Column

Multinationals bepalen beleid van regeringen

Avatar foto

op

<strong>Multinationals bepalen beleid van regeringen</strong>
Deel dit nieuws
Foto: ANP

In 2001 verscheen het boek “The Silent Takeover, Global Capitalism and The Death of Democracy” van hoogleraar Politieke Wereldeconomie Noreena Hertz. In dat boek voorspelt ze hoe multinationals, mondiale lobbyclubs en individuen als Bill Gates, Warren Buffet, mediamagnaat Rupert Murdoch en George Soros het bestuur van de (westerse) wereld overnemen van nationale regeringen. Destijds  (2001)  was er grote kritiek op dit boek, onder andere door de progressieve Engelse krant The Guardian. Inmiddels is het 2022 en blijkt Hertz helaas gelijk te hebben gekregen. Maar, hoe werkt zo’n overname van die wereldmacht en wat kunnen wij hiertegen ondernemen?

Het grote plaatje van de nieuwe wereldorde volgens Hertz


De stelling van Hertz wordt handig samengevat in de subtitel: “The Death of Democracy”. Haar kernargument is dat een combinatie van globalisering en de groeiende macht van grote bedrijven, voornamelijk Amerikaanse en Europese, democratische regeringen onmachtig maakt om zelfstandig belangrijke beslissingen te nemen die het leven van gewone mensen beïnvloeden. Dat wordt al sinds de jaren ’90 beweerd door meerdere economen en politicologen. Maar Hertz gaat nog een stap verder in haar betoog. Door zich over te geven aan de wereldwijde kapitalisten, verlagen regeringsleiders zelf de democratie, waardoor het voor burgers volkomen nutteloos wordt om te stemmen. Mensen voelen hun machteloosheid en de overbodigheid van de zinloze stembuspolitiek.

“Door (als regering)  een stap terug te doen terwijl bedrijven het overnemen, lopen regeringen steeds meer het risico de steun van het volk nog verder te verliezen”, aldus Hertz in haar boek.

Op pag. 15 schrijft Hertz: “We staan nu op een kruispunt. Als we niets doen, als we de politiek niet bevragen op hun acties, als we de ‘stille overname’ door het bedrijfsleven niet aan de orde stellen, zal de Nieuwe Wereldorde worden gecreëerd en is alles verloren. Een wereld waarin George W. Bush de een na de andere wet aanneemt die het grote bedrijven makkelijker maakt en waarin mediamagnaat Rupert Murdoch meer macht heeft dan Tony Blair, is angstaanjagend en ondemocratisch”. Dat was 2001.

Na WO II en tot de regeringen Reagan en Thatcher, werd de verzorgingsstaat opgebouwd

Direct na WO II begon de wederopbouw van de westerse wereld en vooral die van Europa. Daarbij werd het gedachtengoed van de Engelse econoom Keynes gevolgd. Kort samengevat pleitte Keynes voor een verzorgingsstaat ‘van de wieg tot het graf’, waarin vooral kwetsbare burgers door de eigen regering zouden worden beschermd. In deze tijd werden overal pensioensystemen, werkloosheidsvoorzieningen en gezondheidszorg opgetuigd.

Een belangrijke reden voor die verzorgingsstaat was de westerse vrees voor een systeem zoals in de USSR bestond; communisme. Alleen door goed voor de eigen burgers te zorgen, kon voorkomen worden dat kwetsbare burgers sympathie voor het communisme zouden ontwikkelen, aldus het boek.

Reagan en Thatcher; ontwikkeling van het neoliberalisme

In de jaren ’80 van de vorige eeuw konden de presidenten van de VS en het VK  (Ronald Reagan en Margaret Thatcher)  bijzonder goed met elkaar overweg. Beiden wilden de rol van de staat terugdringen en het bedrijfsleven meer ruimte geven om de markteconomie verder uit te bouwen. Om dat te bereiken, werden een fors aantal maatregelen genomen die variëren van vereenvoudiging van wetgeving tot het stimuleren van privatisering van overheidsbedrijven. Overal in de westerse wereld werden toenemend overheidsdiensten verkocht aan het bedrijfsleven. Het begon met zaken als post en telefoniebedrijven. Later kwamen daar organisaties (waaronder verzekeraars) in de gezondheidszorg, opleidingen en infrastructuur bij.

VS president Reagan ondernam in 1983 nog een andere strategische stap; hij verklaarde de USSR tot Evil Empire. Dat land ‘met de focus van het kwaad in de moderne wereld’ kon alleen bestreden worden door de wapenwedloop te intensiveren. Daarom werd datzelfde jaar het Star Wars Programma door hem geïntroduceerd. Het plan voor Star Wars was grotendeels bedacht door Robert McFarlane, de veiligheidsadviseur van Reagan, die een verdedigingsschild wilde inzetten als onderhandelingspunt richting de Russen, om hen onder druk te zetten.

