar die meldt op zijn website dat ze dat niet meer monitoren: “Vanwege beperkte publieke middelen is de keuze gemaakt dat de traditionele rapportage over griepachtige klachten (influenza-achtig ziektebeeld, IAZ) stopt.” Dan maar eens een kijkje nemen bij het LCPS, die bewaken tenslotte de situatie en spreiding in de ziekenhuizen. Hier lezen we: “Passend bij het huidige COVID-beeld is er in samenspraak met de ziekenhuizen besloten om per 1 juni 2024 te stoppen met het dagelijks publiceren van de landelijke COVID-cijfers.” Maar in 2024/2025 piekten de COVID-cijfers volgens het RIVM, vreemd toch?

Indicatoren voor de ernst van een griepepidemie zijn het aantal mensen die zich doodziek bij de huisarts melden en de bezetting van de IC’s als gevolg daarvan. Dat laatste weten we nu alleen niet. Lig je thuis op de bank te snotteren, dan weten we dat ook niet.

Om juist dát in kaart te brengen ga je iedereen met griepachtige klachten testen. Dat doe je door binnen één dag (duurt normaal maanden…) een testprotocol goed te keuren, in allerijl ‘teststraten’ op te zetten en door bij supermarkten en scholen ‘testsetjes’ in de aanbieding te gooien. En iedereen die met dat testje ‘positief’ test is ‘besmet’, ook al werkt zo’n in allerijl goedgekeurde test ook positief op een mango. Die cijfers, waarbij iedereen zich opeens gaat testen, die cijfers tel je op bij de cijfers van de mensen die zich tot bij de huisarts wisten te slepen met hun griepachtige klachten en dan krijg je opeens hele grote getallen. Vervolgens meld je iedereen dat, als je met zo’n positief testresultaat op de bank ligt te snotteren, een café, een theater of een restaurant wil bezoeken, in potentie ook nog op de IC kan belanden.

Déjà vu? Gelukkig weten we die cijfers nu niet…

Complot? Helemaal niet. Alleen als álle omringende landen volgens datzelfde patroon zouden werken is er sprake van een complot, en dat is anno 2026 niet het geval. We meten niet tot in de huiskamer, we houden de cijfers niet meer bij en het leven gaat gewoon door, al klagen er wel wat pubers op TikTok.