Regeerakkoord straalt voornamelijk gebrek aan visie uit

De grote linkse profeet Frans Timmermans wist het in november 2015 (tijdens de Huis van Europa-lezing in Amsterdam) zeer fraai te verwoorden:

“Misschien is angst wel de grootste drijvende kracht achter de politiek in de laatste vijftien jaar geworden. Niets is sterker als politiek instrument dan angst. Niets is verleidelijker voor een politicus om op die angst in te spelen, om die angst te gebruiken.”

Wat is het geval? In Duitsland worden vandaag in Saksen-Anhalt verkiezingen gehouden en uit alle peilingen blijkt dat de AfD, een partij die bij voortduring in de media wordt weggezet als ‘extreem-rechts’, minimaal 40 procent van de stemmen zal krijgen en alle andere partijen zeer ver achterblijven. De AfD positioneert zich als anti-establishment, anti-‘Ampel’-beleid (en later tegen de regering), met migratie als kernissue, gekoppeld aan economie, veiligheid en nationale identiteit.

Op alle mogelijke manieren is getracht de AfD de wind uit de zeilen te halen, maar dat lukt de gevestigde politiek samen met de mainstream media niet langer meer getuige de enorme voorsprong in de peilingen. Waarom niet? Duitsland is op een economische glijdende schaal terechtgekomen die niet meer te houden is. Honderdduizenden ontslagen, honderden bedrijven die maandelijks sluiten, kortom, een ongekende economische crisis.

De schuldigen? Dezelfde politici die ervoor zorgden dat de energie onbetaalbaar werd waardoor bedrijven niet meer konden concurreren en de enorme druk op de Duitse auto-industrie om te ‘vergroenen’. De Duitse auto-industrie is één van de belangrijkste industrieën in Duitsland. De politici die daarvoor verantwoordelijk zijn, hebben momenteel de macht en kunnen het schip niet keren zonder enorm gezichtsverlies.

Helaas voor de zittende machthebbers is democratie gebouwd op consensus en niet op polarisatie, iets wat de Duitse stemmer inmiddels wel in de gaten heeft. Gevolg is een enorme toestroom richting AfD die belooft onmiddellijk te zullen stoppen met de ongebreidelde toestroom van asielzoekers en de geldverslindende klimaatpolitiek. Een partij die ook de geldverslindende bureaucratie in Duitsland wil aanpakken.

Het lijkt er nu op dat de zittende politici in Duitsland een tweesporenpolitiek aan het voeren zijn met als grote gemene deler het creëren van angst onder de bevolking. Enerzijds tracht men bij ieder ‘incident’ keer op keer Rusland als schuldige aan te wijzen, anderzijds wordt een situatie gecreëerd die het uitroepen van een noodtoestand zou rechtvaardigen waardoor verkiezingen uitgesteld kunnen worden, protesten verboden kunnen worden en de persvrijheid beperkt kan worden. Bondskanselier Friedrich Merz zegt niet in oorlog te zijn met Rusland, maar dagelijks ‘hybride’ aangevallen te worden door Rusland, waarmee hij probeert een rechtvaardiging te vinden voor het uitroepen van een eventuele noodtoestand.

In het geval van de ‘drones’ in Leipzig wordt geen enkel bewijs aangeleverd, er wordt slechts gecommuniceerd dat “men [de geheime dienst] tot de conclusie is gekomen dat het de Russen zijn”, terwijl vorige week het verhaal nog was dat er eerst goed onderzoek gepleegd zou moeten worden. Als straf kondigden de Duitsers aan het consulaat in Bonn en het Ruslandhuis in Berlijn te sluiten, waarvan veiligheidsdiensten vermoeden dat het door Russische inlichtingendiensten wordt gebruikt. Op basis van een vermoeden worden dergelijke rigoureuze stappen ondernomen?

Pijnlijk zeker, nadat het OM in Duitsland na drie jaar onderzoek concludeert dat Nordstream juist niet blijkt te zijn opgeblazen door Rusland maar door notabene ‘bondgenoot’ Oekraïne. Destijds was Duitsland er als de kippen bij om Rusland de schuld te geven. Ook in Brandenburg zouden een paar vuurpijlen (“een soort houtje-touwtje-constructie met plastic, in de vorm van een vuurpijl”) de stroomvoorziening hebben willen saboteren. Ook hier geen bewijzen, maar er wordt niet uitgesloten dat “een buitenlandse mogendheid” achter de aanval zit.

Opvallend is ook de eensgezindheid van andere EU-landen die praktisch gelijktijdig eenzelfde veroordeling uitspreken over de zaak in Leipzig waarbij er geen enkel bewijs is.

