Rusland staat niet bepaald te popelen om Duitsland binnen te vallen

Tijdens het verhoor van Maurice de Hond bij de coronacommissie werd wederom duidelijk dat de macht van de modellenwereld in politiek Den Haag boven iedere kritiek verheven staat.

Of het nu gaat om de planning van IC-bedden of het reduceren van het R0-getal: de modellen waren heilig en kritiek was niet geoorloofd. Uiteraard kan een model helpen een keuze te maken, maar dan moeten de parameters wel betrouwbaar zijn, en precies daar gaat het mis. ‘Garbage in = garbage out’ is een bekend fenomeen in de modellenwereld. Waar Maurice de Hond zeer terecht op wees, was dat er een stapeling aan onbetrouwbare parameters in een model is gebruikt om daar vervolgens zogenaamd “wetenschappelijke” getallen uit te krijgen.

En zo kon het gebeuren dat de laatste lockdown veroorzaakt werd door een veel grotere besmettelijkheid van het virus te combineren met de gevolgen van een eerder en ziekmakender virus en dito IC-bezetting. Het gevolg was dat er zogenaamd 3500 IC-bedden nodig zouden zijn, en later bleek dat modeleur Wallinga van het RIVM er een factor 8 naast zat. Was dit te voorkomen? In die tijd zeker niet, want kritiek op het model was kritiek op ‘de wetenschap’ en leidde onherroepelijk tot verbanning. Pieter Omtzigt hekelde al eerder de heiligverklaarde modellen en onderschrijft daarmee de bevindingen van Maurice de Hond. Wij schreven hier al 3 jaar geleden over.

Eenzelfde patroon zien wij bij het stikstofdebat. Ook hier weer modellen (Aerius) die de toets der kritiek niet kunnen doorstaan, die net als de coronamodellen inhoudelijk geheim zijn, de gebruikte parameters en de weging daarvan ook, maar als één gans op het erf van een boer één keer per jaar zijn behoefte doet, dan mag volgens het model én volgens Den Haag de boer verdwijnen. Ook oorlog voeren we op basis van modellen. De Toeslagaffaire is ontstaan door modellen van de Belastingdienst. Eenzelfde patroon zien we bij het klimaat. Ook hier weer modellen. En dat de modellen op zijn zachtst gezegd wat onrealistisch zijn, is inmiddels wel bekend. Er sterven geen overmatig veel ijsberen en er is na 20 jaar nog geen aanzet tot een Amersfoort aan Zee.

Het is een strijd tussen de alfa’s en de beta’s. De alfa’s die geen benul hebben bij het getal 0,000036, 1 mol of de R0-waarde, maar het in het Haagse vooral wél te vertellen hebben. Het gevolg van al die modellen en de misinterpretaties van de door alfa’s gedomineerde Haagse politiek is desastreus. We hebben een toeslagaffaire, een klimaatcrisis, een stikstofcrisis en een coronacrisis, en dat allemaal als gevolg van modellen.

Maurice de Hond sloeg de spijker op zijn kop, maar of er straks in het eindrapport komt te staan “De Hond had een andere interpretatie van de modellen” of “We moeten stoppen met ons vertrouwen in modellen”, is nog maar de vraag.

Verdachten zelf hoeven in principe niet onder ede te verklaren en hebben een zwijgrecht, dus voor hen geldt meineed niet op dezelfde manier. Maar als je als getuige of in een andere rol onder ede staat, moet je de waarheid spreken.

