Het is tijd voor de vakbond van iedereen, die gewoon willen leven

Eerste Bedrijf

Een paar dagen geleden zag ik in een Quote podcast, dat Ronald Kahn, man achter modemerken Cool Cat, Sapph en America Today, Nederland gaat verlaten. Hij is er klaar mee.

Kahn is een klassiek voorbeeld van de typische Hollandse handelsgeest. Amsterdamse tongval. Pientere kraaloogjes, een helder hoofd en een neus voor kansen.

Een vrije jongen die ideeën zaait en welvaart oogst.

Een man die de grootste lol heeft in geld verdienen, die nog een minikini aan Asha ten Broeke zou kunnen verkopen en een broodje runderham aan Ronny Naftaniel.

Kahn is één van de laatste rasondernemers, waar onze drassige polder ooit zo rijk aan was. Onze moerasdelta, waar iedere ambitie tegenwoordig al snel wegzinkt in de zuigende modder van regeltjes en wetjes.

Kahn is een tengere verschijning, maar stiekem een gigant, tientallen jaren was hij gever van werk aan duizenden winkelverkopers, etalagepophandelaren, reclamemensen, modellen, ontwerpers, schoonmakers, naaisters en beveiligers. Nettobetaler van een miljard euro belastinggeld, dat zonder één bedankje, juichend werd weggepist aan mRNA prikjes, de BMW met chauffeur van Yasser Feras, aan Nigér, de EU, de WHO, de UN aan verre oorlogen en aan het leger kansloze handophouders, van wie er steeds meer moedwillig hiernaartoe worden gehaald, om de ooit zo trotse en blakende Nederlandse bevolking allemaal even arm, gedwee, verweesd en ongelukkig te maken, terwijl uitblinkers als Kahn juist worden weggejaagd.

Onze Neo Marxistische upperclass ziet nu eenmaal liever onderdanen die levenslang hun handje ophouden en met opengesperde mondjes krijsen om de krekeltjes die vadertje staat ze wil geven; willoze kijkbuislaven die makkelijk in hun malletje te persen zijn, dan mannen die behalve hun eigen broek, ook die van vele anderen ophouden.

Kahn is de zoveelste gebroken halm die boven het maaiveld uitstak, zijn ijzersterke schouders geknakt onder de regeltjes, de bureaucratie, de onvrijheid, de frustratie van het ondernemertje pesten en het geestdodende “equality of outcome” juk.

Een vechter, die pas het bijltje erbij neergooit als de steel gebroken is.

Eeuwig zonde en een veeg teken, want mannen als Kahn zijn niet zomaar kanaries in de kolenmijn, zij zijn de opzichters van de mijnwerkers.

En Kahn is niet de enige hoektand die uit de bek van de leeuw valt. Niet enige parel die een gapend gat achterlaat in de Nederlandse kroon.

Maar liefst één op de vijf Nederlandse ondernemers droomt van een verlossend vertrek uit de krankzinnige neo Marxistische bureaucratenhel, die Nederland in sneltrein tempo geworden is.

Onze boeren worden massaal weggepest naar graziger weiden in Polen, Wit Rusland of Canada. Boskalis is al weg, Flowtraders is gone. Handelshuis IMC ook. DSM is naar Zwitserland. Shell en Unilever zijn opgehoepeld naar de City. Starbucks was de meute voor en ASML gaat er eveneens vandoor.

En zoveel bedrijven, als Tesla, kwamen toch maar niet.

En zonder boeren is het vrije ondernemerschap de laatste overgebleven pilaar die ons land nog overeind houdt. Zonder handelsgeest zijn we definitief verloren.

Tweede Bedrijf

Het wordt hoog tijd dat wij ons realiseren dat het einde van Nederland snel nadert.