Reagans strategie richting USSR werd een daverend succes

De USSR economie verkeerde begin jaren ‘80 in grote problemen. Er was geen geld om mee te doen in die mega wapenwedloop met de VS. De economisch veel zwakkere Sovjet-Unie kon zich een dergelijke wapenrace niet veroorloven, maar verhoogde toch het defensiebudget, wat nog meer ten koste ging van de economie en de USSR burgers in armoede stortte. Joeri Andropov, de USSR president die door Reagan zijn Star Wars plannen onder druk werd gezet, overleed na 1,5 jaar regeren en werd vervangen door Michail Gorbatsjov. Deze onderkende de problemen van zijn land en besefte dat het roer 180 graden om moest. In plaats van een verdere escalatie en wapenwedloop met de VS, koos hij voor een stap richting het Westen. Zijn ‘Perestrojka’ en ‘Glasnost’ aanpak leidden uiteindelijk tot het uiteenvallen van de USSR en het einde van de Koude Oorlog.

Einde van de Koude Oorlog = begin van globalisering

Noreena Hertz betoogt in haar boek dat de teloorgang van de USSR een aantal aardverschuivingen teweeg brachten. Opeens was de VS de enige grootmacht in de wereld en had deze vrij spel in de wereldeconomie. In rap tempo werden voormalige Sovjet landen bij de NAVO en/of EU ingelijfd, waarmee allerlei nieuwe markten voor de VS open gingen.

Tweede grote voordeel van het verdwijnen van die andere supermacht (USSR) was dat het niet meer nodig was om een sociaal en maatschappelijk tegenwicht te bieden voor westerse burgers. Met andere woorden; de verzorgingsstaat in het westen kon worden afgebouwd. Immers; het andere politieke systeem (communisme) was alleen nog aanwezig in economisch zwakke landen als China en kleine landen als Noord- Korea en Cuba.

China wordt de Fabriek van de Wereld

Met de USSR uitgerangeerd, is ook China opeens in een heel ander krachtenveld beland. De voormalige communistische grootmacht (USSR) is niet meer. Dat betekent een groot verlies voor China dat diezelfde USSR als grotere broer zag op politiek en maatschappelijk vlak en qua economische samenwerking. China heeft een andere economische partner nodig, net als vele voormalige USSR lidstaten. De VS van president Bill Clinton ontvangt hen met open armen.

Volgens Sandy Berger, Clintons topadviseur voor nationale veiligheid, had de president drie hoofddoelen na het uiteenvallen van de USSR: het Amerikaanse mondiale leiderschap laten gelden; de Amerikaanse welvaart bevorderen en de markteconomie wereldwijd uitbreiden; de start van globalisering.

Clintons hoogste prioriteit was het uitbreiden van de handel met China, het stimuleren van de Amerikaanse export, het uitbreiden van investeringen in de enorme Chinese markt en het creëren van meer banen in eigen land. Door China in 1993 tijdelijk de status van meest begunstigde natie toe te kennen, minimaliseerde zijn regering de tariefniveaus op Chinese invoer.

Afbraak van de verzorgingsstaat en verdwijnen onderscheid linkse – rechtse politiek

Net als Reagan en Thatcher, konden ook Bill Clinton en Tony Blair heel goed door één deur. Ze bedachten samen dat het onderscheid tussen politieke partijen ter rechter en linker zijde tot het verleden moest behoren, aldus het boek van Hertz. Clinton noemde dat onderscheid zelfs een ‘hersendood concept’ en zei dat zowel Republikeinen als Democraten dezelfde principes van vrije markt, de WTO, vrije handel met het buitenland en privatisering van overheidsbedrijven nastreven.

De combinatie van vrije markten, privatisering en verplaatsen van industriële capaciteit naar China, vereist wel dat het Westen competitiever zou worden, aldus Hertz op pag. 39. Daarvoor moest de verzorgingsstaat geminimaliseerd worden. Immers, zonder deze ingreep in westerse landen, zouden multinationals al hun activiteiten overbrengen naar lage lonen landen en het westen in armoede achterlaten.

Multinationals spelen landen en regeringen tegen elkaar uit

Hertz onderzocht op welke wijze multinationals landen en regeringen tegen elkaar uitspelen. Dat gebeurt onder andere door beloftes te doen aan verschillende staatshoofden inzake investeringen, nieuwe banen en groei van BNP in ruil voor lagere belastingen, subsidies en investeringen in infrastructuur. Het staatshoofd dat de beste deal biedt qua belastingklimaat en subsidies, krijgt de gunning.

Ierland weigert zo al decennia lang om de vennootschapsbelasting in lijn met andere EU landen te brengen om een aantal hoofdkantoren van multinationals te behouden. Een groep van Duitse multinationals, waaronder Deutsche Bank, BMW, RWE en Daimler-Benz, wist de Duitse minister van financiën er in 1999 van te weerhouden om de vennootschapsbelasting te verhogen, dit onder dreiging van verplaatsing van bedrijfsactiviteiten naar het buitenland. Volgens Duitse politici zijn deze bedrijven te sterk voor de regering in Berlijn.

In Nederland zagen we Shell en Unilever soortgelijke acties ondernemen.

Machtsspel van multinationals versus nationale regeringen leidt tot grotere armoede

Het is evident dat de internationale strijd om de laagste belastingen en de hoogste subsidies ten koste gaat van de nationale schatkist en welvaart. Immers, al die belastingen die niet door multinationals worden betaald, moeten door het MKB en burgers worden opgehoest. Alle subsidies die naar deze grootbedrijven gaan, kunnen niet ingezet worden voor onderwijs of gezondheidszorg.

Hetzelfde geldt voor monetaire politiek van centrale banken; al die renteverlagingen en dat geld bijdrukken om multinationals aan goedkoop krediet te helpen, gaan ten koste van de portemonnee van burgers en MKB. Het gaat ook ten koste van hun spaargeld, pensioenen en woonlasten.

