De cancelcultuur heeft de wetenschap een enorme dreun bezorgd

Op 3 februari 2026 bracht de juridische commissie van het Huis van Afgevaardigden van de Verenigde Staten een onvoorstelbaar vernietigend rapport uit over de censuur die de Europese Commissie uitoefent over nationale verkiezingen in EU-lidstaten. Ook Nederland wordt expliciet besproken. Wij vonden het schokkend wat er in dit rapport ende vele bijlagen te lezen is.

Misbruik Digital Services Act

Het rapport en bijlagen over de grootschalige censuur vanuit Brussel over de individuele lidstaten is hier te vinden en omvat 160 pagina’s tekst en meer dan 3.000 pagina’s aan bijlagen. Die bijlagen zijn voornamelijk interne stukken van de Europese Commissie, vergaderverslagen en moties waarmee het censurerende gedrag van de Commissie bewezen wordt.

Gezien de mate van detail en het veelvuldig voorkomen van vertrouwelijke stukken, moet de VS-overheid wel over een ‘mol’ binnen het Brusselse beschikt hebben.

Het rapport behandelt grotendeels het omvangrijke misbruik dat de Commissie maakt van de Digital Services Act (DSA): een wet die zogenaamd bedoeld is om des- en misinformatie tegen te houden voor de Europese burgers.

Het rapport levert echter tal van bewijzen – wat velen al aan den lijve hebben ondervonden – dat die DSA vooral wordt gebruikt om nieuws en meningen tegen te houden die niet stroken met het verhaal dat de Commissie wil dat de Europeanen geloven.

Waarom doet de VS onderzoek naar Europese censuur?

Het rapport legt uit dat de DSA specifieke geboden bevat voor zogenaamde zeer grote online platforms en zoekmachines (VLOPs). De meeste hiervan zijn Amerikaans. Denk aan Facebook, Instagram, LinkedIn, YouTube et cetera.

Deze Amerikaanse online platforms hebben dus allemaal voor de EU/DSA-waarschuwingssystemen in moeten bouwen, die berichten over onderwerpen als immigratie, de EU, de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, klimaat, CO2 en genderproblematiek tegenhouden in de verspreiding. Dat blokkeren van dergelijke berichten of posts, werkt ook door in de VS zelf omdat daar dezelfde techniek wordt toegepast door de platforms als in Europa.

Kortom: Amerikanen worden op sociale media ook gecensureerd door de DSA van de EU en daar wil de VS-politiek vanaf.

De DSA als basis voor censuur

Volgens het rapport staat de Digital Services Act (DSA) niet op zichzelf, maar vormt dit het sluitstuk van een jarenlang proces waarin de Europese Commissie stap voor stap meer macht heeft verworven over online vrije meningsuiting. Dat gebeurde aanvankelijk via zogenaamd vrijwillige overlegfora, maar mondde uiteindelijk uit in dwingende regelgeving met zware sancties.

Volgens de auteurs is er in de EU sprake van een structurele verschuiving: niet langer wordt alleen illegale inhoud aangepakt, maar ook legale politieke meningen die als ‘schadelijk’, ‘misleidend’ of ‘systemisch risicovol’ voor het beleid van de Commissie worden aangemerkt. Dit schaadt democratische verkiezingen, omdat politieke standpunten, campagnes en satire tijdens verkiezingsperioden onder verscherpt toezicht zijn komen te staan en afwijkende meningen regelmatig van verspreiding worden geblokkeerd.

EU-richtlijnen voor nationale verkiezingen

In 2024 publiceerde de Commissie speciale DSA Elections Toolkit for Digital Services Coordinators. Internetplatforms moesten hun algoritmen ingrijpend aanpassen, content labelen, bereik van onwelgevallige politieke content beperken en samenwerken met erkende factcheckers en ngo’s.

Nederland wordt in het rapport expliciet genoemd als één van de lidstaten waar de Commissie voorafgaand aan nationale verkiezingen intensief overleg voerde met platforms en maatschappelijke organisaties om de verkiezingen te sturen.

Voor de goede orde: dus geen Russische inmenging bij de laatste Nederlandse verkiezingen, maar sturing vanuit Brussel!

Casussen uit andere lidstaten als waarschuwing voor Nederland

Het rapport beschrijft ingrijpende voorbeelden uit onder meer Slowakije en Roemenië, waar politieke uitspraken over gender en nationale identiteit voorafgaand aan verkiezingen massaal op aandringen van de Commissie werden gecensureerd.

Hoewel Nederland niet met zulke extreme ingrepen te maken heeft gehad als Slowakije en Roemenië, dienden deze casussen volgens de auteurs als waarschuwing.