Dat als wij nog meer bedrijvigheid, inventiviteit, werklust, kapitaal, kracht en creativiteit, nog meer Ronald Kahn’s uit ons land laten wegvloeien, de miljoenen overgebleven duo Penotti schaapjes straks in een door de kunstmatige zeikregen aangevreten, beschimmelde betonnen hel zullen leven. De DDR, zonder eindeloze bossen, maar met Big brother Siri die in je hoofd kan kijken en je gedachten kan lezen.

Een leegstaand industrieterrein, zonder pientere ondernemers, zonder høkende boeren en moedige vissers. Zonder moedertjes met kinderwagens en kirrende kleutertjes.

Een mistroostig bureaucratisch moeras vol raamambtenaren, vuilnisbakinspecteurs en neuspeuterende verkeersregelaars op van kip en kraai verlaten buitenwegen. Een land vol slagbomen en luisterpalen, schooltjes met ingegooide ruiten en zandbakken vol injectienaalden, vol kunststof blokkendozen, hubs en districenters. Met moderne slaven opgehokt in zwarte miniflats van ribbelstaal, zonder trots of binding met dit land, zonder kennis of kwaliteiten, zonder kunst, geloof of gedeelde cultuur. Zonder God gegeven inventiviteit of talent dat tot wasdom mag komen. Zonder eerlijk eten en drinken.

Een doodgeboren volk op dode grond, een Gaza aan de Noordzee, dat eenmaal platgewalst een uitstekende plek zou zijn to “Build Back Better”. Tri State City anyone?

Derde Bedrijf

Wat een schade wordt er op dit moment aangericht, uit naam van de gelijkheid van het laagste punt; het afvoerputje.

Alles wat slecht, pervers, zwak of zielig is, wordt opgehemeld en gepamperd, terwijl kracht, intelligentie en bezieling worden onderdrukt en uitgedoofd. En degenen waar Nederland zoveel van zou kunnen leren, mensen met moed en ballen zoals Ronald Kahn, worden weggejaagd.

Dat kan niet eeuwig zo doorgaan. We bewegen nog wel, maar bloeden langzaam dood uit duizend kleine wonden.

Straks als het laatste geld waardeloos is geworden en de laatste fabrieken en winkels hun deuren sluiten, is het pamperen van de zieligen pardoes voorbij. Dan zit iedereen die wel iets kon in Paraguay, in Rusland of in de gevangenis.

Dan zijn niet alleen de akkers leeg. Maar ook alle spuuglelijke bedrijfspanden. Dan zijn ineens alle magazijnen uitgeput, behalve die vol vochtig krekelmeel, injecties en wormenpoeder, dan zijn alle huizen staatseigendom en de laatste winkels leeggeroofd, behalve die met boeken.

En het enige dat de overblijvers dan nog rest is eindeloos noodnummers bellen die niet worden opgenomen, onderling elkaar de ogen uitkrabben voor de laatste stoffige tompouce, gevonden onder de toonbank van de allerlaatste bakker en snikken tot de traantjes opgedroogd zijn.

En dat moment komt al binnen een week, als de laatste fles Cola Cola Zero uit het schap is geroofd, de laatste zak regenboogchips in de machteloze muilen is verdwenen. En het enige dat rest een enorme berg WC papier zal zijn.

De Amerikaanse schrijver Alfred Henry Lewis zei het al; “There are only nine meals between mankind and anarchy”

Pauze

Zo, strek maar even de benen, neem een kopje keuteltjeskoffie met havermelk.

Dan zal ik jullie een geheim verklappen.

Het schrijven van dystopische nabijgezichten, zoals deze, gaat mij niet moeilijk af. Jan Dijkgraaf noemde mijn stukken ooit “gestolde woede” en die gestolde woede vloeit, voor het tot stilstand komt, traag maar onstuitbaar uit mijn pen, als lava.

Het zijn die vermaledijde oplossingen die weken en weken van peinzen en dromen kosten. En dan nog zijn zij vaak vruchteloos en gericht aan dovemansoren. Maar ik kan jullie niet hier zo achterlaten en als Ronald Kahn van een onverduisterde zon en mijn kroost gaan genieten.

