Column

Multinationals bepalen beleid van regeringen

Avatar foto

op

<strong>Multinationals bepalen beleid van regeringen</strong>
Deel dit nieuws
Foto: ANP

In 2001 verscheen het boek “The Silent Takeover, Global Capitalism and The Death of Democracy” van hoogleraar Politieke Wereldeconomie Noreena Hertz. In dat boek voorspelt ze hoe multinationals, mondiale lobbyclubs en individuen als Bill Gates, Warren Buffet, mediamagnaat Rupert Murdoch en George Soros het bestuur van de (westerse) wereld overnemen van nationale regeringen. Destijds  (2001)  was er grote kritiek op dit boek, onder andere door de progressieve Engelse krant The Guardian. Inmiddels is het 2022 en blijkt Hertz helaas gelijk te hebben gekregen. Maar, hoe werkt zo’n overname van die wereldmacht en wat kunnen wij hiertegen ondernemen?

Het grote plaatje van de nieuwe wereldorde volgens Hertz


De stelling van Hertz wordt handig samengevat in de subtitel: “The Death of Democracy”. Haar kernargument is dat een combinatie van globalisering en de groeiende macht van grote bedrijven, voornamelijk Amerikaanse en Europese, democratische regeringen onmachtig maakt om zelfstandig belangrijke beslissingen te nemen die het leven van gewone mensen beïnvloeden. Dat wordt al sinds de jaren ’90 beweerd door meerdere economen en politicologen. Maar Hertz gaat nog een stap verder in haar betoog. Door zich over te geven aan de wereldwijde kapitalisten, verlagen regeringsleiders zelf de democratie, waardoor het voor burgers volkomen nutteloos wordt om te stemmen. Mensen voelen hun machteloosheid en de overbodigheid van de zinloze stembuspolitiek.

“Door (als regering)  een stap terug te doen terwijl bedrijven het overnemen, lopen regeringen steeds meer het risico de steun van het volk nog verder te verliezen”, aldus Hertz in haar boek.

Op pag. 15 schrijft Hertz: “We staan nu op een kruispunt. Als we niets doen, als we de politiek niet bevragen op hun acties, als we de ‘stille overname’ door het bedrijfsleven niet aan de orde stellen, zal de Nieuwe Wereldorde worden gecreëerd en is alles verloren. Een wereld waarin George W. Bush de een na de andere wet aanneemt die het grote bedrijven makkelijker maakt en waarin mediamagnaat Rupert Murdoch meer macht heeft dan Tony Blair, is angstaanjagend en ondemocratisch”. Dat was 2001.

Na WO II en tot de regeringen Reagan en Thatcher, werd de verzorgingsstaat opgebouwd

Direct na WO II begon de wederopbouw van de westerse wereld en vooral die van Europa. Daarbij werd het gedachtengoed van de Engelse econoom Keynes gevolgd. Kort samengevat pleitte Keynes voor een verzorgingsstaat ‘van de wieg tot het graf’, waarin vooral kwetsbare burgers door de eigen regering zouden worden beschermd. In deze tijd werden overal pensioensystemen, werkloosheidsvoorzieningen en gezondheidszorg opgetuigd.

Een belangrijke reden voor die verzorgingsstaat was de westerse vrees voor een systeem zoals in de USSR bestond; communisme. Alleen door goed voor de eigen burgers te zorgen, kon voorkomen worden dat kwetsbare burgers sympathie voor het communisme zouden ontwikkelen, aldus het boek.

Reagan en Thatcher; ontwikkeling van het neoliberalisme

In de jaren ’80 van de vorige eeuw konden de presidenten van de VS en het VK  (Ronald Reagan en Margaret Thatcher)  bijzonder goed met elkaar overweg. Beiden wilden de rol van de staat terugdringen en het bedrijfsleven meer ruimte geven om de markteconomie verder uit te bouwen. Om dat te bereiken, werden een fors aantal maatregelen genomen die variëren van vereenvoudiging van wetgeving tot het stimuleren van privatisering van overheidsbedrijven. Overal in de westerse wereld werden toenemend overheidsdiensten verkocht aan het bedrijfsleven. Het begon met zaken als post en telefoniebedrijven. Later kwamen daar organisaties (waaronder verzekeraars) in de gezondheidszorg, opleidingen en infrastructuur bij.

VS president Reagan ondernam in 1983 nog een andere strategische stap; hij verklaarde de USSR tot Evil Empire. Dat land ‘met de focus van het kwaad in de moderne wereld’ kon alleen bestreden worden door de wapenwedloop te intensiveren. Daarom werd datzelfde jaar het Star Wars Programma door hem geïntroduceerd. Het plan voor Star Wars was grotendeels bedacht door Robert McFarlane, de veiligheidsadviseur van Reagan, die een verdedigingsschild wilde inzetten als onderhandelingspunt richting de Russen, om hen onder druk te zetten.