De Commissie onder leiding van Ursula von der Leyen definieert verkiezingsintegriteit als het beschermen van de EU-beleidsconsensus. Afwijkingen daarvan zijn in principe niet toegestaan. Daarmee verschuift de grens van democratische meningsuiting naar die van een dictatuur onder druk van digitale censuur.

Overzicht bewezen manipulatie van verkiezingen door Europese Commissie (gele landen):

(Bron: The Foreign Censorship Threat, Part II)

 

Werkwijze van de Commissie bij directe censuur over lidstaten

Uit niet-openbare vergaderagenda’s en vertrouwelijke verslagen die in de bijlagen van het rapport te vinden zijn,  blijkt dat de Europese Commissie regelmatig bijeenkomsten organiseerde met nationale  instanties, linkse ngo’s en digitale platformen voorafgaand aan verkiezingen van 2023 en 2025.

Doel van deze bijeenkomsten was om te bespreken welke politieke meningen gecensureerd moesten worden (pagina 17-18 van het rapport).

De Commissie hielp ook bij het organiseren van digitale ‘snelle responssystemen’ waarbij derde partijen van een nationale overheid de bevoegdheid kregen om directe censuurverzoeken in te dienen die bijna uitsluitend gericht waren om de oppositie van de regeringspartijen de mond te snoeren.

TikTok rapporteerde gedwongen aan de Europese Commissie dat het meer dan 45.000 stukken vermeende ‘desinformatie’ had gecensureerd, waaronder duidelijke politieke uitingen over onwelgevallige onderwerpen als ‘migratie, klimaatverandering, veiligheid, defensie en lhbtiq-rechten’, in de aanloop naar de EU-verkiezingen van 2024.

Hoe de Nederlandse verkiezingen van 2023 zijn gemanipuleerd door de Commissie

Vanaf pagina 107 van het rapport worden de manipulaties van de verkiezingen in Nederland in 2023 en 2025 besproken. Er staat:

“Voorafgaand aan de Nederlandse verkiezingen van 2023 organiseerde de Europese Commissie een bijeenkomst met TikTok “om de risicobeoordeling en de maatregelen ter beperking van de risico’s voor de Nederlandse nationale verkiezingen te bespreken”.

Het doel was “maatregelen om het risico op misinformatie/desinformatie voor deze specifieke verkiezingen te beperken”.

(Bron: The Foreign Censorship Threat, Part II)

 

“Vóór deze verkiezingen benoemde de Europese Commissie het Nederlandse ministerie van Binnenlandse Zaken ook tot ‘vertrouwde melder’ die bevoegd was om prioritaire censuurverzoeken in te dienen op grond van de DSA.”

Dus: voorafgaand aan verkiezingen van 2023 kreeg het ministerie van Binnenlandse Zaken van de Europese Commissie de bevoegdheid/opdracht om bijzondere censuurverzoeken in te dienen…

Vergeet die democratie in Nederland maar heel gauw.

Manipulaties voorafgaand aan de verkiezingen van 2025 op grotere schaal

Zes weken voor de verkiezingsdag in 2025 organiseerde de Autoriteit Consumenten en Markten (ACM) een “rondetafelgesprek over verkiezingen in het kader van de Digital Services Act”.

Aanwezig waren toezichthouders van de Europese Commissie en Nederlandse vertegenwoordigers van bedrijven zoals Alphabet, Meta, Microsoft, TikTok en 𝕏, en ‘censuur-ngo’s’.

Een citaat: “De ACM en de Europese Commissie vroegen platformen naar bestaande stappen om ‘schadelijke content’ te censureren, en ‘welke structurele verbeteringen’ [dat wil zeggen aanvullende censuurmaatregelen] nodig waren vóór de verkiezingen.”

De ACM en de Europese Commissie verwachtten duidelijk dat platformen aanzienlijke censuurmaatregelen zouden nemen in de aanloop naar de verkiezingen.

Agenda ACM-overleg met Europese Commissie voor verkiezingen 2025:

Laten we het simpel houden; de democratie in Nederland bestaat niet meer en ons land wordt met ijzeren hand vanuit Brussel geregeerd.

Hoe zal dit zich verder ontwikkelen in de toekomst?

Toen ik het Telegraaf-artikel van 22 januari 2026 las over de censuur die de BBB-fractie in het Europarlement ondervindt, dacht ik; als mensen nu nog niet snappen waar die EU op aanstuurt?? Europa op weg naar een ongekende vorm van Europees staatscorporatisme vanuit ‘centrum rechts’. Ook mainstream media beginnen het Indepen-verhaal over de EU op te pikken. Dat verheugt me.