De politiek is nu écht aan zet (maar durft ze het wel aan?)

Hertz geeft tal van voorbeelden in haar boek van politici die door de knieën gaan voor de eisen van multinationals. Dat was in 2001. Die situatie is inmiddels dramatisch verslechterd. Sinds dat jaar hebben we de financiële crisis van 2007-2009 gehad waarna ontelbare banken met belastinggeld werden gered.

In 2016 begon Mario Draghi (via de ECB) ultragoedkoop krediet aan multinationals te verschaffen dat niet voor het MKB beschikbaar kwam. Het aantal overnames van MKB familiebedrijven sinds 2001 is onvoorstelbaar groot gebleken. Volgens pagina 10 van dit McKinsey rapport is Nederland het land met het hoogste percentage BNP (61%) uit multinationals. Nog slechts 39% van ons BNP komt van MKB en ZZP’ers. Dat maakt onze politici zeer gevoelig voor het machtsspel van die grote partijen.

Aangezien ons land (van alle OESO landen) het meest afhankelijk is van de druk en macht van het grootbedrijf, met alle maatschappelijke gevolgen van dien, moet de politiek nu écht ruggengraat tonen. Dat kan door niet te buigen voor het machtsspel van het grootbedrijf en meer aandacht te besteden aan concurrentie vergrotend beleid voor het MKB. Het MKB brengt uiteindelijk ook meer belastinggeld in het laatje, houdt een eerlijke concurrentie in stand en zorgt voor meer werkgelegenheid. Gaan we door op de huidige weg, dan zal de maatschappelijke onvrede zichtbaar worden.

De NOS berichtte laatst al over ernstige bedreigingen van politici. Moet je eens opletten hoe snel die verdwijnen als onze politici weer eens gaan doen waarvoor ze zijn aangesteld; de belangen van de Nederlandse burger beschermen.

Verder Lezen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Column

Het nieuwe kabinet fêteert iedereen, behalve de ondernemer

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Het nieuwe kabinet fêteert iedereen, behalve de ondernemer

Het moet gezegd worden, het feit dat er überhaupt een hoofdlijnenakkoord is gesloten door de vier formerende partijen is een zegen voor Nederland. Het feit dat D66 uit het landsbestuur verdwijnt is cruciaal en hopelijk kunnen we de schade die deze globalistische woke-sekte heeft berokkend aan ons mooie land nog enigszins repareren. Helaas hebben de D66-bewindspersonen ver over hun graf heen geregeerd en is sommige schade op korte termijn onherstelbaar. Kajsa Ollongren heeft onze wapens weggegeven aan Oekraïne en het Nederlandse leger onder Duits commando gebracht. We hebben daarmee geen soeverein leger meer en het verbaast mij dat wij, het volk, niet massaal in opstand zijn gekomen tegen deze riskante linkse zet. ‘Topambtenaar’ Hans Vijlbrief heeft in zijn hoedanigheid van staatssecretaris Mijnbouw het gasveld in Groningen definitief gesloten door de gasputten vol te storten met beton. Een technisch onnavolgbare actie die Nederlanders berooft van schoon en duurzaam aardgas voor slechts 5 eurocent per kubieke meter.

En zo kan ik nog wel even doorgaan, want het laatste kabinet Rutte werd niet voor niets Kaag I genoemd. Het opheffen van Nederland als hoofddoel in combinatie met het verketteren van verschillen, het collectiviseren van de samenleving en het beboeten van succes was de opdracht van het door D66 gepropageerde jaloeziebeleid. Missie geslaagd, Kaag gevlucht en Rutte gaat zich binnenkort toeleggen op zijn grote passie: oorlog voeren. De grote vraag is nu natuurlijk of er daadwerkelijk iets gaat veranderen nu Nederland massaal op andere partijen heeft gestemd.

 

Het hoofdlijnenakkoord

Natuurlijk hebben alle partijen iets binnengehaald: met name hun stokpaardjes, hun oneliners, de onderwerpen waarvan hun spindoctors hebben gezegd dat ze daarop ‘issue ownership’ moeten hebben. De PVV heeft het ‘strengste immigratiebeleid ooit’ binnengehaald en alleen daarom krijgt het hoofdlijnenakkoord een voldoende. Linkse partijen hebben, gesteund door asielkoning Eric van den Burg, van Nederland een onveilige multiculturele vuilnisbak gemaakt waarin je je inmiddels moet schamen als je een originele Nederlander bent. De uit de hand gelopen asielindustrie kost ook nog eens 24 miljard euro per jaar, dus mooi dat Geert dit speerpunt in het akkoord heeft gekregen. NSC kan een paar abstracte wensen in vervulling zien gaan, zoals het constitutioneel hof en de verzelfstandiging van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Geen hardwerkende Nederlander gaat er iets van merken, maar Pieter is blij. De BBB levert eindelijk iets voor de boeren en dat is goed nieuws. Het stikstofbeleid gaat van tafel, de gedwongen onteigening van boeren stopt, het derogatiefiasco wordt opgelost en de Natura 2000-gebieden worden herzien, zodat we stoppen met de snippernatuuridiotie waardoor de hele economie wordt lamgelegd. Wat de VVD heeft binnengehaald is volstrekt onduidelijk, maar waarschijnlijk is voor de VVD ‘meedoen aan het spel belangrijker dan de knikkers’. Zonder deelname tenslotte geen plekje in de baantjescarrousel. Nu kan de VVD staatssecretarissen, ministers en burgemeesters blijven leveren, waarmee de liberale doelen zijn gehaald. Alleen de naar links afgeslagen JOVD spartelt nog een beetje tegen, maar dat zal op de Noord-Koreaanse ALV weinig problemen veroorzaken.

