Woede en Tijd

We waarschuwden er al in een eerder artikel voor: een verhoging van de erfbelasting is een nieuw doel geworden van de EU en dus van onze overheid. En hoe pak je dat aan? Net zoals iedere andere keer wanneer de overheid wil gaan roven: eerst tweespalt zaaien, vervolgens zogenaamde ‘experts’ ertoe bewegen zich uit te spreken om vervolgens wat woeste getallen te noemen om uiteindelijk met een ‘meevaller’ te komen en de, in dit geval, erfbelasting verder te verhogen.

De tweespalt is het frame dat kinderen van huurders er bekaaid vanaf komen in vergelijking met kinderen van woningeigenaren. En dat is onrechtvaardig vindt ‘men’. Onduidelijk is overigens wie ‘men’ is. Als pa en ma zich het schompes hebben gewerkt om een onderneming op te bouwen die de overheid na hun dood wil leegroven, een hypotheek te betalen of wat achter te kunnen laten voor hun kinderen is dat kennelijk onrechtvaardig volgens ‘men’.

Ook is er het frame “je hebt er zelf niets voor gedaan”. Dat is nog opmerkelijker, want hoe zit dat dan met een WW-uitkering, kinderbijslag, kinderopvangtoeslag of huurtoeslag? Gaan we die dan ook extra belasten omdat het gratis geld is? Geld en bezittingen zijn eigendom van diegene, die daarover al tal van belastingen heeft betaald en kostbaar onderhoud aan heeft gepleegd (inclusief btw).  Het zou eenieder vrij moeten staan te doen wat hij of zij wil met bezittingen. Maar nee, zodra dat bezit wordt overgedragen aan een ander wil de overheid opnieuw toeslaan; dat is niet rechtvaardig maar ordinaire roof.

De eerste ‘experts’, de volgende stap in het framen, zijn nu ook gevonden: volgens het CPB wil meer dan de helft van de ondervraagden dat erfenissen juist zwaarder en progressief belast mogen worden dan nu. Er is zelfs een hoogleraar gevonden die het “één van de sociaal rechtvaardigste belastingen” durft te noemen. Belasting is per definitie onrechtvaardig als het niet gebruikt wordt waarvoor het geïnd is. Zoals ‘administratiekosten’ van het CJIB om schoolboeken te kunnen betalen (bent u vast vergeten).

Uiteraard gaat de NOS weer mee in het frame en begint hun reportage uiteraard in Laren. Sander Schimmelpenninck noemt het in de reportage zelfs een dubbele leugen als er over de overwaarde erfbelasting wordt betaald terwijl daar volgens hem nog nooit belasting over is betaald. Sander ziet uiteraard over het hoofd dat de gemeente en de Belastingdienst gniffelend jaarlijks die overwaarde belasten met OZB en huurwaardeforfait.

Wie heeft er baat bij een hogere erfbelasting? Daar hebben we slechts één partij voor weten te vinden: de overheid. De overheid, de partij die je bij leven al kaalplukt, is de ontvanger van het geld waar ze nooit zelf voor gewerkt hebben. En als die overheid dan dat geroofde geld weer wil uitgeven, wie zijn dan de ontvangers? De grootste gaten in de begrotingen zijn te vinden bij sociale zekerheid, zorg, asiel en migratie, defensie en infrastructuur.

De ‘rijken’ met een eigen woning hebben geen gebruik gemaakt van de sociale zekerheid aangezien ze braaf belasting betaalden om juist die pot te vullen. De ‘rijken’ vallen per definitie buiten de boot als het om toeslagen gaat aangezien Nederland stijf staat van de inkomens-gerelateerde toeslagen. De gemeenten cashen, buiten alle verschoven kosten van het Rijk naar gemeenten, maximaal op eigen woningbezit. Hoe hoger de OZB, hoe groter de bijdrage.

Er is maar één conclusie mogelijk: de overheid wil graaien bij de middenklasse waar mogelijk nog wat te halen valt. Dat is niet bij de super-rijken die allang financiële constructies en stichtingen hebben om dat te omzeilen, dat is bij Jan Modaal die spaarzame ouders had die in een hypotheek-vrije woning wonen na 30 jaar noeste en zwaar belaste arbeid. Als de ‘meer dan de helft’ die graag meer erfbelasting wil betalen dat gewoon wil opnemen in het testament, dan is de andere ‘minder dan de helft’ gevrijwaard van dergelijke bizarre framing en heeft de overheid de buit alsnog binnen, zou je zeggen. Wedden dat ‘meer dan de helft’ er dan niet over peinst om een extra duit in het overheidszakje te doen?

Hugo de Jonge werd gehoord. Niet door een psychiater of een psycholoog die de mindfucks die uitgehaald werden zou doorzien, maar door keurig vragen stellende leken die geen idee hadden hoezeer middelen en doel continu werden verweven in een spraakwaterval van hele en halve onwaarheden.

De Jonge was helder: het doel was de IC’s zo leeg mogelijk te houden. Het middel was daarvoor vaccinatie. Maar het middel werd door De Jonge vertaald naar een persoonlijk doel, en dat is een mindfuck. Ieder middel had namelijk tot zijn doel kunnen leiden, maar voor De Jonge was er maar één middel dat hij zich tot doel had gesteld: de vaccinatiegraad zo hoog mogelijk maken. De vraag of jongeren, maar ook gezonde mensen, die geen enkel risico liepen op de IC terecht te komen, ook zonder vaccin aan dat doel zouden voldoen werd niet gesteld.