Steun motie van wantrouwen tegen Europese Commissie wordt bestraft

“BBB op strafbankje in Europarlement na steun motie van wantrouwen tegen EU-kopstuk Von der Leyen”, kopt De Telegraaf op 22 januari 2026 (paywall). Twee citaten:

“Europarlementariërs van de BBB worden voor een periode van zes maanden gestraft vanwege steun aan een motie van wantrouwen tegen EU-kopstuk Ursula von der Leyen en haar Europese Commissie.”

“De Duitse fractieleider (van de EVP) Manfred Weber duldt geen kritiek op de Europese Commissie onder leiding van zijn landgenoot Von der Leyen. Via nieuwe interne regels heeft hij afgedwongen dat Europarlementariërs gestraft worden (…) bij een stemming over een motie van wantrouwen tegen de Europese Commissie. Ook steun aan zo’n motie is niet toegestaan.”

Snoeiharde censuur die niets meer met een verenigd Europa, of een democratisch Europa te maken heeft. Er worden nu dictaten opgelegd over wat parlementariërs niet mogen zeggen.

Meer een opmaat naar een staats corporatistisch Europa waarin de macht verdeeld wordt tussen de Brusselse elite en het Europese grootbedrijf. Eigenlijk is het een variant van het fascisme in oorspronkelijke vorm.

De Von der Leyen-illusie

De huidige fase van de Europese Unie onder leiding van Ursula von der Leyen vraagt om een scherpe en kritische pen. Waar diezelfde Ursula ooit werd geprezen als de daadkrachtige president van de Europese Commissie, lijken haar meer recente beleidskeuzes, politieke manoeuvres en de manier waarop ze kritiek de mond snoert, haar eigen geloofwaardigheid te ondermijnen.

De institutionele macht die Von der Leyen voorzit, is aan het verschuiven naar iets wat meer weg heeft van technocratische dominantie dan van een representatieve democratie. In die verschuiving liggen tal van bouwstenen van wat we gerust een bestuurlijk en ethisch drama mogen noemen.

Wanbeleid en financiële chaos

Neem het gebrek aan financiële verantwoording voor de uitgaven van de EU. De Europese Rekenkamer, de waakhond over de besteding van Europees belastinggeld, weigerde in 2025 voor het vijfde achtereenvolgende jaar de uitgaven van de Europese Commissie goed te keuren.

Volgens onafhankelijke analyses zijn foutenpercentage en onregelmatigheden gestegen, terwijl de Commissie onder Von der Leyen steeds dikkere budgetten door het parlement weet te drukken zonder dat daar echte controle tegenover staat.

Als de boekhouding van een bedrijf drie jaar op rij niet kan worden goedgekeurd door de interne accountants, dan staat dat bedrijf op het punt failliet te gaan en/of wordt de directie ontslagen. Niets van dat alles lijkt echter te gebeuren in Brussel. In plaats daarvan verschaft een tandeloos Europees Parlement jaar na jaar decharge aan de Commissie, ondanks dat de eigen accountantsdienst van de EU keer op keer waarschuwt voor de miljardenrisico’s.

Wie betaalt de rekening? De gewone belastingbetaler: burgers die het Europese project ooit zagen als een verhoging van hun koopkracht, leefomgeving en veiligheid.

Corruptie en macht zonder controle

Het politieke klimaat rond Von der Leyen wordt verder verziekt door de ondermaatse omgang met kritiek en institutionele checks & balances.

Onafhankelijke media-organisaties zoals Euractiv werden, in een juridisch en bestuurlijk meningsconflict met de Europese Commissie, de toegang ontzegd tot bepaalde persbijeenkomsten van de Commissie. Duidelijke censuur!

Daarnaast is er de beschuldiging — en die verdient serieuze aandacht — dat de Europese Commissie onder Von der Leyen een te laks parlement en een te sterke uitvoerende macht heeft geconstrueerd. Kritiek van europarlementsleden wordt afgedaan als ‘onrealistisch’ of ‘populistisch’, zelfs wanneer het gaat om zaken als de goedkeuring van de EU-begroting, handelsakkoorden of het falen van transparant toezicht op EU-uitgaven.

Wat ooit bedoeld was als een project van burgers voor burgers, evolueert naar een systeem waarin beslissingen worden genomen achter gesloten deuren, met nauwelijks parlementair toezicht of controle.

Lak aan moties van wantrouwen

Misschien wel de grootste paradox is dat Von der Leyen — ondanks de stapeling van kritiek van alle kanten — nog steeds steun geniet in het Europees Parlement en kan blijven zitten in de bestuurdersstoel van de EU.