Reagans strategie richting USSR werd een daverend succes

De USSR economie verkeerde begin jaren ‘80 in grote problemen. Er was geen geld om mee te doen in die mega wapenwedloop met de VS. De economisch veel zwakkere Sovjet-Unie kon zich een dergelijke wapenrace niet veroorloven, maar verhoogde toch het defensiebudget, wat nog meer ten koste ging van de economie en de USSR burgers in armoede stortte. Joeri Andropov, de USSR president die door Reagan zijn Star Wars plannen onder druk werd gezet, overleed na 1,5 jaar regeren en werd vervangen door Michail Gorbatsjov. Deze onderkende de problemen van zijn land en besefte dat het roer 180 graden om moest. In plaats van een verdere escalatie en wapenwedloop met de VS, koos hij voor een stap richting het Westen. Zijn ‘Perestrojka’ en ‘Glasnost’ aanpak leidden uiteindelijk tot het uiteenvallen van de USSR en het einde van de Koude Oorlog.

Einde van de Koude Oorlog = begin van globalisering

Noreena Hertz betoogt in haar boek dat de teloorgang van de USSR een aantal aardverschuivingen teweeg brachten. Opeens was de VS de enige grootmacht in de wereld en had deze vrij spel in de wereldeconomie. In rap tempo werden voormalige Sovjet landen bij de NAVO en/of EU ingelijfd, waarmee allerlei nieuwe markten voor de VS open gingen.

Tweede grote voordeel van het verdwijnen van die andere supermacht (USSR) was dat het niet meer nodig was om een sociaal en maatschappelijk tegenwicht te bieden voor westerse burgers. Met andere woorden; de verzorgingsstaat in het westen kon worden afgebouwd. Immers; het andere politieke systeem (communisme) was alleen nog aanwezig in economisch zwakke landen als China en kleine landen als Noord- Korea en Cuba.

China wordt de Fabriek van de Wereld

Met de USSR uitgerangeerd, is ook China opeens in een heel ander krachtenveld beland. De voormalige communistische grootmacht (USSR) is niet meer. Dat betekent een groot verlies voor China dat diezelfde USSR als grotere broer zag op politiek en maatschappelijk vlak en qua economische samenwerking. China heeft een andere economische partner nodig, net als vele voormalige USSR lidstaten. De VS van president Bill Clinton ontvangt hen met open armen.

Volgens Sandy Berger, Clintons topadviseur voor nationale veiligheid, had de president drie hoofddoelen na het uiteenvallen van de USSR: het Amerikaanse mondiale leiderschap laten gelden; de Amerikaanse welvaart bevorderen en de markteconomie wereldwijd uitbreiden; de start van globalisering.

Clintons hoogste prioriteit was het uitbreiden van de handel met China, het stimuleren van de Amerikaanse export, het uitbreiden van investeringen in de enorme Chinese markt en het creëren van meer banen in eigen land. Door China in 1993 tijdelijk de status van meest begunstigde natie toe te kennen, minimaliseerde zijn regering de tariefniveaus op Chinese invoer.

Afbraak van de verzorgingsstaat en verdwijnen onderscheid linkse – rechtse politiek

Net als Reagan en Thatcher, konden ook Bill Clinton en Tony Blair heel goed door één deur. Ze bedachten samen dat het onderscheid tussen politieke partijen ter rechter en linker zijde tot het verleden moest behoren, aldus het boek van Hertz. Clinton noemde dat onderscheid zelfs een ‘hersendood concept’ en zei dat zowel Republikeinen als Democraten dezelfde principes van vrije markt, de WTO, vrije handel met het buitenland en privatisering van overheidsbedrijven nastreven.

De combinatie van vrije markten, privatisering en verplaatsen van industriële capaciteit naar China, vereist wel dat het Westen competitiever zou worden, aldus Hertz op pag. 39. Daarvoor moest de verzorgingsstaat geminimaliseerd worden. Immers, zonder deze ingreep in westerse landen, zouden multinationals al hun activiteiten overbrengen naar lage lonen landen en het westen in armoede achterlaten.

Multinationals spelen landen en regeringen tegen elkaar uit

Hertz onderzocht op welke wijze multinationals landen en regeringen tegen elkaar uitspelen. Dat gebeurt onder andere door beloftes te doen aan verschillende staatshoofden inzake investeringen, nieuwe banen en groei van BNP in ruil voor lagere belastingen, subsidies en investeringen in infrastructuur. Het staatshoofd dat de beste deal biedt qua belastingklimaat en subsidies, krijgt de gunning.

Ierland weigert zo al decennia lang om de vennootschapsbelasting in lijn met andere EU landen te brengen om een aantal hoofdkantoren van multinationals te behouden. Een groep van Duitse multinationals, waaronder Deutsche Bank, BMW, RWE en Daimler-Benz, wist de Duitse minister van financiën er in 1999 van te weerhouden om de vennootschapsbelasting te verhogen, dit onder dreiging van verplaatsing van bedrijfsactiviteiten naar het buitenland. Volgens Duitse politici zijn deze bedrijven te sterk voor de regering in Berlijn.

In Nederland zagen we Shell en Unilever soortgelijke acties ondernemen.