 

Ondernemers zijn vergeten

Nadat de stofwolken waren neergedaald, rechts Nederland voorzichtig positief had gereageerd en links Nederland en masse als een driftige peuter die zijn zin niet krijgt in woede en huilbuien was ontstoken, bleek dat geen van de vier partijen iets heeft willen doen voor ondernemers. Het mkb, de multinationals, de zzp’ers, op geen enkele manier krijgen zij aandacht in het hoofdlijnenakkoord. Logisch, want in de Tweede Kamer zit bijna geen enkele ondernemer, dus die belangen zijn totaal onbekend en onbelangrijk. Ook van de vier partijleiders kan niet gezegd worden dat ze ooit ondernemer zijn geweest. De enige die in de grote boze mensenwereld een baan heeft gehad, namelijk als journalist, is Caroline van der Plas, maar de andere drie hebben nooit een serieuze betrekking gehad buiten de universiteit, de ambtenarij of de politiek. Het verklaart waarom de banenmotor van de samenleving, het Nederlandse bedrijfsleven, de ploeterende mkb’ers, simpelweg zijn vergeten. Allerlei armlastige groepen worden benoemd en gefêteerd, maar als je een eigen bedrijf probeert te runnen dan mag je van de PVV/VVD/NSC/BBB opnieuw op een houtje bijten.

Okay, Erik Ziengs, de nieuwe voorzitter van het VVD-bolwerk ONL glundert van geluk omdat de voorgenomen verlaging van de mkb-winstvrijstelling wordt teruggedraaid en het minimumloon niet verder wordt verhoogd. En hij is ook blij dat ‘regeldruk’ hoog op de agenda staat van het nieuwe kabinet. Saillant detail is dat Ziengs, toen hij nog woordvoerder mkb was in de VVD-fractie op het moment dat ik zelf daar nog deel van uitmaakte, geen werk wilde maken van het thema regeldruk omdat hij ‘nog nooit een ondernemer had gesproken die hem een zinloze regel had kunnen geven’. Tsja, dat is het probleem als woordvoerders zelf geen idee hebben van wat het is om ondernemer te zijn.

Ook MKB-Nederland, de onderafdeling van VNO-NCW, dat zich voornamelijk richt op diversiteit en klimaat, reageert positief. De extra verhoging van de CO2-heffing gaat niet door. Joepie! En de belasting op de inkoop van eigen aandelen ook niet. Bravo! Daarnaast vindt MKB-Nederland het ook goed dat de NAVO-norm van 2 procent bbp wettelijk wordt vastgelegd. Met zulke vrienden hebben ondernemers geen vijanden meer nodig.

De regeldruk loopt namelijk de spuigaten uit en de meeste van deze onzinnige bureaucratie komt uit Brussel. IMVO, CSDDD, CBDC, het UBO-register, verplichte taxaties, de earningsstrippingmaatregel, risico-inventarisaties, de nieuwe omgevingswet en nog vele andere wetten en regels die veel tijd en geld kosten maar niets toevoegen worden niet genoemd in het hoofdlijnenakkoord. De Wwft, de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme, leidt ertoe dat 25 procent van alle bankmedewerkers bezig zijn met controle, compliance en ‘know your customer’. Niet dat daar witwassers of terroristen mee worden gepakt, want die doen hun criminele zaken natuurlijk niet via de reguliere banken. Niets hierover in het hoofdlijnenakkoord.

De erf- en schenkbelasting en de bedrijfsopvolgingsregeling (BOR) waardoor Nederlandse ondernemers, in tegenstelling tot veel van hun Europese collega-ondernemers, hun bedrijven niet meer op de volgende generatie kunnen overdragen is een blinde vlek voor de genoemde vier partijen. Nederland heeft de hoogste accijnzen van de EU op brandstoffen waardoor onze energie-intensieve industrie op apegapen ligt.

Jack Welch, ex-CEO van General Electric, heeft het ooit treffend gezegd: “Als de boekhouder aan de macht komt, is dit het einde van het bedrijf”. Hetzelfde geldt voor Nederland. Als mensen die nog nooit een baan hebben gehad, laat staan ondernemer zijn geweest, ons land gaan besturen dan is dat het einde van het bedrijfsleven. Beroepspolitici hebben een hoofdlijnenakkoord geschreven dat goed is voor politici. En de twee miljoen ondernemers die Nederland telt zijn opnieuw het kind van de rekening.

