Op weg naar gerechtigheid en vrede (1)

Wie goed luistert naar de diverse corona-verhoren hoort tussen de regels door dat het driemanschap Rutte, de Jonge en Grapperhaus tijdens de corona-periode met ijzeren hand geregeerd hebben. Er was geen ruimte voor andere denkbeelden dan die van deze heren. Collega-politici werden in de onderlinge communicatie afgeschilderd als een stelletje kneuzen of, als ze te veel protesteerden, als “grindbak”. Ook de toetsing door Tweede en Eerste Kamer werd als obstructie gezien van de strategie van met name de Jonge.

Wie nog beter geluisterd heeft ontwaard enkele keren de term ‘NCTV’. Sterker nog, slechts één persoon, Marjolijn Sonnema (directeur-generaal volksgezondheid), heeft expliciet aangegeven dat de NCTV de spelregels bepaalde, en niemand anders. Niet het OMT, niet het RIVM, niet de Tweede Kamer. De NCTV, de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid heeft, zoals wij hier tot in den treure door WOB- en WOO-onderzoek hebben laten zien, een cruciale rol gespeeld tijdens de corona-crisis. En dat past mooi, want de NCTV is bij uitstek een organisatie die door het Parlement juist niet gecontroleerd wordt, terwijl dat juist een taak van het Parlement zou moeten zijn.

Het was de NCTV die de maatregelen bepaalde, voorbereidde en als kant-en-klare brokken aanleverde aan het illustere trio of anders wel het ministerie. Tussen de zogenaamde ‘adviezen’ van de NCTV, die uit de vele WOB-stukken blijken, en de uitgevoerde maatregelen is weinig licht te ontwaren. En dat terwijl uit de corona-verhoren blijkt dat er wel degelijk licht zat tussen de opvattingen van het driemanschap en de overige ministers, burgemeesters en het RIVM. Wie denkt dat de WHO (World Health Organization) de regels bepaalde zit ernaast. Al in een betrekkelijk vroeg stadium erkende de WHO dat het virus lang niet zo gevaarlijk was als verondersteld, en dat lockdowns zinloos waren. Zou de WHO aan de touwtjes hebben getrokken dan was het anders gelopen in Nederland.

Al eerder constateerden wij dat de NCTV volledig onderbelicht blijft in de corona-verhoren. De grote vraag die zich nu stelt is: waarom? Er is niemand geweest, met uitzondering van Marjolijn Sonnema, die de NCTV expliciet aanwees als hoofdoorzaak. De hoofdoorzaak, bij onnavolgbare besluiten, lag volgens de andere geënquêteerden bij het driemanschap Rutte, de Jonge en Grapperhaus. Zouden ze het echt niet weten? Wie nog wat dieper graaft ontdekt de ‘verspreking’ van Fleur Agema, die bij Kamervragen aangaf dat de instructies van de NCTV weer van de NAVO zouden komen. In de daarop volgende dagen stelde Agema alles in het werk deze ‘verspreking’ weer weg te zetten als een misverstand, maar het kwaad was al geschied.

Wij hebben niet de illusie dat de onderste steen naar boven zal gaan komen. De NCTV is een semi-geheime dienst zonder de noodzakelijke parlementaire controle met illustere leiders uit de hoek van de MIVD en AIVD en met een innige samenwerking met deze geheime diensten. Dat tijdens de corona-verhoren de NCTV nauwelijks ter sprake is gekomen kan onwetendheid van de geënquêteerden zijn, zij kregen immers hun instructies van het voornoemde drietal.

De hele corona-periode was één grote informatie-oorlog met een tot dusverre onduidelijk doel, anders dan een onomkeerbare greep naar de macht door een klein aantal bureaucraten. Slechts een handjevol had het in de gaten, en WOB- en WOO-stukken die met moeite in de afgelopen jaren zijn vrijgegeven vertellen het echte verhaal. WOB- en WOO-stukken liegen niet. Dat u bedonderd bent door uw eigen overheid is moeilijk te accepteren door hen die erin getrapt zijn, zij ergeren zich openlijk aan eenieder met kritiek. Maar ook struisvogelpolitiek is een vorm van verzet, alleen gaat deze groep er ook een volgende keer weer met boter en suiker in.