Machtsspel van multinationals versus nationale regeringen leidt tot grotere armoede

Het is evident dat de internationale strijd om de laagste belastingen en de hoogste subsidies ten koste gaat van de nationale schatkist en welvaart. Immers, al die belastingen die niet door multinationals worden betaald, moeten door het MKB en burgers worden opgehoest. Alle subsidies die naar deze grootbedrijven gaan, kunnen niet ingezet worden voor onderwijs of gezondheidszorg.

Hetzelfde geldt voor monetaire politiek van centrale banken; al die renteverlagingen en dat geld bijdrukken om multinationals aan goedkoop krediet te helpen, gaan ten koste van de portemonnee van burgers en MKB. Het gaat ook ten koste van hun spaargeld, pensioenen en woonlasten.

De politiek is nu écht aan zet (maar durft ze het wel aan?)

Hertz geeft tal van voorbeelden in haar boek van politici die door de knieën gaan voor de eisen van multinationals. Dat was in 2001. Die situatie is inmiddels dramatisch verslechterd. Sinds dat jaar hebben we de financiële crisis van 2007-2009 gehad waarna ontelbare banken met belastinggeld werden gered.

In 2016 begon Mario Draghi (via de ECB) ultragoedkoop krediet aan multinationals te verschaffen dat niet voor het MKB beschikbaar kwam. Het aantal overnames van MKB familiebedrijven sinds 2001 is onvoorstelbaar groot gebleken. Volgens pagina 10 van dit McKinsey rapport is Nederland het land met het hoogste percentage BNP (61%) uit multinationals. Nog slechts 39% van ons BNP komt van MKB en ZZP’ers. Dat maakt onze politici zeer gevoelig voor het machtsspel van die grote partijen.

Aangezien ons land (van alle OESO landen) het meest afhankelijk is van de druk en macht van het grootbedrijf, met alle maatschappelijke gevolgen van dien, moet de politiek nu écht ruggengraat tonen. Dat kan door niet te buigen voor het machtsspel van het grootbedrijf en meer aandacht te besteden aan concurrentie vergrotend beleid voor het MKB. Het MKB brengt uiteindelijk ook meer belastinggeld in het laatje, houdt een eerlijke concurrentie in stand en zorgt voor meer werkgelegenheid. Gaan we door op de huidige weg, dan zal de maatschappelijke onvrede zichtbaar worden.

De NOS berichtte laatst al over ernstige bedreigingen van politici. Moet je eens opletten hoe snel die verdwijnen als onze politici weer eens gaan doen waarvoor ze zijn aangesteld; de belangen van de Nederlandse burger beschermen.

Verder Lezen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Column

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3)

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3)
Foto credit: Esther Meijer

Het lijkt al onvermijdelijk, deze pure non-fictie horror. Na dertien Haagse politieke crisisjaren onder leiding van minister-president Mark Rutte is gesloopt Nederland niet van hem af, maar blijkt hij doodleuk de nieuwe NAVO dictator-generaal te worden. Waar we bij staan. De ondergang van Europa tegemoet. Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in. Rutte aan het militaire roer tegen Rusland is hét recept voor een grandioos nucleair einde van ons leven en ons continent. Laat de Nederlandse bevolking dit gewoon gebeuren?

Het aantal echte Oekraïne en Rusland deskundigen in ons land is helaas maar op een paar handen te tellen. En veel van die experts volgen ook nog eens blindelings het NAVO-narratief dat eenzijdig en gevaarlijk is en nu zelfs tot Haagse oorlogszucht en oorlogshitserij leidt. De inkt van mijn vorige column was amper droog, of de inhoud van deze derde diende zich al aan. In de VS interviewde Tucker Carlson de directeur van de Amerikaanse Foundation For Freedom Online, Mike Benz. Hij gaf een ontluisterend inkijkje over de goed georganiseerde internetcensuur in relatie tot ‘dissidente stemmen’ en de oorlog in Oekraïne, terwijl in Duitsland de oud-NAVO-generaal Harald Kujat een even ongekend als verontrustend kritisch boekje opendeed over wat Europa voor de komende tien jaar te wachten staat: een vernietigende oorlogseconomie die ons continent verder in de afgrond duwt en zelfs een mogelijke nucleaire escalatie met kernmacht Rusland brengt.

Voormalig Joegoslavië

Afgelopen vrijdag besprak ik met Ad Verbrugge bij De Nieuwe Wereld de vele déjà vu’s die ik met de Joegoslavische burgeroorlog heb als toenmalig verkiezingswaarnemer in Kroatië en Servië (1992) en oorlogsjournalist in Kosovo (1999). In mijn vorige twee columns hier op Indepen schreef ik daar ook al over. Het is bizar om je op je 55e te beseffen dat het land waarin je leeft, en dan met name de Haagse en Brusselse politieke kaste, gek is geworden, compleet van het padje af is. Oorlog met Rusland? Voor de komende tien jaar bouwen aan een ‘oorlogseconomie’?