De grote vraag die zich nu stelt: zat Grapperhaus (die ook loog dat hij 40 jaar als advocaat had gewerkt) er als getuige of als verdachte? Wij denken als getuige…

Meineed is het opzettelijk afleggen van een valse verklaring (mondeling of schriftelijk) terwijl je onder ede staat of een belofte hebt gedaan in situaties waarin de wet dat vereist of eraan rechtsgevolgen verbindt. Dit geldt vooral voor:

• getuigen of deskundigen in een rechtszaak (strafrechtelijk of civiel)
• verklaringen bij een parlementaire enquête of andere wettelijke procedures

Grapperhaus probeerde op de vraag “Wie wilden dat de avondklok er moest komen?” de zaak te ontduiken door te stellen dat dit gedurende de ministerraad was besproken en daarom (?) niet helder hoefde te zijn. Toen hij vervolgens gedwongen werd te antwoorden stamelde hij nog “dat kan ik wel” om vervolgens te draaien naar “ik vind dat lastig om te reproduceren”, aldus Grapperhaus. Grapperhaus kreeg acuut last van een vorm van geheugenverlies waar Mark Rutte al decennia aan lijdt. Onder ede mag je niet liegen, maar als je onder ede geen namen wenst te noemen, dan is dat toch ook liegen?

Het is eigenlijk heel simpel: als iemand je dwingt bij het kruisje te tekenen terwijl je dat zelf niet wil, dan weet je ook vijf jaar later nog exact wie je daartoe gedwongen heeft. De krokodillentranen van Grapperhaus tijdens zijn verhoor zouden in ieder geval moeten bevestigen dat hij enorme moeite heeft gehad het besluit te nemen om 17 miljoen mensen ’s avonds op te sluiten, terwijl er geen enkele deugdelijke wetgeving of wetenschappelijke onderbouwing voor was op dat moment.

Uit Woo-documenten weten we dat er in ieder geval twee personen zijn geweest die vóór de avondklok hebben gestemd en dit erdoor wilden drukken: Mark Rutte en Pieter-Jaap Aalbersberg (NCTV). Bekennen dat juist zij het waren zou twee zaken helder maken: de NCTV had het voor het vertellen en de NAVO-doctrine moest uitgevoerd worden. Maar dat kon Grapperhaus niet maken, aangezien iedereen die gehoord wordt de kaken stijf op elkaar houdt inzake de invloed van de NCTV. Maar waarom beschermt hij de NCTV?

Daarnaast mis ik nog één heel belangrijke vraag: waarom knuffelde Grapperhaus zijn schoonmoeder tijdens zijn eigen bruiloft terwijl er zo’n dodelijk virus rondging? Wilde hij zijn schoonmoeder op subtiele wijze en met een ondraaglijk ziekbed in gevaar brengen, of wist hij dat hij een nationale circusact aan het opvoeren was en zijn schoonmoeder met zijn geknuffel geen enkel gevaar liep?

Voor een uitgebreide analyse verwijzen wij naar dit artikel.

In de brief Weer ruimte voor boer, natuur en bouw: maatregelpakket voor landbouw, natuur en stikstof, van 26 juni 2026, wordt heel veel geclaimd maar niets bewezen. Het is niets anders dan utopische fantasietaal die de destructie van de Nederlandse landbouw noodzakelijk acht om andere zaken op gang te helpen:

“Met een ambitieus pakket (…) gaat de stikstofuitstoot omlaag (…). De natuur krijgt kans zich te herstellen, waardoor weer ruimte voor vergunningverlening voor heel Nederland ontstaat, en wordt toegewerkt naar een sterke en robuuste natuur en een toekomstbestendige landbouw. (…) Er kan concreet gewerkt worden aan de verduurzaming van de industrie en mobiliteit, aan infrastructuur en nieuwe woningbouw en aan projecten voor onze nationale veiligheid. Boeren kunnen naar duidelijke doelen toewerken met ondersteuning van de overheid. …” (pagina 2)

Uit de cursief genoteerde woorden en zinnen blijkt dat het kabinet Nederland een volkomen gefingeerde wereld voorspiegelt die nooit heeft en zal bestaan. Sterker, door zaken aldus voor te stellen wordt er bewust aangestuurd op maatschappelijke polarisatie: ‘de landbouw vervuilt alleen maar met stikstof waardoor woningbouw en mobiliteit worden bemoeilijkt’. Dat is een bewuste keuze in de hoop dat de Nederlandse bevolking zich in toenemende mate zal verzetten tegen de landbouw.