Verder Lezen

Column

Eurovisie Songfestival is een afspiegeling van Brussel, niet van de samenleving

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Het nieuwe kabinet fêteert iedereen, behalve de ondernemer

Hoe kneuterig leuk was het Songfestival vroeger? Gezellig samen met de hele familie voor de televisie, cassetterecorder in de aanslag om de mooiste liedjes op te nemen, en op zijn Oudhollands genieten van het Zweedse ABBA, de Ierse Johnny Logan en de Engelse popgroep Bucks Fizz. De Duitse Nicole probeerde de Tweede Wereldoorlog een beetje weg te zingen door te winnen met ‘ein biβchen Frieden’ en zelfs de Belgen hielden van het leven, getuige de klinkende overwinning van Sandra Kim met ‘j’aime la vie’. Ja, ik ben een blanke man van boven de vijftig en ja, ik ben een paar decennia met andere zaken bezig geweest, maar ieder weldenkend mens moet zich verbaasd op zijn of haar hoofd krabben als we zien wat er van dit onschuldige, voor alle leeftijden geschikte, muzikale festijn is geworden.

 

Alles is politiek

De stemmingen lijken vooral politiek gemotiveerd. Rusland valt op 24 februari 2022 Oekraïne binnen voor een ‘speciale militaire operatie’ en de afzichtelijke oorlogsinzending ‘Stefania’, gelardeerd met brandende tanks en stervende kinderen, wordt door de ‘onafhankelijke’ juryleden tot winnaar uitgeroepen. Cynischer en politieker kan het niet. Althans, dat dachten we, maar in 2024 bleek dat de morele ondergrens nog een heel stuk lager ligt. Daar waar muziek en sport vroeger een verbindende rol hadden en het een ongeschreven regel was dat tijdens de Olympische Spelen of het Eurovisie Songfestival iedereen zijn of haar politieke besognes thuisliet, was het ook nu weer een politiek spektakel van jewelste. Onze eigen Joost trok een vlag over zijn hoofd toen er een vraag gesteld werd aan de Israëlische delegatie.

Het publiek was ronduit onbeschoft op het moment dat Eden Golan de Israëlische bijdrage probeerde te presenteren, alsof Eden verantwoordelijk gehouden kon worden voor de militaire strijd die Netanyahu levert in Gaza tegen Hamas na de slachtpartij op 1400 joden op 7 oktober 2023. Ironisch genoeg vielen veel doden toen op een ander muziekfestival: de Supernova Sukkot Gathering, tussen de kibboetsen Re’im en Be’eri. Maar dat leek de boe-roepende menigte niet te deren. Je zou verwachten dat mensen in meerderheid voor vrede zijn en daarmee tegen elke vorm van het doden van andere mensen.

Inmiddels is de situatie, nadat linkse politiek het establishment is gaan vormen, volledig anders. In eigen land buitelen oorlogshitsers, zoals Mark Rutte en Kajsa Ollongren, over elkaar heen om nog meer wapens naar strijdende partijen te sturen en slopen ‘vredelievende’ antifascisten de Universiteit van Amsterdam en intimideren zij de onafhankelijke media. Alles is politiek en het adagium ‘agree to disagree’ is een echo uit het verleden.

Satanische freakshow

Wat verder opvalt is het grote aantal referenties naar satanische rituelen en het gekoketteer met seksueel afwijkend gedrag. In de gewone wereld, waar mensen trouwen, kinderen krijgen, naar hun werk gaan en in het weekend met vrienden een borrel drinken, schijnt 1,8 procent van de mensen non-binair te zijn. Op het Eurovisie Songfestival is het inmiddels bijna een voorwaarde om mee te mogen doen. De muziek is verdrongen naar de laatste sport op de prioriteitenladder en de juryscore lijkt, naast de politieke insteek, voornamelijk gericht te zijn op het belonen van hysterisch afwijkend gedrag en duivelse choreografie.

Van mij mag iedereen zijn eigen idiotie ten volle beleven maar als je een voedingsbodem wil geven aan complotdenkers, dan is deze circusoptocht van stervende junkies en gepiercete en getatoeëerde gender amorfe medemensen een goede poging. De Ierse non-binaire zwarte heks Bambie Thug voerde een onnavolgbaar satanisch ritueel op, terwijl hij/zij/het een soort demonisch gekrijs uitkotste over het uitzinnige publiek. De freakshow was compleet en je kunt je afvragen hoe kinderen onder de twaalf jaar naar deze ondergang van het avondland hebben zitten kijken.

Joost Klein

Maar het absolute hoogtepunt van middelmatigheid was toch wel de diskwalificatie van Joost Klein. Wat je ook van deze spring in het veld vindt en of je zijn nummer nu lekker vindt om op te ‘hakken’, uitsluiting van deelname vanwege een ‘zero tolerance beleid’ doet ieders haren te berge rijzen. Zelden heb ik zo’n middelmatige deugneus gezien als de bureaucraat die namens de European Broadcasting Union (EBU) mocht uitleggen dat Joost niet meer mocht meedoen omdat een dame een klacht tegen hem had ingediend en er een onderzoek was ingesteld. Joost had de dame niet aangeraakt, het onderzoek was nog niet afgerond, maar de integriteitswedstrijd kent geen grenzen, dus alleen de allerzwaarste straf kon worden opgelegd. Uitsluiting.

AVROTROS vond het een disproportionele straf maar kon er niets aan veranderen. Precies zoals de Europese molens in Brussel draaien. Alles wat een bedreiging is cancelen en naar goed gebruik doorgaan op de weg van diversiteit en inclusiviteit. Met een sausje van klimaatverandering op een bedje van ‘onze oorlog’ worden we een totalitaire globalistische wereld ingelokt. Uiteindelijk won een Zwitserse non-binaire kerel in een roze tutu het Eurovisie Songfestival 2024. Gelukkig is dit niet de echte wereld. Maar dit is wel de norm op het Eurovisie Songfestival. En dat is een redelijke afspiegeling van de losgezongen en ontwortelde bureaucraten in Brussel.