De parallellen met de burgeroorlog in voormalig Joegoslavië en de oorlog in Oekraïne zijn verbijsterend, met name het feit dat destijds in Kroatië en nu in Oekraïne rechtsextremistisch-nazistische paramilitairen alle ruimte werd en wordt gegeven, terwijl ons zogeheten ‘vrije Westen’ daarover in alle talen zweeg en zwijgt. Mijn afstudeerwerk dat in 1995 werd gepubliceerd in het journalistieke vakblad van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) beschreef het totale gebrek aan kritische verslaggeving en nieuwsaandacht voor de zogeheten drie dagen durende Kroatische ‘Operatie Storm’, die in het weekeinde van 4 augustus 1995 alle ruim 220.000 inwoners van de, op de grens met Bosnië gelegen, Servische Republiek Krajina verdreef. Een etnische zuivering die, als je de Nederlandse of Engelstalige Wikipedialemma’s leest, een laatste en beslissende succesvolle veldslag betrof. We stuurden nog net geen felicitaties.

Narratief

Slechts enkele weken daarvoor vond het bloedbad van Srebrenica plaats, waar de Nederlandse VN-troepen (Dutchbat) niet hebben kunnen voorkomen, dat Servische troepen en paramilitairen meer dan 8000 Bosnische mannen en jongens om het leven brachten, één van de grootste oorlogsmisdaden in de Europese geschiedenis. Terecht was de hele wereld daar woest en onthutst over. Het was slim van het Kroatische leger en de paramilitaire troepen om de Servische Republiek Krajina kort na het bloedbad van Srebrenica in een mum van tijd ‘leeg te vegen’. Maar wat mij indertijd verbaasde is dat niemand erbij stil stond dat de Servische bewoners van deze streek hier al vele eeuwen woonden en al die tijd moedig hadden gevochten tegen de Ottomanen die de hele Balkan 500 jaar bezet hielden. Als deze strijdbare Servische bevolking hier niet was geweest, was Wenen misschien wel gevallen.

Bosnië was een mix van drie groepen: Kroaten, Serviërs en veel bewoners die zich in de Ottomaanse tijd hadden bekeerd tot de Islam, al was de term ‘Bosnische moslims’ voor velen bevreemdend want onder Josip Broz Tito was de hele bevolking Joegoslavisch. De etnische of religieuze scheidslijnen liepen ineens dwars door families en gezinnen, maar wederom net als in Oekraïne: ze spraken wel gewoon allemaal Servo-Kroatisch. In mijn nog te verschijnen boek ga ik dieper in op de vraag hoe deze bevolkingsgroepen haast van de ene op de andere dag elkaars vijanden werden. Tipje van de sluier: het fenomeen ‘narratief’ speelde een sleutelrol.

Partijdige verslaggeving

Als oorlogsjournalist en ook als onderzoeksjournalist heb ik er altijd voor gewaakt om partij te kiezen. Alle achtergronden en context analyseren en bestuderen, waarheidsvinding dus, vond ik spannender. Ik zal geen namen noemen, maar in de jaren negentig had ik als jonge student heel wat boeken van Balkanexperts achter de kiezen terwijl ik er menig collega in Joegoslavië op moest betrappen dat ze niet één van die boeken hadden gelezen. Daardoor begrepen ze de geschiedenis en de politiek-etnische en religieuze complexiteit niet. Bijna gans het Nederlandse journaille keek en oordeelde met een pro-Kroatische, pro-Bosnische en anti-Servische blik, hetgeen in de jaren negentig al tot eenzijdige en partijdige verslaggeving leidde. De spanningen, 25 á 30 jaar na Kosovo en de burgeroorlog in en om Bosnië, zijn er nog steeds en Servië keert Europa steeds meer de rug toe.

Evenals Kroatië destijds krijgt ook Oekraïne nu de steun van Amerikanen, NAVO en West-Europa waarbij ook nu weer de rol van een rechtsextremistisch-nazistische Azov-bataljon zwaar onderbelicht blijft. En net als in voormalig Joegoslavië het geval was met Kroatië en Servië is het westen van Oekraïne katholiek, en is de Russischsprekende en georiënteerde bevolking in het oosten en zuiden orthodox-christelijk. Overduidelijk is dat er in 2014 op het Maidanplein geen burgerrevolte plaats had, maar een door Amerikanen (zowel politiek als vanuit de CIA) en het Azov-bataljon gestuurde kleurenrevolutie.

Oorlogseconomie

En dan is er nog een opmerkelijke analogie met voormalig Joegoslavië, want vanaf 2014 startten de gevechten tussen het Oekraïense leger en het Azov-bataljon met Russisch georiënteerde ‘vrijheidsstrijders’ dan wel ‘separatisten’ in het oosten van het land. Deze strijd had al tot zo’n 13.000 á 15.000 dodelijke (burger)slachtoffers geleid vóór de Russische inval in februari 2022. Putin noemde het, analoog aan de KFOR-operatie indertijd in Kosovo als zijnde ‘humanitaire interventie’, een ‘speciale operatie’.