Vierde Bedrijf

De toekomst dendert als een konvooi Peterbilt roadtrains  op ons af. Zelfs de lafste normie ziet zolangzamerhand zwijgend de felle flarden van die snel groter wordende trucks, afgeladen met Bijbelse plagen. Oorlog met Rusland, Disease x, omvolking, geldontwaarding, verarming, onteigening, dictatuur, honger en corruptie, en de collegaatjes krijgen toch wel erg vaak kanker. Zo jong nog.

Als spreekwoordelijke konijnen staren we in de koplampen, terwijl de trucks al langs en over ons heen zoeven en de eersten van ons, geboosterd en wel, mee naar de eeuwige jachtvelden zijn gesleurd.

Wat kunnen we doen…

Fight, Flight or Freeze?

Ik heb alle drie de opties overwogen en verworpen, want op al die mogelijkheden hebben zij zich voorbereid in eindeloze denktank sessies.

Ze hopen er zelfs stiekem op.

Die vlucht van talent en kapitaal. Het kansloos verzet van sterken en moedigen, waar hun gelijkgeschakelde media wel raad mee weten. Het bevroren wachten op het lot dat komen gaat. Het is me allemaal te makkelijk en te bewezen kansloos.

Ik zou een vierde optie toe willen voegen.

De optie van de mieren die met hun eigen lichamen een brug bouwen als ze een stroompje tegenkomen. De optie van bijen, horzels en wespen die hun nest, tegen beren verdedigen in een zwerm. De optie van de trombocyten die met ontelbaren het gat in het weefsel dichten en het bloeden stoppen.

Fight, Flight or Freeze? Nee. Unite.

En wel op het aller, allerlaagste niveau.

Zonder inspanningsverplichting, zonder lidmaatschapskaart. Niet verschuilend achter een persoon, partijprogramma of een politiek ideaal, maar eenvoudig beginnend bij de bewustwording dat we allemaal hetzelfde willen.

Als we kiezen voor een banier, een leider of een geloof, is verdeeldheid en dus de nederlaag, al in de taart gebakken, omdat er altijd een andere vlag tegenover wordt gesteld, het verdeel en heers opnieuw zijn aanvang kan nemen en de lachende derde vanuit het kasteelraam kan blijven schateren om de voorspelbare reflexen van het volk.  

We moeten buiten het systeem gaan denken dat voor ons is gecreëerd.

Dissidente politici kunnen immers wel namens ons het beest in de bek kijken, aan dode paarden sleuren, maar als je zelf werkt in het hol van de leeuw, is de kans levensgroot dat je verzuipt in haar stront.

We moeten ons scharen achter menselijke basisbehoeften. En gemeenschappelijk doelen kiezen, waar iedereen het over eens is.

Of je immers in Christus gelooft of in “iets” in Allah of in “niets”, we komen elkaar allemaal tegen aan de voet van de piramide van Maslov. Want we geloven allemaal in de basisbehoeften voor ons en onze kinderen.

Iedereen wil gezond eten en drinken. Iedereen wil onderdak, een beetje eigen bezit, vrijheid in vrede en veiligheid. Het minimale, dat zo bedreigd wordt.

Dus pleit ik voor een vakbond.

Een vakbond voor iedereen, die gewoon willen leven.

Ik ging zoeken naar voorbeelden uit het verleden en kwam uit bij Solidarność.

Een buiten politieke bond met verbluffend eenvoudige uitgangspunten.

Principiële geweldloosheid.

Alleen realistische concessies eisen.

De macht een morele spiegel voorhouden.

Solidarność werd de bond die de Sovjetunie niet alleen liet wankelen, maar het hele beest op haar knieën dwong.

Het is tijd voor solidariteit tussen de talloze miljoenen die gewoon willen leven. Mensen zoals jij en ik en Ronald Kahn.