Inmiddels heeft Ursula een ongekend aantal van vier moties van wantrouwen overleefd.

Moties van wantrouwen worden afgewend in het Europees Parlement, een nieuwe termijn wordt haar gegund, en het project ‘Europese Commissie 2024–2029’ gaat gewoon door alsof democratische controle niet meer bestaat.

Het Europees Parlement blijkt een zinloos orgaan binnen de EU.

De EU gaat naar de knoppen onder een toenemend dictatoriaal bestuur

De politieke realiteit in Brussel — en in de 27 lidstaten die de Commissie eigenlijk zouden moeten controleren — is symptomatisch voor een breder probleem: een steeds verder gecentraliseerd Europees bestuur dat reageert op crises met nog meer centralisering van macht, nog minder transparantie en een ineenstorten van de Europese welvaart zoals door IMF, Wereldbank en OESO in meerdere publicaties werd onderbouwd.

Kijk alleen maar eens naar het dramatische verval van de EU in onderstaande grafieken.

Grafiek vrije val EU in omvang wereldeconomie (donkerbruine lijn):

(Bron: IMF Data Mapper)

EU op een kruispunt

Gezien de overduidelijke weg naar de afgrond die de EU de laatste decennia – pakweg vanaf het jaar 2000 – gelopen heeft, moet de huidige manier waarop politiek, beleid en toezicht in de EU functioneren ter discussie worden gesteld. Niet alleen door critici aan de randen van het politieke spectrum, maar vooral door mainstream politici, academici en burgers die de toekomst van Europa serieus nemen.

In het toekomstige Europa is geen plaats meer voor bestuurlijke typetjes die de belangen van zichzelf en het grootbedrijf vooropstellen, de democratie de mond snoeren, dubieuze deals met het bedrijfsleven maken, weigeren (financiële) verantwoording af te leggen voor miljarden missers met Europees belastinggeld, of oorlogen aanwakkeren in plaats van diplomatieke wegen te bewandelen.

Ieder weldenkend mens wil toch onderstaande EU-trend tot en met 2028 zo snel mogelijk omkeren, voordat Europa een openlucht museum voor de VS en China wordt in plaats van een eigen krachtige economie?

Grafiek afname EU in bbp op mondiaal niveau tot en met 2028  (EU = blauwe lijn):

Voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, is heel voorspelbaar als het om astronomische bedragen aan gemeenschapsgeld gaat. Dan doet ze alles stiekem. In het geniep. Eerst als minister van Defensie in Duitsland met de “Berateraffäre”, daarna met de miljardenaankopen van Pfizer-vaccins en nu met de miljardenaankopen van wapens voor de EU om Oekraïne te steunen. Incidenteel wordt ze aangepakt voor een rechter. Haar baan heeft ze nog steeds…

Berateraffäre; corruptie als minister van Defensie?

Eind 2013 werd Von der Leyen benoemd als minister van Defensie in Duitsland. Ze begon uiteraard ambitieus en wilde het Duitse leger zowel moderniseren als toekomstbestendig maken. Een eerste stap was de benoeming van Katrin Suder tot staatssecretaris.

Suder, ex-topvrouw van consultancyreus McKinsey in Berlijn, begon meteen met het doorvoeren van grote hervormingen. En om dat te doen nam de nieuwe staatssecretaris haar eigen mensen in dienst, allemaal oud-collega’s van McKinsey. Ook huurde ze haar oud-werkgever weer in.

Een andere ex-collega van Suder, Ulrich Meister, kreeg de leiding over de IT-dienstverlener van het Duitse leger, het BWI. De directie daarvan gaf opdrachten aan Orphoz, wat weer een dochterbedrijf is van McKinsey, aldus dit NOS-bericht.

Op 13 januari 2020 werd voormalig minister Ursula von der Leyen – inmiddels voorzitter van de EU – zelf gehoord door een parlementaire onderzoekscommissie. Of ze van deze bevoordeling tijdens haar ministerschap afwist? Ze gaf aan zich van geen kwaad bewust te zijn, maar wel al haar sms’jes over dit onderwerp te hebben gewist. Een simpele truc, die ze nog vaker zou herhalen.

Aankoop voor miljarden aan Pfizer-vaccins

Indepen vroeg er in de zomer van 2025 voor de derde keer aandacht voor; de dubieuze wijze waarop er voor miljarden euro’s aan Pfizer-vaccins waren aangekocht met Europees belastinggeld.