Tijdens het Haagse winterreces kondigde Rutte aan dat hij al had getekend voor een verdrag, dat Europese landen voor de komende tien jaar vastlegt aan het verplicht geven van financiële en militaire steun aan Oekraïne. In de Tweede Kamer werd vanuit meerdere fracties gesproken over het optuigen van een oorlogseconomie waar de Nederlandse burgers dan maar even aan zullen moeten wennen. Wellicht wordt ook de dienstplicht weer van stal gehaald, want de Oekraïense soldaten zijn op, maar al die Europese zonen en dochters nog niet. Zelensky zei deze week dat er ruim 31.000 landgenoten gesneuveld zijn. Was er een nul weggevallen? Alle experts hebben het al geruime tijd over 300.000 tot mogelijk zelfs 500.000 doden in Oekraïne. Een veelvoud daarvan raakte gewond en invalide.

Neoconservatieven

Inmiddels is ook door voldoende bronnen, ook Oekraïense, duidelijk bevestigd dat er een paar weken na de Russische inval al een concept vredesakkoord klaarlag in Istanbul. Echter, Boris Johnson en de NAVO torpedeerden die vrede door Zelensky onder druk te zetten niet te tekenen en door te gaan met de oorlog. De analyses van twee belangrijke Oekraïne-experts, Benjamin Abelow en Ivan Katchanovski, blijven totaal onderbelicht in de mainstream media. Abelow schreef onlangs een longread die alle Kamerleden verplicht moeten lezen alvorens ze Nederland nog verder in de oorlog storten. En lees dan meteen dit document dat de banden van de Tweede Kamerleden Derk Boswijk (CDA) en Ruben Brekelmans (VVD) met de Amerikaanse neoconservatieven (neocons) blootlegt.

Het motto van onze doorgerotte minister-president, met niet voor niets de bijnaam ‘Pinoccio’ (al was ‘de Paling’ een betere geweest), is al vele jaren ‘beter ten hele gedwaald dan ten halve gekeerd’. Deze keer gaat het niet om een bonnetjesaffaire of verdwenen kinderen in een toeslagenschandaal, maar om een nucleair armageddon. Helaas komt het huiveringwekkende nieuwe non-fictie top-onderzoeksjournalistieke boek ‘Nuclear War, A Scenario’ van Annie Jacobsen pas uit op 26 maart. Mogelijk dus te laat. Uit dit angstaanjagende boek vol keiharde feiten blijkt dat totale nucleaire vernietiging van Europa, Amerika en Rusland een angstwekkend realistisch scenario is. Wie stuurt het aan Pinoccio?

(wordt vervolgd)

–//–

Verder Lezen

Column

Hugo Jonge maakt wonen betaalbaar op papier, onbetaalbaar op woningmarkt

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Hugo Jonge maakt wonen betaalbaar op papier, onbetaalbaar op woningmarkt

Terwijl het land moet wennen aan de term extraparlementair kabinet zijn vriend en vijand het erover eens dat we in elk geval een verstand van zakenkabinet moeten krijgen. Een kabinet met een militair op defensie, een ingenieur op de energietransitie, een boer op landbouw en een jurist op justitie. Een schril contrast met het huidige kabinet, dat uitblinkt in het plaatsen van de verkeerde mensen op de verkeerde plekken. In dat opzicht kan Nederland er alleen maar op vooruit gaan. Maar soms is het contrast tussen competentie en functievereisten zó groot dat de schade nog decennia voelbaar is. Hugo de Jonge heeft dit nu tweemaal bewezen. Gelukkig lijkt het door de teloorgang en doorstart van het CDA in de vorm van CDA 2.0 (BBB) en CDA 3.0 (NSC) uitgesloten dat deze brokkenpiloot een derde ministerie meesleurt in zijn wervelwind van destructie.

 

Corona

Tijdens het coronaschandaal schitterde Hugo de Jonge door zijn dominante en autoritaire opstelling als gezondheidsdictator. Leugens en halve waarheden wisselden elkaar op hoog tempo af en het volk had het nakijken. “Over de bijwerkingen van de coronavaccinaties kan ik kort zijn, die zijn er niet” was misschien wel de grootste leugen, maar ook zijn beweringen dat je na een coronavaccinatie levenslang beschermd was, geen corona meer kon krijgen en het ook niet kon doorgeven aan andere mensen waren ver bezijden de waarheid. De onnodige schoolsluitingen hebben een hele generatie kinderen getraumatiseerd en op achterstand gesteld en de talloze zinloze lockdowns en de avondklok hebben naar schatting 200.000 kleine ondernemers naar een faillissement geleid. De schade die de samenleving heeft opgelopen vanwege dit bizarre en foute beleid loopt in de vele honderden miljarden. Een torenhoge rekening die wij nog jarenlang zullen moeten betalen.

Woningmarkt

Als dank voor zijn bewezen diensten mocht de gewezen basisschooldocent zijn talenten botvieren op de woningmarkt. Direct na zijn aantreden als minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening maakte hij bekend dat de markt had gefaald en dat het tijd was voor meer overheid. Hierbij verzuimde hij te vertellen dat Nederland een van de meest gereguleerde woningmarkten ter wereld heeft en dat zijn CDA-collega Marnix van Rij net alle box 3-beleggers uit de markt had gejaagd door een aanval in te zetten op de rendementen van de mkb-pensioenbeleggers. Maar met zijn nieuwste rampenplan, de Wet betaalbare huur, in combinatie met de aanpassing van de Huurprijzenwet, maakt De Jonge het nog bonter dan zijn schoenen. Ondanks dat er in de toelichting beweerd wordt dat bestaande huurcontracten worden gerespecteerd en dat de Marxistische rooftocht pas ingaat bij een huurmutatie, blijkt dat geenszins het geval. Er is nauwelijks sprake van overgangsrecht, de toetsing van de huurprijs vindt ex nunc plaats en de boetes voor kleine overtredingen kunnen oplopen tot wel 90.000 euro.