Verder Lezen

Column

Het is tijd voor de vakbond van iedereen, die gewoon willen leven

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Het is tijd voor de vakbond van iedereen, die gewoon willen leven
Foto credit: Davide Heijmans

Eerste Bedrijf

Een paar dagen geleden zag ik in een Quote podcast, dat Ronald Kahn, man achter modemerken Cool Cat, Sapph en America Today, Nederland gaat verlaten. Hij is er klaar mee.

Kahn is een klassiek voorbeeld van de typische Hollandse handelsgeest. Amsterdamse tongval. Pientere kraaloogjes, een helder hoofd en een neus voor kansen.

Een vrije jongen die ideeën zaait en welvaart oogst.

Een man die de grootste lol heeft in geld verdienen, die nog een minikini aan Asha ten Broeke zou kunnen verkopen en een broodje runderham aan Ronny Naftaniel.

Kahn is één van de laatste rasondernemers, waar onze drassige polder ooit zo rijk aan was. Onze moerasdelta, waar iedere ambitie tegenwoordig al snel wegzinkt in de zuigende modder van regeltjes en wetjes.

Kahn is een tengere verschijning, maar stiekem een gigant, tientallen jaren was hij gever van werk aan duizenden winkelverkopers, etalagepophandelaren, reclamemensen, modellen, ontwerpers, schoonmakers, naaisters en beveiligers. Nettobetaler van een miljard euro belastinggeld, dat zonder één bedankje, juichend werd weggepist aan mRNA prikjes, de BMW met chauffeur van Yasser Feras, aan Nigér, de EU, de WHO, de UN aan verre oorlogen en aan het leger kansloze handophouders, van wie er steeds meer moedwillig hiernaartoe worden gehaald, om de ooit zo trotse en blakende Nederlandse bevolking allemaal even arm, gedwee, verweesd en ongelukkig te maken, terwijl uitblinkers als Kahn juist worden weggejaagd.

Onze Neo Marxistische upperclass ziet nu eenmaal liever onderdanen die levenslang hun handje ophouden en met opengesperde mondjes krijsen om de krekeltjes die vadertje staat ze wil geven; willoze kijkbuislaven die makkelijk in hun malletje te persen zijn, dan mannen die behalve hun eigen broek, ook die van vele anderen ophouden.

Kahn is de zoveelste gebroken halm die boven het maaiveld uitstak, zijn ijzersterke schouders geknakt onder de regeltjes, de bureaucratie, de onvrijheid, de frustratie van het ondernemertje pesten en het geestdodende “equality of outcome” juk.

Een vechter, die pas het bijltje erbij neergooit als de steel gebroken is.

Eeuwig zonde en een veeg teken, want mannen als Kahn zijn niet zomaar kanaries in de kolenmijn, zij zijn de opzichters van de mijnwerkers.

En Kahn is niet de enige hoektand die uit de bek van de leeuw valt. Niet enige parel die een gapend gat achterlaat in de Nederlandse kroon.

Maar liefst één op de vijf Nederlandse ondernemers droomt van een verlossend vertrek uit de krankzinnige neo Marxistische bureaucratenhel, die Nederland in sneltrein tempo geworden is.

Onze boeren worden massaal weggepest naar graziger weiden in Polen, Wit Rusland of Canada. Boskalis is al weg, Flowtraders is gone. Handelshuis IMC ook. DSM is naar Zwitserland. Shell en Unilever zijn opgehoepeld naar de City. Starbucks was de meute voor en ASML gaat er eveneens vandoor.

En zoveel bedrijven, als Tesla, kwamen toch maar niet.

En zonder boeren is het vrije ondernemerschap de laatste overgebleven pilaar die ons land nog overeind houdt. Zonder handelsgeest zijn we definitief verloren.

Tweede Bedrijf

Het wordt hoog tijd dat wij ons realiseren dat het einde van Nederland snel nadert.

Dat als wij nog meer bedrijvigheid, inventiviteit, werklust, kapitaal, kracht en creativiteit, nog meer Ronald Kahn’s uit ons land laten wegvloeien, de miljoenen overgebleven duo Penotti schaapjes straks in een door de kunstmatige zeikregen aangevreten, beschimmelde betonnen hel zullen leven. De DDR, zonder eindeloze bossen, maar met Big brother Siri die in je hoofd kan kijken en je gedachten kan lezen.

Een leegstaand industrieterrein, zonder pientere ondernemers, zonder høkende boeren en moedige vissers. Zonder moedertjes met kinderwagens en kirrende kleutertjes.

Een mistroostig bureaucratisch moeras vol raamambtenaren, vuilnisbakinspecteurs en neuspeuterende verkeersregelaars op van kip en kraai verlaten buitenwegen. Een land vol slagbomen en luisterpalen, schooltjes met ingegooide ruiten en zandbakken vol injectienaalden, vol kunststof blokkendozen, hubs en districenters. Met moderne slaven opgehokt in zwarte miniflats van ribbelstaal, zonder trots of binding met dit land, zonder kennis of kwaliteiten, zonder kunst, geloof of gedeelde cultuur. Zonder God gegeven inventiviteit of talent dat tot wasdom mag komen. Zonder eerlijk eten en drinken.