Enige doel is de oppositie uit te schakelen, en als een provocatie naar Rusland daarbij helpt of mogelijk zelfs het uitroepen van de noodtoestand dan is dat kennelijk geoorloofd.

Democratie is prachtig, tot de kiezer verkeerd stemt.

Of je nu een ‘Poetin-versteher’ of een profiel hebt vol met Oekraïne-vlaggetjes, niets helpt je nog om niet in te zien dat de wereld afstevent op een hoogst gevaarlijke situatie. De escalatieladder richting Rusland bereikt inmiddels het kookpunt.

Als je erop wijst dat de NAVO al decennia uitbreidt en Rusland iedere keer heeft aangegeven dat niet langer te zullen pikken dan ben je geen Ruslandkenner maar een Poetin-versteher. Dat Oekraïne sinds jaar en dag als ‘rode lijn’ van die uitbreiding fungeerde is ook al vier jaar lang tegen dovemansoren gericht. Het gaat om ‘de democratie’ die beschermd moet worden van een land dat geen verkiezingen wil houden. En ‘dus’ was het gerechtvaardigd dat land met honderden miljarden euro’s te steunen, treinen vol met ouwe militaire meuk erheen te sturen om dat vervolgens weer als handelswaar in Afrika tegen te komen of platgebombardeerd aan het front.

De corruptie klotst tegen de plinten in Oekraïne terwijl ondertussen de werkende klasse en alles daaronder gedwongen wordt door de vleesmolens aan het front te gaan. In alle naïviteit blijven politici, die nog nooit een kazerne van binnen hebben gezien, oorlogstaal uitslaan. Iedere handelsblokkade wordt omzeild en we betalen het viervoudige of meer voor hetzelfde Russisch gas (of olie) dat toevallig door een schip met een ander vlaggetje wordt aangevoerd.

Waar gaat het nu eigenlijk nog om?

De NAVO was al voordat enig wapengekletter was te bespeuren diep gepenetreerd in de Oekraïense krijgsmacht, maar dat weten we hoegenaamd niet. Het gaat om de verovering van een paar provincies, al vier jaar lang. Tenminste, dat moeten we geloven. Oekraïne is niet opgewassen tegen één van de grootste kernmachten ter wereld, maar toch moeten we na vier jaar nog altijd geloven dat Oekraïne van Rusland gaat winnen.

Dat het niet lukt Rusland te verslaan komt omdat Rusland op de handrem oorlog voert. Ze blijven op Oekraïens grondgebied en houden hun geavanceerde wapentuig grotendeels achter de hand. De kentering is gekomen nu Oekraïne, zonder enige twijfel geholpen door de NAVO, Rusland diep in haar land aanvalt. Niet om wapenfabrieken te neutraliseren of land te veroveren, maar om economische schade aan te richten. En dat doet ook de Russen pijn. Gaat het dan nog om landjepik? Neen, het gaat om verdere provocatie door de NAVO. Wat het doel is om Russische distributiecentra aan te vallen is een raadsel. Alsof er enig doel zou zijn om in Nederland alle Coolblue-centra aan te vallen.

Geavanceerd wapenarsenaal

Het verschil met het verleden is echter dat Rusland wordt aangevallen met geavanceerde wapens en expertise van de NAVO en het dus openlijk een NAVO-aanval betreft. Geavanceerde raketten, made in Germany en de UK, worden afgevuurd op de Russen. Wie denkt dat de Russen rustig blijven en het gewoon laten gebeuren zit er flink naast. In allerijl vloog er vorige week al een Amerikaans vliegtuig richting Moskou om te waarschuwen dat de Russen het niet in hun hoofd moeten halen om een NAVO-land aan te vallen. Toch zal dit bij ongewijzigde politiek staan te gebeuren; Rusland gaat niet afwachten totdat de NAVO op Russisch grondgebied alles vernietigt. Eind augustus 2026 is in niet mis te verstane bewoordingen door de Russen nogmaals aangegeven dat zij over wapens beschikken waartegen geen enkel verdedigingswapen van de NAVO bestand is: de Oreshnik-raket.

In Oekraïne zijn deze raketten enkele keren ingezet en deze breken door alle geavanceerde verdedigingswapens van de NAVO heen en vernietigen vervolgens alles achter de verdedigingslinie. En wat ligt er dan meer voor de hand dan dat de Russen zowel in Duitsland, Engeland en Scandinavië, de producenten van dat wapentuig, gaan aanvallen? Het is puur pragmatisch gedacht, waarom zou Rusland moeten accepteren dat NAVO-wapens op hun grondgebied dood en verderf zaaien als ze de NAVO ook kan ontdoen van deze wapens en de aanvallen een halt toeroepen? De grote vraag is alleen op welke schaal Rusland zal reageren? Een speldenprikje door een Oreshnik op een Duitse fabriek af te sturen als waarschuwing, of een nachtelijke actie en alle wapenfabrieken in Duitsland, Engeland en Scandinavië een kopje kleiner maken?