Woningen die nu in de vrije sector verhuurd mogen worden en waarbij de markt de huurprijs bepaalt vallen nu terug in de sociale sector. Hugo de Jonge schreeuwt trots van de daken, nonchalant leunend op een stapel stenen, met een bouwhelm op zijn kop, dat er maar liefst 300.000 woningen een gemiddelde huurverlaging zullen krijgen van 190 euro per maand. In de grote steden zal dit nog veel erger zijn, met name vanwege het feit dat hij onlangs ook nog heeft bepaald dat de waarde van de woning maar voor 33 procent mag meetellen in het puntentotaal, de zogenaamde WOZ-cap. Mkb-beleggers die hun pensioen bij elkaar hebben gespaard en stabiel dachten te hebben belegd in vastgoed komen in grote problemen. De dekapitalisatie door de massale huurverlagingen leidt tot een vermogensverlies van een slordige 24 miljard euro.

De vraag is wie hiervoor gaat bloeden, de ondernemer of de bank? Meestal trekt de kleine man of vrouw aan het kortste eind. Maar de algemene conclusie is in elk geval dat het resultaat van de ingrepen van dit kabinet in de woningmarkt hebben geleid tot een bouwinfarct en een exodus van kapitaal naar het buitenland. Hugo de Jonge maakt wonen betaalbaar op papier, terwijl buiten het Binnenhof de prijzen door de het dak gaan en huurwoningen in sneltreinvaart van de markt verdwijnen. Zijn Wet betaalbare huur zet jongeren, starters en huishoudens met een kleinere beurs op straat. Of op zolder bij pa en ma natuurlijk, want kostgeld is straks de enige huur die zij zich nog kunnen veroorloven. En dat terwijl de oplossing zo simpel is. Voer een immigratiestop in en laat de markt haar werk doen. Trek de overheid terug uit de woningmarkt en er zullen meer woningen gebouwd worden dan ooit. Bij een krimpende autochtone bevolking zal er dan spoedig weer een gezond percentage leegstand ontstaan waardoor de huurprijzen vanzelf dalen. Minder overheid, minder Hugo, meer markt! In het belang van Nederland!

Verder Lezen

Column

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (2)

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3)

Is het toeval? In één week tijd is de Russische dissident Aleksej Navalny ineens dood  (vermoedelijk vermoord) en is er de lang geplande hoorzitting over Julian Assange. Ursula von der Leyen zegt een tweede ambtstermijn van vijf jaar te ambiëren en onze eigen demissionaire minister-president oefent met angstaanjagende oorlogstaal op zijn kandidaatstelling als secretaris-generaal van de NAVO. Von der Leyen en Rutte zeggen niets over de onmenselijke martelgang van de al 13 jaar opgesloten journalist Assange, maar voeren het hoogste woord over de dood van Navalny. En ze koersen doodleuk op verdere escalatie en oorlog met Rusland.

Het is zo’n week waarin je water ziet branden, iets dat mij in de loop van 2003 ook overkwam. De oorlog in Irak was al enige tijd aan de gang en mijn eindredacteur stelde mij een paar maanden in de onderzoeksjournalistieke gelegenheid om als researcher bij het VARA-programma Zembla de achtergronden achter de Irak-oorlog bloot te leggen, als ‘ons oliemannetje’. De ontdekkingen die ik in die tijd deed, leverden net als in 1992 en 1999 een Matrix-filmachtig rode pil moment op, een moment van wakker worden zoals velen dat tegenwoordig noemen. Wat ik in 2003 las, verklaarde wat ik tussen 1992 en 1999 wel zag, maar toen nog niet geheel begreep.

Amerikaanse bronnen

Na het lezen van de nodige kritische artikelen en boeken en het voeren van diverse telefonische gesprekken met hoogleraren en experts (allemaal Amerikaanse bronnen) kwam ik uit op een openbaar document uit 1997 dat me de schellen van de ogen deed vallen. De exacte titel ben ik kwijt, maar onder de noemer ‘The New American Century’, de Brzezinski- (later omgedoopt tot Bush-) doctrine en neocons (neoconservatieven) is er alleen al op Wikipedia voldoende informatie te vinden van soortgelijke strekking.