Daarmee is het kabinet feitelijk het verlengstuk geworden van milieu-ngo’s. Collega Rotgers laat dat overtuigend zien in haar Van Essen levert met stikstofplan wat milieubeweging eist.

De consequentie hiervan is dat een zeer kleine groep mensen via ondemocratische weg en met de volle medewerking van de rechterlijke macht (zie mijn column Raad van State houdt Nederland in stikstofslot) zich politiek kan doen gelden ten koste van de gehele Nederlandse samenleving.

Op donderdag 25 juni 2026 heb ik samen met waarde Ronald Meester en Han Lindeboom, met Meester’s rapport De illusie van een betrouwbare stikstof-modelwerkelijkheid als uitgangspunt, de vaste Kamercommissie Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur geïnformeerd over de (on)mogelijkheden van het vasthouden aan het stikstof-natuurverhaal.

Opvallend was dat de linkerflank van de commissie schitterde door afwezigheid. Dat zal wel te maken hebben met de desinformatiekwalificatie die nogal eens wordt gehanteerd voor onderzoekers die kritisch zijn in het stikstofdossier. De Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD) formuleert desinformatie als volgt:

“In het geval van desinformatie verspreidt iemand of een organisatie doelbewust misleidende informatie en doet dat vaak met kwade bedoelingen. De intentie is om willens en wetens meningen te beïnvloeden, geld te verdienen of de samenleving, democratie of volksgezondheid te schaden.”

Met deze definitie is de brief van de minister nauwkeurig omschreven. Wat zijn dan de kwalijke bedoelingen? In ieder geval schaadt de stikstofbrief van de minister de democratie door naar de pijpen van de milieu-ngo’s te dansen. Het voorgenomen beleid schaadt de grondrechten van veel burgers die het onmogelijk worden gemaakt hun beroep uit te oefenen. Bovendien worden meningen van burgers over de landbouw sterk negatief beïnvloed met het stikstofverhaal.

Met deze ministersbrief zijn we op het punt gekomen dat landbouw openlijk en zonder schaamte als niets meer dan milieuvervuilend en klimaatontwrichtend wordt aangemerkt en dus niets van waarde levert aan de samenleving. Het feit dat keer op keer benoemd wordt dat de Nederlandse landbouw moet verduurzamen benadrukt het negatieve beeld alleen maar.

Afsluitend blijkt dat de kabinetsbrief de feitelijke toestand van de natuur en de belangrijke bijdragen van de landbouw verdoezelt. Dat landbouw een belangrijke economische bijdrage levert aan het nationale inkomen en voedsel produceert voor binnen- en buitenland is voor het kabinet irrelevant. Zoals ik in mijn boek Vertrouwd met de werkelijkheid opmerk:

“Als het gepresenteerde (…) wereldbeeld – de wereld als verdorven, corrupt, dystopisch [de landbouw als alleen maar milieuvervuilend] – helemáál niet zo lijkt als ons wordt voorgehouden, dan zal de huidige wereld [in dit geval de landbouw] aan haar ‘einde’ moeten worden gebracht …, virtueel [AERIUS, NEMA, KDW], dan wel in het echt [bufferzones]. We kunnen niet vertrouwd blijven met de werkelijkheid; die moet worden ge(re)construeerd, gepresenteerd én begrepen als zieltogend..” (pagina 205)

De doelbewuste polarisatie van de Nederlandse samenleving heeft in deze kabinetsbrief een nieuw dieptepunt bereikt. Het werkelijke verzet tegen dergelijke politieke ontwikkelingen is opnieuw leren denken, kijken en begrijpen dat de voorgespiegelde ‘glanzende duurzame toekomst’ niets anders dan de destructie van de samenleving tot gevolg heeft. Destructie66 dus!