Woningcrisis: zzp’er Laura raakte dakloos

Laura (53)* is sinds een half jaar dakloos. Ze is gescheiden en heeft drie tieners, die inwonen bij hun vader, die depressief is. “De gemeente zet alle zeilen bij om alle vluchtelingen aan woonruimte te helpen door ziekenhuizen en leegstaande panden om te bouwen, maar ze doen niets voor mij of anderen in een soortgelijke situatie. Dat is niet uit te leggen.”

Tot voor kort woonde Laura in een particuliere huurwoning, die met 1600 euro kale huur ver boven haar budget was. Een half jaar van tevoren kreeg ze te horen dat haar huurcontract afliep, maar zij slaagde er niet in betaalbare woonruimte te vinden. “Als huurder heb ik goede referenties. Toch lukte het mij maar niet om woonruimte te vinden.” De prijzen van huurwoningen uit het particuliere segment zijn te hoog voor Laura, terwijl ze voor een sociale huurwoning niet lang genoeg op de wachtlijst staat.

Laura was zestien jaar getrouwd en komt uit Naarden. Een groot deel van haar leven woonde ze daar, maar ze heeft ook een periode in het buitenland gewoond. “Uiteindelijk kochten mijn ex-man en ik een koophuis. Over sociale huur heb ik om die reden nooit nagedacht.” Nadat haar huwelijk op de klippen liep, kwam ze erachter hoe lastig het is om iets betaalbaars te vinden.

Vijfhonderd mensen die langskomen voor bezichtiging

“Eerst ben ik particulier gaan wonen”, vertelt Laura. “Ik betaalde ongeveer 1600 euro aan kale huur. Maar na twee jaar werd ik eruit gezet, de eigenaar wilde iets anders met het huis gaan doen. Vervolgens moest ik opnieuw op zoek naar andere woonruimte, maar ik kwam nergens tussen”, vertelt ze. “Op lotingwoningen reageren zo een paar duizend mensen. Dat ik goede referenties heb en de huur altijd netjes betaal, maakte blijkbaar geen indruk op makelaars. Zelden werd ik uitgenodigd voor een bezichtiging.” Een ander probleem was de hoge huur. “Voor een appartement met twee slaapkamers, moet je 1700 euro neertellen. En er waren vijfhonderd mensen die langs wilden komen voor een bezichtiging. Bovendien stellen makelaars bizarre eisen. Zoals een borg van drie keer je bruto-inkomen, dat lukt natuurlijk niemand.”

Werken lijkt niet te lonen in Nederland

Wat haar tegenstaat aan het Nederlandse beleid, is de voorkeursbehandeling die bepaalde groeperingen lijken te genieten. “Soms zie ik dat sociale huurwoningen in de buurt ineens bewoond zijn: wie krijgt urgentie en wie niet? Waarom jij wel en ik niet, terwijl ik hier ben geboren? Dat heeft vast ook te maken met gemeentelijke binding, maar die heb ik sowieso. Het lijkt dus wel willekeur.” Ze wijst ook op het gegeven dat werken in Nederland niet lijkt te lonen. “Ik heb in een wijk gewoond, waar mensen naast hun uitkering, zwart werkten en drie keer per jaar op vakantie gingen. Dat is zo ontzettend scheef.”

Slapen in een kantoortje, in het huis van je ex

Ze moest interen op haar financiële reserves, terwijl de tijd tikte, omdat ze wist dat ze haar woning uit moest. “Alles wat ik na mijn scheiding aan spaargeld heb opgebouwd, is inmiddels weer op.” Uiteindelijk zag ze geen andere oplossing dan bij haar ex in te trekken. “Mijn spullen heb ik in een opslag gedaan en ik sliep in een kantoortje boven, op een matras.”