In het document stond open en bloot beschreven dat de Amerikaanse economie op goedkope olie was gebaseerd en ook niet zonder kon. Om die ‘cheap oil’ veilig te stellen was regimechange nodig, zeker in het Midden-Oosten. Dit visiedocument ging echter verder. Amerika zou in de 21 eeuw na de val van de Sovjetunie de unilaterale macht op aarde moeten worden, de mondiale politieagent. Een puur imperialistisch en koloniaal Amerika dus. Zoals gezegd zag ik water branden en ineens besefte ik waarom ik in Kosovo voorjaar 1999 geen VN-blauwhelmen meer zag, maar KFOR-troepen, waar ik als oorlogsverslaggever ineens midden tussen verkeerde (zie mijn Indepen-column van vorige week). Ik begon ook de rol van de door Amerikaanse belangen gedreven Servische presidentskandidaat met Amerikaans paspoort Milan Panic in 1992 beter te begrijpen; die moest Servië natuurlijk uit de Russische invloedssfeer zien te krijgen.

Coalition of the willing

Ook de oorlog in Irak, leerde ik in deze periode, ging helemaal niet over massavernietigingswapens. Dat Irak die had was de grove leugen die als legitimatie voor de inval werd gebruikt door de vanuit Amerika en de NAVO-geëntameerde ‘coalition of the willing’ waar ook Nederland prominent deel van uitmaakte. Die inval had louter tot doel om Saddam Hussein te verwijderen (nota bene zelf ooit aan de macht gekomen als Amerikaanse puppet) en de goedkope olietoevoer veilig te stellen. De Amerikaanse generaal Wesley Clark die de KFOR-operatie in Kosovo leidde, noemt de oorlog tegen Irak in zijn boek ‘Winning Modern Wars’ (2003) een grote vergissing. In datzelfde boek onthulde hij ook dat hij tot zijn schrik en afgrijzen twee maanden na de aanslag op de Twin Towers (9/11) in 2001 in het Pentagon al hoorde over een vijfjaren campagne waarin na Irak nog eens zes landen aan de beurt zouden komen, Syrië, Libanon, Libië, Somalië, Sudan en als laatste Iran.

Pas in 2003 snapte ik beter wat ik in Kosovo meemaakte. Er waren ineens geen blauwhelmen (vredessoldaten met een VN-mandaat) in witte pantservoertuigen meer, maar zwaarbewapende NAVO-soldaten met donkergroene tanks op de grond en zware bommen droppende Boeing B-52 Stratofortresses in de lucht. Voor mijn ogen werd in Pristina een Serviër door een Albanees doodgeschoten zonder ingrijpen van de KFOR-troepen en diezelfde dag was ik getuige van vluchtende Servische boerengezinnen waarna Kosovaarse Albanezen hun huizen plunderden en in brand staken, wederom onder toeziend oog van Engelse, Amerikaanse en Nederlandse soldaten. Toen ik de Engelse generaal Mike Jackson tijdens een persbriefing vroeg waarom de Albanese paramilitaire soldaten, het UCK, niet ontwapend werden, kwam daar geen antwoord op, ook niet toen mijn Engelse collega’s tot vervelens toe die vraag herhaalden.

Geopolitieke lessen

Diezelfde Jackson heeft die dagen nog wel een heldendaad verricht door een bevel van de boven hem gestelde generaal Clark te weigeren. Clark wilde dat Jackson de naar Kosovo hoofdstad Pristina oprukkende Russische troepen zou bombarderen of hen minstens zou blokkeren, waarop Jackson zei: “Ik ga voor u geen Derde Wereldoorlog beginnen.” Maar de les, die ik bij nader inzien in 2003 pas begreep, is dat ik in Kosovo al getuige was van de eerste ‘regime-change.’

Met mijn lessen in geopolitiek op de Balkan in de jaren negentig en zeker na de openbaring in 2003, die helaas niet tot een Zembla-uitzending hebben geleid, keek ik vanaf die tijd met hele andere ogen naar alle Amerikaanse en NAVO-optredens die nog zouden volgen. In al die landen leidde dat tot misère en totale puinhoop, in Irak zelfs tot een miljoen doden. Het is een pijnlijke constatering dat ik er geen Zembla-reportage van heb kunnen maken. In mijn boek ‘Uitgehold, van Haver tot Gort’ (verschijnt medio 2024), probeer ik te beantwoorden waarom ik en de redactie daarin faalden.

Proxyoorlog

Als onderzoeksjournalist ben ik geen liefhebber van Putin, zeker niet na de brute moord op mijn Russische collega-journalist, schrijver en mensenrechtenactivist Anna Politkovskaya in 2006. Maar alle grote woorden over zijn inval in de Krim en de Russischsprekende Oost-Oekraïense provincies in de Donbas-regio zie ik toch echt in een iets ander licht na al die evengoed illegale, illegitieme westerse oorlogsacties in Kosovo en daarna in nog een hele reeks landen zonder dat daar een VN-mandaat aan ten grondslag lag. De precedentwerking voor dergelijke tot onrust, instabiliteit en ongekende oorlogsmisère leidende illegaliteit is van westerse makelij. In mijn derde column over dit thema zal ik wat dieper ingaan op de proxy-oorlog in Oekraïne die nu ieder moment kan uitlopen op een Derde Wereldoorlog.