De klinkende overwinning van AfD in de deelstaat Saksen-Anhalt is niet verrassend, behalve natuurlijk voor journalisten die in hun bubbel blijven zitten. Zo zijn er Nederlandse (bejaarde) journalisten die het plots hebben over het ‘boy problem’ als ze de winst van AfD willen duiden. Het bezit van een Russische legermok op kantoor wordt gelinkt aan Moskou en verder overheerst natuurlijk in de mainstream media de term ‘extreemrechts’ terwijl al maanden geleden de rechter heeft bepaald dat de AfD niet extremistisch genoemd mag worden door haar eigen binnenlandse veiligheidsdienst, aangezien hier geen sprake van is.

De opkomst van AfD in Duitsland wordt vooral gekenmerkt door het cancelen en negeren van de partij, de zogenaamde ‘Brandmauer’. AfD heeft altijd kenbaar gemaakt met iedereen te willen samenwerken op de diverse agendapunten. Dat is een puur democratische instelling, maar omdat deze niet overeenkomt met het gedachtengoed van de andere partijen wordt dat omgedraaid en noemt men de AfD juist anti-democratisch. Juist op dat punt heeft de bevolking van Saksen-Anhalt nu laten blijken niet langer meer in de framing van de mainstream media en de politiek te trappen, met als gevolg een klinkende overwinning voor AfD.

De oppositie van AfD moet vooral de partij blijven cancelen en partijen uitsluiten of voor ‘domrechts’ of ‘extreemrechts’ uitmaken. De aanhang bij partijen die dat niet doen wordt alleen maar groter. Tot eenieders verrassing is het juist de splinternieuwe linkse partij BSW die wél heeft aangegeven op punten te willen samenwerken met de AfD, puur inhoudelijk en zoals het een democratische partij betaamt. 61 procent van de arbeiders stemde op de AfD, maar de mainstream media blijft volhouden dat het populisten, extreemrechtsen of zelfs fascisten zijn. Dat de etiketten niet passen en kloppen valt hen niet op en de papegaaiende Nederlander eveneens niet.

In Nederland is de situatie niet veel anders, ook hier worden partijen uitgesloten en inhoudelijke discussies gemeden. Zodra moties ingediend worden om bijvoorbeeld de energielasten voor burgers te verlagen stemmen de linkse partijen tégen, en dat terwijl hun achterban daar baat bij zou hebben. Ze stemmen tegen omdat ze niet willen meewerken aan ideeën van ‘extreemrechts’ en verloochenen daarbij de basisprincipes van hun eigen partij. Ook in Nederland wordt dat afgestraft door een steeds groter wordend ‘rechts’ blok. Mensen voelen zich niet langer gehoord. Partijen die wél opkomen voor de burger populistisch noemen is slechts een frame om te verhullen dat de zittende politiek juist zélf de burger uit het oog heeft verloren vanuit haar tunnelvisie in het Haagse theater.

De grote linkse profeet Frans Timmermans wist het in november 2015 (tijdens de Huis van Europa-lezing in Amsterdam) zeer fraai te verwoorden:

“Misschien is angst wel de grootste drijvende kracht achter de politiek in de laatste vijftien jaar geworden. Niets is sterker als politiek instrument dan angst. Niets is verleidelijker voor een politicus om op die angst in te spelen, om die angst te gebruiken.”

Wat is het geval? In Duitsland worden vandaag in Saksen-Anhalt verkiezingen gehouden en uit alle peilingen blijkt dat de AfD, een partij die bij voortduring in de media wordt weggezet als ‘extreem-rechts’, minimaal 40 procent van de stemmen zal krijgen en alle andere partijen zeer ver achterblijven. De AfD positioneert zich als anti-establishment, anti-‘Ampel’-beleid (en later tegen de regering), met migratie als kernissue, gekoppeld aan economie, veiligheid en nationale identiteit.