Ze heeft urgentie aangevraagd, maar die is tot twee keer toe afgewezen. “Gemeenteambtenaren zeiden: ‘je bent zelf in deze situatie terecht gekomen. Je had eerder ingeschreven moeten staan en jouw kinderen kunnen toch ook gewoon bij je vader wonen?’” Ze merkt dat ze bij haar hulpvraag vaak nul op het rekest krijgt, omdat ze ‘te zelfredzaam’ is. “Ik ben niet psychisch in de war, ik ben zzp’er en daarom word ik niet geholpen. Zo is dat letterlijk tegen mij gezegd door de gemeente.” Maar, benadrukt ze: “Het kan echt iedereen zomaar overkomen, dat je relatie uitgaat, je je baan verliest en dakloos raakt.”

Vluchtelingen hebben voorkeurspositie

Het steekt haar dat vluchtelingen een voorkeurspositie hebben als het gaat om een woning. “Ziekenhuizen en lege gebouwen worden omgebouwd om vluchtelingen op te vangen. Oké, ik begrijp heus wel dat échte vluchtelingen hulp nodig hebben, maar ga eerst je eigen mensen helpen. Ik vraag geen villa, maar een normaal huis. Het gaat mij puur om het feit dat je als belastingbetalende burger in zo’n situatie terecht komt en dat de gemeente alle zeilen bijzet om alle vluchtelingen aan woonruimte te helpen, maar dat ze zoiets niet voor mij of anderen doen, die in een soortgelijke situatie zitten. Ze voegt eraan toe: “En wat het extra wrang maakt, is dat ik nota bene geboren ben in Naarden en hier juist niets kan vinden.”

Na zo’n drie maanden bij haar ex bivakkeren, besloot ze haar koffer te pakken en naar Portugal te vertrekken, waar haar vader woont. Laura, die als yogadocent werkt, heeft vervanging geregeld voor haar yogalessen. “Ik heb maar tegen mensen uit de omgeving gezegd dat ik er een half jaar tussenuit ga voor een sabbatical in het buitenland. Mijn kinderen komen trouwens wel drie maanden langs, zij hebben vrijstelling van school gekregen. Het is fijn dat dat kan.”

Inmiddels geeft ze in Portugal yogales. “Zo leer ik wat mensen kennen en kan ik iets opbouwen. Maar ja, het moet wel onder de radar: ik heb geen fiscaal nummer meer. Toch kan ik het wel even volhouden, ook via mijn online yogaplatform.” Ze ziet het echter niet als oplossing om zich definitief daar te vestigen, omdat ze haar kinderen, die in de tienerleeftijd zijn, te erg zal missen. “Ook is mijn ex, die nu de zorg voor de kinderen heeft, niet erg stabiel. Hij is depressief. Als hij opnieuw instort, zoals in het verleden is gebeurd, kunnen de kinderen nergens heen. Met kinderen heb je een grote verantwoordelijkheid.”

Kinderen met autisme en instabiele vader

In februari moet ze weer terug naar Nederland, vanwege haar kinderen. “Ik heb nog geen idee hoe mijn leven er dan uit zal zien”, zegt Laura. “Ik heb wel wat mensen bij wie ik tijdelijk terecht kan, maar dat geeft ook heel veel onrust.” Ze is van plan om wethouders aan te schrijven om nogmaals haar situatie onder de aandacht te brengen. “Twee kinderen met autisme, kun je niet zomaar ergens laten wonen, als hun vader ook nog eens is opgenomen?”

Ze beseft zich steeds meer dat ze van de overheid niets meer hoeft te verwachten. Daarom denkt ze ook in ‘out of the box’-oplossingen. “Ik ben absoluut niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten”, benadrukt ze. “Een ander probleem is dat veel oudere mensen in grote huizen wonen. Zij willen best kleiner gaan wonen, maar ook voor hen is er geen plek. Zo ken ik een vrouw die in een reuze-villa woont en niet weet wat ze met al die kamers moet. Toen dacht ik: je zou mij een deel van het huis kunnen laten huren, de boodschappen doen en laten koken. Zo’n constructie zou ook een deel van het probleem op de woningmarkt kunnen op te lossen.”

*vanwege privacy redenen is Laura’s naam gefingeerd

OPROEP! Ben jij ook door de woningnood getroffen en wil jij jouw verhaal met ons delen, neem dan contact met ons op via redactie@indepen.nl.