Blaffende honden bijten niet

De wereldleiders zullen met ontzetting reageren, maar er zal niets veranderen. Trump wil geen bommen en granaten op New York zoals Poetin deze nu wel op Moskou mag ontvangen. Macron wil geen bommen en granaten op Parijs. Burnham wil geen bommen en granaten op London. Merz wil geen bommen en granaten op Berlijn en Jetten niet op Rotterdam. Opeens zal het niemands oorlog worden. Plots is het niet meer ‘onze’ oorlog, terwijl het dat opeens wel geworden was. Al vier jaar blaffende honden bijten niet, maar als dit soort aangevallen wordt vertrekken ze met de staart tussen de benen.

Verwacht niet dat Jetten in oorlogstenue op de nationale televisie een toespraak gaat houden. Hij heeft geen noemenswaardig leger, alle oude militaire meuk heeft hij Oekraïne geschonken, de Patriots zijn niet bestand tegen de Russische wapens en met een paar F35’s kun je wat speldenprikjes uitdelen terwijl de Rotterdamse haven in de hens staat en de Van Brienenoordbrug en de brug bij Zaltbommel aan flarden liggen. Jetten zal gaan informeren waar de schuilkelders zijn zodat hij met zijn vriendje een veilig onderkomen met wifi kan vinden en TikTokjes kan versturen.

Als Rusland na vier jaar provocaties haar tanden écht laat zien ontwaakt Europa en wordt de vraag gesteld: wiens oorlog is dit nu eigenlijk en met welk doel zijn wij onze eigen economieën en sociale zekerheden aan het vernietigen? In één klap wordt iedereen een ‘Poetin-versteher’.

Na pogingen van JA21, BBB, NSC om een ‘rechtse’ partij op te richten is het nu aan Mona Keijzer om het vaandel over te nemen. In een tijd waarin polarisatie een hoofdrol speelt is het de vraag geworden welke vinkjes op groen moeten staan om erbij te kunnen horen. Stikstof? CO2? Klimaat? Oekraïne? Europa? Israël? Asielzoekers? Pensioenpot? Belastingen?

Ondanks het ontbreken van een helder partijprogramma is men in de eerste peilingen al bereid 7 zetels aan Mona toe te kennen. Op basis van wat dan? Tot dusverre is er één filmpje met wat luchtige uitspraken. Een beetje BBB, een beetje JA21, een beetje NSC, synchroonzwemmen dus, letterlijk en figuurlijk. Zoiets als ‘tien steden bouwen’ of bedoelt Mona andere metaforen? Terwijl andere partijen met een compleet programma en een heldere visie met moeite een paar zetels in werkelijkheid kunnen behalen, is een virtuele partij in staat er virtueel al 7 naar binnen te hengelen. Gevraagd waar Mona verschillen ziet met andere ‘rechtse’ partijen geeft ze aan zich niet te willen meten aan anderen. Kennelijk lukt de virtuele stemmer dat wel.

7 zetels uit het niets geeft slechts aan dat de ‘rechtse’ stemmer geen idee heeft waarop hij of zij moet stemmen en dan maar weer hoop put uit alweer een nieuwe verschijning. Nou ja nieuw, we kennen Mona natuurlijk van het CDA en van de BBB.

Wie de politiek van de laatste jaren aanschouwt ziet dat het helemaal niets uitmaakt op wie van de ‘rechtse’ partijen u stemt of welke ‘rechtse’ regering er ook komt. Alles ligt namelijk al vast, niet in Den Haag maar in Brussel. Of in Washington. Of in Davos. Of bij de multinationals. De grootste bedreiging voor deze alles bepalende macht zijn Haagse politieke partijen die hiermee willen breken. Dus geen klimaat-, stikstof-, asiel- of Oekraïne-beleid vanuit een andere plek dan Den Haag. En precies daar scheiden zich de wegen ter rechterzijde. Partijen die écht verandering willen waarbij Den Haag, en dus de kiezer, gaat bepalen wat er in dit land gebeurt zijn dun gezaaid.

Zodra Mona gaat aankondigen te willen breken met de huidige consensus, dat Brussel, Washington en Davos het in Nederland voor het zeggen hebben, is er sprake van een nieuwe partij. Anders wordt het een verdere versplintering van meer van hetzelfde, synchroonzwemmen met een nieuw vlaggetje en er verandert uiteindelijk helemaal niets.