Op alle mogelijke manieren is getracht de AfD de wind uit de zeilen te halen, maar dat lukt de gevestigde politiek samen met de mainstream media niet langer meer getuige de enorme voorsprong in de peilingen. Waarom niet? Duitsland is op een economische glijdende schaal terechtgekomen die niet meer te houden is. Honderdduizenden ontslagen, honderden bedrijven die maandelijks sluiten, kortom, een ongekende economische crisis.

De schuldigen? Dezelfde politici die ervoor zorgden dat de energie onbetaalbaar werd waardoor bedrijven niet meer konden concurreren en de enorme druk op de Duitse auto-industrie om te ‘vergroenen’. De Duitse auto-industrie is één van de belangrijkste industrieën in Duitsland. De politici die daarvoor verantwoordelijk zijn, hebben momenteel de macht en kunnen het schip niet keren zonder enorm gezichtsverlies.

Helaas voor de zittende machthebbers is democratie gebouwd op consensus en niet op polarisatie, iets wat de Duitse stemmer inmiddels wel in de gaten heeft. Gevolg is een enorme toestroom richting AfD die belooft onmiddellijk te zullen stoppen met de ongebreidelde toestroom van asielzoekers en de geldverslindende klimaatpolitiek. Een partij die ook de geldverslindende bureaucratie in Duitsland wil aanpakken.

Het lijkt er nu op dat de zittende politici in Duitsland een tweesporenpolitiek aan het voeren zijn met als grote gemene deler het creëren van angst onder de bevolking. Enerzijds tracht men bij ieder ‘incident’ keer op keer Rusland als schuldige aan te wijzen, anderzijds wordt een situatie gecreëerd die het uitroepen van een noodtoestand zou rechtvaardigen waardoor verkiezingen uitgesteld kunnen worden, protesten verboden kunnen worden en de persvrijheid beperkt kan worden. Bondskanselier Friedrich Merz zegt niet in oorlog te zijn met Rusland, maar dagelijks ‘hybride’ aangevallen te worden door Rusland, waarmee hij probeert een rechtvaardiging te vinden voor het uitroepen van een eventuele noodtoestand.

In het geval van de ‘drones’ in Leipzig wordt geen enkel bewijs aangeleverd, er wordt slechts gecommuniceerd dat “men [de geheime dienst] tot de conclusie is gekomen dat het de Russen zijn”, terwijl vorige week het verhaal nog was dat er eerst goed onderzoek gepleegd zou moeten worden. Als straf kondigden de Duitsers aan het consulaat in Bonn en het Ruslandhuis in Berlijn te sluiten, waarvan veiligheidsdiensten vermoeden dat het door Russische inlichtingendiensten wordt gebruikt. Op basis van een vermoeden worden dergelijke rigoureuze stappen ondernomen?

Pijnlijk zeker, nadat het OM in Duitsland na drie jaar onderzoek concludeert dat Nordstream juist niet blijkt te zijn opgeblazen door Rusland maar door notabene ‘bondgenoot’ Oekraïne. Destijds was Duitsland er als de kippen bij om Rusland de schuld te geven. Ook in Brandenburg zouden een paar vuurpijlen (“een soort houtje-touwtje-constructie met plastic, in de vorm van een vuurpijl”) de stroomvoorziening hebben willen saboteren. Ook hier geen bewijzen, maar er wordt niet uitgesloten dat “een buitenlandse mogendheid” achter de aanval zit.

Opvallend is ook de eensgezindheid van andere EU-landen die praktisch gelijktijdig eenzelfde veroordeling uitspreken over de zaak in Leipzig waarbij er geen enkel bewijs is.

Enige doel is de oppositie uit te schakelen, en als een provocatie naar Rusland daarbij helpt of mogelijk zelfs het uitroepen van de noodtoestand dan is dat kennelijk geoorloofd.

Democratie is prachtig, tot de kiezer verkeerd stemt.