De vraag wat verstandiger zou zijn, jongeren vaccineren of niet, gezien de risico’s op bijwerkingen, is niet gesteld. Ook de vraag waarom er een notitie bestaat, waarin overeenstemming gevraagd wordt om de verhoging van de vaccinatiegraad als doel te stellen vooral niet te communiceren, werd door De Jonge handig omzeild: het was bijvangst, mooi toch? Iemand had De Jonge moeten vertellen dat hij middelen tot doel verheven heeft, en dat hij iedereen met alternatieven die tot hetzelfde doel zouden leiden heeft ondermijnd. De schoolmeester die de medische stand de les gaat lezen. Het werd niet doorzien.

Rob Elens, een huisarts, die wilde bijdragen aan het omlaag brengen van de IC-bezetting en dus aan het doel van De Jonge, doorkruiste niet het primaire doel van De Jonge, maar wel de van middel tot doel verheven vaccinatiedrang, want dat laatste was het. En dus werd Elens gecanceld. Niet door het ogenschijnlijk onafhankelijke IGJ de opdracht te geven Elens te vervolgen, maar door het IGJ het middel te laten verbieden en de aanvragers als gevolg daarvan te vervolgen.

In het verhoor werden voorstanders van De Jonge’s primaire doel geframed tot ‘witte jassen’ in plaats van artsen en werd listig en in één zin de koppeling gelegd tussen het voorschrijven van HCQ en de noodzakelijkheid van vaccineren, een koppeling die nooit gelegd is. Dat zijn twee verschillende zaken die door Elens ook eerder zijn toegelicht. Elens was van mening dat vaccinatie met een middel dat een tijdelijke goedkeuring kende, alleen door informed consent kon worden toegediend. Elens heeft nooit en te nimmer gezegd dat met HCQ vaccinatie overbodig werd. Ook dit ontging de verhoorders.

De verhoorders zijn te licht voor een persoon als De Jonge. Alleen een getrainde psycholoog of psychiater die bovendien de feiten kent kan erin slagen de argumentaties van De Jonge te pareren en trapt mogelijk niet in de mindfucks van De Jonge. Er zijn talloze mindfucks te benoemen waarbij De Jonge goochelde met cijfers, waarnemingen, feiten en conclusies, maar het verheffen van een middel tot een doel was toch wel de meest opvallende.

Tijdens het verhoor van Maurice de Hond bij de coronacommissie werd wederom duidelijk dat de macht van de modellenwereld in politiek Den Haag boven iedere kritiek verheven staat.

Of het nu gaat om de planning van IC-bedden of het reduceren van het R0-getal: de modellen waren heilig en kritiek was niet geoorloofd. Uiteraard kan een model helpen een keuze te maken, maar dan moeten de parameters wel betrouwbaar zijn, en precies daar gaat het mis. ‘Garbage in = garbage out’ is een bekend fenomeen in de modellenwereld. Waar Maurice de Hond zeer terecht op wees, was dat er een stapeling aan onbetrouwbare parameters in een model is gebruikt om daar vervolgens zogenaamd “wetenschappelijke” getallen uit te krijgen.

En zo kon het gebeuren dat de laatste lockdown veroorzaakt werd door een veel grotere besmettelijkheid van het virus te combineren met de gevolgen van een eerder en ziekmakender virus en dito IC-bezetting. Het gevolg was dat er zogenaamd 3500 IC-bedden nodig zouden zijn, en later bleek dat modeleur Wallinga van het RIVM er een factor 8 naast zat. Was dit te voorkomen? In die tijd zeker niet, want kritiek op het model was kritiek op ‘de wetenschap’ en leidde onherroepelijk tot verbanning. Pieter Omtzigt hekelde al eerder de heiligverklaarde modellen en onderschrijft daarmee de bevindingen van Maurice de Hond. Wij schreven hier al 3 jaar geleden over.

Eenzelfde patroon zien wij bij het stikstofdebat. Ook hier weer modellen (Aerius) die de toets der kritiek niet kunnen doorstaan, die net als de coronamodellen inhoudelijk geheim zijn, de gebruikte parameters en de weging daarvan ook, maar als één gans op het erf van een boer één keer per jaar zijn behoefte doet, dan mag volgens het model én volgens Den Haag de boer verdwijnen. Ook oorlog voeren we op basis van modellen. De Toeslagaffaire is ontstaan door modellen van de Belastingdienst. Eenzelfde patroon zien we bij het klimaat. Ook hier weer modellen. En dat de modellen op zijn zachtst gezegd wat onrealistisch zijn, is inmiddels wel bekend. Er sterven geen overmatig veel ijsberen en er is na 20 jaar nog geen aanzet tot een Amersfoort aan Zee.

Het is een strijd tussen de alfa’s en de beta’s. De alfa’s die geen benul hebben bij het getal 0,000036, 1 mol of de R0-waarde, maar het in het Haagse vooral wél te vertellen hebben. Het gevolg van al die modellen en de misinterpretaties van de door alfa’s gedomineerde Haagse politiek is desastreus. We hebben een toeslagaffaire, een klimaatcrisis, een stikstofcrisis en een coronacrisis, en dat allemaal als gevolg van modellen.

Maurice de Hond sloeg de spijker op zijn kop, maar of er straks in het eindrapport komt te staan “De Hond had een andere interpretatie van de modellen” of “We moeten stoppen met ons vertrouwen in modellen”, is nog maar de vraag.