Dat er aan de ongekende hypocrisie geen eind komt, en dat er zelfs door onze eigen demissionaire minister-president Mark Rutte met geen woord over Assange wordt gerept terwijl hij moord en brand schreeuwt over de dood van Navalny, spreekt hele bibliotheken. De (waarschijnlijke) moord op Navalny is ernstig, maar over de dader bestaat geen zekerheid terwijl deze Rus met een aantoonbaar bedenkelijke reputatie in de verste verte niet op één lijn gezet kan worden met de heldhaftige journalist Julian Assange. Onze Assange ondergaat nu letterlijk een middeleeuwse marteldood in een Engelse isoleercel in afwachting van een al even dodelijke opsluiting in een Amerikaanse gevangenis na zijn uitzetting.

En dat allemaal in ons ‘vrije Westen?’ Waar we bij staan? Al slaapwandelend op weg naar een onvermijdelijk wordende Derde Wereldoorlog waar juist Assange ons zo voor waarschuwde. Zijn WikiLeaks onthullingen zijn tot stilzwijgen gebracht. De censuur en zelfcensuur zijn inmiddels al even sterk als in de Eerste Wereldoorlog. Alles moet op alles worden gezet om de NAVO-kandidatuur van Mark Rutte te voorkomen, en dat is nog maar het begin, willen we de toekomst van onze kinderen veiligstellen. Daar is vrede voor nodig, geen oorlog.

Leonard Cohens song ‘Puppets’ herinnert mij eraan om waakzaam en proactief te zijn in de strijd tegen discriminatie, onverdraagzaamheid en onrecht in al zijn vormen.

–//–

Verder Lezen

Recent

Mark Rutte nieuwe NAVO-baas? Dit moet je weten! Mark Rutte nieuwe NAVO-baas? Dit moet je weten!
Buitenland18 uur geleden

Mark Rutte nieuwe NAVO-baas? Dit moet je weten!

Mark Rutte is bijna de nieuwe baas van de NAVO, maar is dat wel handig met zijn verleden in Oekraïne?...

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3) Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3)
Column2 dagen geleden

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3)

Het lijkt al onvermijdelijk, deze pure non-fictie horror. Na dertien Haagse politieke crisisjaren onder leiding van minister-president Mark Rutte is...

Auto-industrie als eerste zélf slachtoffer klimaatwaanzin Auto-industrie als eerste zélf slachtoffer klimaatwaanzin
Klimaat3 dagen geleden

Auto-industrie als eerste zélf slachtoffer klimaatwaanzin

Kocht u tien jaar geleden nog een ‘milieudiesel’ dan kocht u een auto die voldeed aan de wensen van de...

Hugo Jonge maakt wonen betaalbaar op papier, onbetaalbaar op woningmarkt Hugo Jonge maakt wonen betaalbaar op papier, onbetaalbaar op woningmarkt
Column4 dagen geleden

Hugo Jonge maakt wonen betaalbaar op papier, onbetaalbaar op woningmarkt

Terwijl het land moet wennen aan de term extraparlementair kabinet zijn vriend en vijand het erover eens dat we in...

BlackRock, JPMorgan en State Street, stappen uit de grootste Klimaatalliantie ter wereld! BlackRock, JPMorgan en State Street, stappen uit de grootste Klimaatalliantie ter wereld!
Klimaat5 dagen geleden

BlackRock, JPMorgan en State Street, stappen uit de grootste Klimaatalliantie ter wereld!

Het was groot nieuws in de internationale pers op vrijdag 15 februari; enkele van de grootste financiële instellingen ter wereld,...

Het hele ambtenarenleger duwt de burger de afgrond in Het hele ambtenarenleger duwt de burger de afgrond in
Opinie6 dagen geleden

Het hele ambtenarenleger duwt de burger de afgrond in

Alle crisissen zijn het gevolg van het rigoureus doordrukken van wetgeving door ambtenaren zonder daarbij de gevolgen voor de burger...

Kritiek uiten op klimaatwetenschappers kan je duur komen te staan Kritiek uiten op klimaatwetenschappers kan je duur komen te staan
Klimaat6 dagen geleden

Kritiek uiten op klimaatwetenschappers kan je duur komen te staan

De Amerikaanse klimaatonderzoeker Michael Mann klaagde in 2012 twee conservatieve bloggers aan vanwege smaad. Een jury in Washington DC stelde...

Interne EU-corruptie en -fraude steeds omvangrijker? Interne EU-corruptie en -fraude steeds omvangrijker?
Buitenland7 dagen geleden

Interne EU-corruptie en -fraude steeds omvangrijker?

Op 31 januari 2024 publiceerde Follow the Money (FTM) de resultaten van hun onderzoek naar recente corruptie en fraude binnen...

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3) Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3)
Column1 week geleden

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (2)

Is het toeval? In één week tijd is de Russische dissident Aleksej Navalny ineens dood  (vermoedelijk vermoord) en is er...

Ernst Kuipers: we got him! Ernst Kuipers: we got him!
Binnenland2 weken geleden

Ernst Kuipers: we got him!

Ladies and gentleman: we got him! Dat is voldoende om te weten om wie het gaat. Hij was 6 weken...

Trending



This will close in 0 seconds