Een doodgeboren volk op dode grond, een Gaza aan de Noordzee, dat eenmaal platgewalst een uitstekende plek zou zijn to “Build Back Better”. Tri State City anyone?

Derde Bedrijf

Wat een schade wordt er op dit moment aangericht, uit naam van de gelijkheid van het laagste punt; het afvoerputje.

Alles wat slecht, pervers, zwak of zielig is, wordt opgehemeld en gepamperd, terwijl kracht, intelligentie en bezieling worden onderdrukt en uitgedoofd. En degenen waar Nederland zoveel van zou kunnen leren, mensen met moed en ballen zoals Ronald Kahn, worden weggejaagd.

Dat kan niet eeuwig zo doorgaan. We bewegen nog wel, maar bloeden langzaam dood uit duizend kleine wonden.

Straks als het laatste geld waardeloos is geworden en de laatste fabrieken en winkels hun deuren sluiten, is het pamperen van de zieligen pardoes voorbij. Dan zit iedereen die wel iets kon in Paraguay, in Rusland of in de gevangenis.

Dan zijn niet alleen de akkers leeg. Maar ook alle spuuglelijke bedrijfspanden. Dan zijn ineens alle magazijnen uitgeput, behalve die vol vochtig krekelmeel, injecties en wormenpoeder, dan zijn alle huizen staatseigendom en de laatste winkels leeggeroofd, behalve die met boeken.

En het enige dat de overblijvers dan nog rest is eindeloos noodnummers bellen die niet worden opgenomen, onderling elkaar de ogen uitkrabben voor de laatste stoffige tompouce, gevonden onder de toonbank van de allerlaatste bakker en snikken tot de traantjes opgedroogd zijn.

En dat moment komt al binnen een week, als de laatste fles Cola Cola Zero uit het schap is geroofd, de laatste zak regenboogchips in de machteloze muilen is verdwenen. En het enige dat rest een enorme berg WC papier zal zijn.

De Amerikaanse schrijver Alfred Henry Lewis zei het al; “There are only nine meals between mankind and anarchy”

Pauze

Zo, strek maar even de benen, neem een kopje keuteltjeskoffie met havermelk.

Dan zal ik jullie een geheim verklappen.

Het schrijven van dystopische nabijgezichten, zoals deze, gaat mij niet moeilijk af. Jan Dijkgraaf noemde mijn stukken ooit “gestolde woede” en die gestolde woede vloeit, voor het tot stilstand komt, traag maar onstuitbaar uit mijn pen, als lava.

Het zijn die vermaledijde oplossingen die weken en weken van peinzen en dromen kosten. En dan nog zijn zij vaak vruchteloos en gericht aan dovemansoren. Maar ik kan jullie niet hier zo achterlaten en als Ronald Kahn van een onverduisterde zon en mijn kroost gaan genieten.

Vierde Bedrijf

De toekomst dendert als een konvooi Peterbilt roadtrains  op ons af. Zelfs de lafste normie ziet zolangzamerhand zwijgend de felle flarden van die snel groter wordende trucks, afgeladen met Bijbelse plagen. Oorlog met Rusland, Disease x, omvolking, geldontwaarding, verarming, onteigening, dictatuur, honger en corruptie, en de collegaatjes krijgen toch wel erg vaak kanker. Zo jong nog.

Als spreekwoordelijke konijnen staren we in de koplampen, terwijl de trucks al langs en over ons heen zoeven en de eersten van ons, geboosterd en wel, mee naar de eeuwige jachtvelden zijn gesleurd.

Wat kunnen we doen…

Fight, Flight or Freeze?

Ik heb alle drie de opties overwogen en verworpen, want op al die mogelijkheden hebben zij zich voorbereid in eindeloze denktank sessies.

Ze hopen er zelfs stiekem op.

Die vlucht van talent en kapitaal. Het kansloos verzet van sterken en moedigen, waar hun gelijkgeschakelde media wel raad mee weten. Het bevroren wachten op het lot dat komen gaat. Het is me allemaal te makkelijk en te bewezen kansloos.

Ik zou een vierde optie toe willen voegen.

De optie van de mieren die met hun eigen lichamen een brug bouwen als ze een stroompje tegenkomen. De optie van bijen, horzels en wespen die hun nest, tegen beren verdedigen in een zwerm. De optie van de trombocyten die met ontelbaren het gat in het weefsel dichten en het bloeden stoppen.

Fight, Flight or Freeze? Nee. Unite.

En wel op het aller, allerlaagste niveau.

Zonder inspanningsverplichting, zonder lidmaatschapskaart. Niet verschuilend achter een persoon, partijprogramma of een politiek ideaal, maar eenvoudig beginnend bij de bewustwording dat we allemaal hetzelfde willen.

Als we kiezen voor een banier, een leider of een geloof, is verdeeldheid en dus de nederlaag, al in de taart gebakken, omdat er altijd een andere vlag tegenover wordt gesteld, het verdeel en heers opnieuw zijn aanvang kan nemen en de lachende derde vanuit het kasteelraam kan blijven schateren om de voorspelbare reflexen van het volk.  

We moeten buiten het systeem gaan denken dat voor ons is gecreëerd.

Dissidente politici kunnen immers wel namens ons het beest in de bek kijken, aan dode paarden sleuren, maar als je zelf werkt in het hol van de leeuw, is de kans levensgroot dat je verzuipt in haar stront.

We moeten ons scharen achter menselijke basisbehoeften. En gemeenschappelijk doelen kiezen, waar iedereen het over eens is.

Of je immers in Christus gelooft of in “iets” in Allah of in “niets”, we komen elkaar allemaal tegen aan de voet van de piramide van Maslov. Want we geloven allemaal in de basisbehoeften voor ons en onze kinderen.

Iedereen wil gezond eten en drinken. Iedereen wil onderdak, een beetje eigen bezit, vrijheid in vrede en veiligheid. Het minimale, dat zo bedreigd wordt.

Dus pleit ik voor een vakbond.

Een vakbond voor iedereen, die gewoon willen leven.

Ik ging zoeken naar voorbeelden uit het verleden en kwam uit bij Solidarność.

Een buiten politieke bond met verbluffend eenvoudige uitgangspunten.

Principiële geweldloosheid.

Alleen realistische concessies eisen.

De macht een morele spiegel voorhouden.

Solidarność werd de bond die de Sovjetunie niet alleen liet wankelen, maar het hele beest op haar knieën dwong.

Het is tijd voor solidariteit tussen de talloze miljoenen die gewoon willen leven. Mensen zoals jij en ik en Ronald Kahn.

Verder Lezen

Recent

Nexit vereist voor realisering nieuw regeerakkoord? Nexit vereist voor realisering nieuw regeerakkoord?
Politiek7 uur geleden

Nexit vereist voor realisering nieuw regeerakkoord?

Het is werkelijk wereldnieuws: het onlangs bereikte akkoord voor een nieuwe Nederlandse regering. Van de VS en Canada tot aan...

Het nieuwe kabinet fêteert iedereen, behalve de ondernemer Het nieuwe kabinet fêteert iedereen, behalve de ondernemer
Column1 dag geleden

Het nieuwe kabinet fêteert iedereen, behalve de ondernemer

Het moet gezegd worden, het feit dat er überhaupt een hoofdlijnenakkoord is gesloten door de vier formerende partijen is een...

De verzwegen gevolgen van de WHO-verdragen De verzwegen gevolgen van de WHO-verdragen
Gezondheid2 dagen geleden

De verzwegen gevolgen van de WHO-verdragen

Volgens het demissionair kabinet is er helemaal niks mis met de WHO en de nieuwe WHO-verdragen. Ons land zal ze...

Wat moet ‘vaccinexpert’ Bill Gates met zoveel grond? Wat moet ‘vaccinexpert’ Bill Gates met zoveel grond?
Buitenland3 dagen geleden

Wat moet ‘vaccinexpert’ Bill Gates met zoveel grond?

Wie de jaren negentig bewust heeft meegemaakt, kent Bill Gates als de baas van Microsoft. Zonder die historische ballast ken...

Het nieuwe kabinet fêteert iedereen, behalve de ondernemer Het nieuwe kabinet fêteert iedereen, behalve de ondernemer
Column6 dagen geleden

Eurovisie Songfestival is een afspiegeling van Brussel, niet van de samenleving

Hoe kneuterig leuk was het Songfestival vroeger? Gezellig samen met de hele familie voor de televisie, cassetterecorder in de aanslag...

Wat doet Klaas Knot nog meer naast De Nederlandsche Bank? Wat doet Klaas Knot nog meer naast De Nederlandsche Bank?
Binnenland6 dagen geleden

Wat doet Klaas Knot nog meer naast De Nederlandsche Bank?

Klaas Knot is al sinds 1 juni 2011 directeur van De Nederlandsche Bank (DNB) als opvolger van Nout Wellink. Maar...

Ware exodus verwacht nu PVV de macht grijpt Ware exodus verwacht nu PVV de macht grijpt
Opinie7 dagen geleden

Ware exodus verwacht nu PVV de macht grijpt

De druiven zijn zuur voor alle tegenstanders van wat zij noemen een ‘bruinrechts’ of ‘extreemrechts’ kabinet. Al direct na de...

Helpt BNR haar luisteraars economisch de vernieling in? Helpt BNR haar luisteraars economisch de vernieling in?
Economie1 week geleden

Helpt BNR haar luisteraars economisch de vernieling in?

BNR Nieuwsradio pretendeert de zakelijke markt in Nederland te bedienen. Veel bedrijven en CEO’s luisteren naar de berichtgeving van dit...

Kogels voor de premier die niet boog voor de WHO Kogels voor de premier die niet boog voor de WHO
Buitenland1 week geleden

Kogels voor de premier die niet boog voor de WHO

Volgens Slowaakse media is Robert Fico woensdag 15 mei na een regeringsvergadering in Handlová neergeschoten. De 59-jarige premier van Slowakije...

Joost wint glansrijk van minister Dijkstra, Nederland: slaap zacht! Joost wint glansrijk van minister Dijkstra, Nederland: slaap zacht!
Opinie1 week geleden

Joost wint glansrijk van minister Dijkstra, Nederland: slaap zacht!

In deze hectische tijd dienen er belangrijke beslissingen te worden genomen, en de media helpt u daarbij: is Joost in...

Trending



This will close in 0 seconds