Von der Leyen bestelde destijds eigenhandig 900 miljoen vaccins voor 35 miljard euro en de onderhandelingen daarvoor zouden via sms gebeurd zijn. Daarbij bleek zij de regels inzake EU-inkopen genegeerd te hebben en weigerde ze later de bewuste sms’jes over de onderhandeling vrij te geven aan toezichthouders. Een truc die ze eerder had toegepast bij haar inkopen als minister van Defensie in Duitsland.

Een journalist van The New York Times vond het handelen van Von der Leyen in strijd met democratische rechtsbeginselen en de krant besloot daarop een procedure tegen Von der Leyen te starten bij het Hof van Justitie van de EU.

Dit Hof oordeelde dat The New York Times op alle aanklachten in het gelijk werd gesteld en Von der Leyen op alle punten had verloren.

Anderhalf jaar voor de uitspraak van het Hof van Justitie van de EU, had de Europese Ombudsman al vastgesteld dat Von der Leyen met de vaccinaankopen in overtreding was geweest van de aanbestedingsregels en de verplichtingen om documenten over EU- aankopen – inclusief sms’jes – op te slaan.

Op 10 juli 2025 overleefde Ursula von der Leyen echter haar eerste motie van wantrouwen in het Europees Parlement en kon ze verder met haar voorzitterschap.

De truc met de gewiste sms’jes had weer gewerkt!

Het nieuwste Von der Leyen inkoopschandaal: wapens en munitie

Ogenschijnlijk niet gehinderd door enig schuldbesef, gebaseerd op haar eerdere escapades als minister van Defensie of bij de Pfizeraankopen, lijkt Von der Leyen inmiddels weer in overtreding van de eigen EU-aanbestedingsregels.

“De voorzitter van de Europese Commissie, wordt ervan verdacht dat ze mogelijk documenten over telefoongesprekken en sms-berichten met grote defensiebedrijven heeft achtergehouden”, berichtte het internetplatform Caliber op 6 januari 2026.

Europarlementariër Fabio De Masi had al begin 2025 een zaak aangespannen bij het Europees Hof van Justitie, waarin hij eiste dat von der Leyen uitgebreide informatie vrijgaf over haar contacten met vertegenwoordigers van de defensie-industrie in het kader van de wapenaankopen voor Oekraïne.

In de nu door de Masi aangespannen nieuwe rechtszaak wordt gesteld dat de eerdere schriftelijke reactie van Von der Leyen slechts betrekking had op een beperkt aantal ontmoetingen, terwijl vragen over telefoongesprekken en sms-berichten onbeantwoord bleven.

De nieuwe procedure vloeit voort uit wat de Masi beschouwt als een ontoereikend en ontwijkend antwoord van Von der Leyen op zijn verzoek uit maart 2025. De parlementariër eiste toen al een volledig overzicht van alle vergaderingen, telefoongesprekken en schriftelijke communicatie met wapenfabrikanten vanaf medio 2024.

Hij betoogt in de nieuwe procedure dat de eerste uitspraak – die pas in oktober 2025 werd gedaan – niet alleen veel te laat kwam, maar ook slechts vage bewoordingen bevatte die de ware omvang van de contacten van Von der Leyen met de defensiesector verhullen.

De Masi merkte in een reactie op de uitspraak van oktober 2025 op dat “mevrouw Von der Leyen zichzelf als Lodewijk XIV beschouwt”, waarmee hij impliceert dat zij op een gecentraliseerde en autoritaire manier haar macht uitoefent. Totaal niet passend bij de EU.

Oorlog in Oekraïne is geen idealisme, maar een keihard businessmodel

De belangrijkste Engelstalige krant van Hongarije – Hungary Today – gaat nog een forse stap verder met de suggestie van de Hongaarse parlementariër Kinga Gál dat de Europese Commissie de oorlog in Oekraïne mogelijk misbruikt om de wapenindustrie te bevoordelen met geld van Europese burgers.

Hungary Today schrijft:

“Kinga Gál legde uit dat zich eerder een soortgelijk incident had voorgedaan in verband met vaccincontracten: destijds hadden Von der Leyen en de CEO van Pfizer via sms-berichten contracten ter waarde van miljarden euro’s afgesproken.”

“Het Europarlementslid vraagt ​​zich af wat de voorzitter van de Europese Commissie probeert te verbergen en waar ze bang voor is. Volgens haar valt niet uit te sluiten dat de oorlog in Oekraïne niet alleen een ideologisch project van Brussel is, maar ook een ‘koelbloedige’ zaak, en dat Europa de oorlog in wordt getrokken omdat de wapenlobby dat verwacht.”

Gál stelt in het artikel dat er een “coup” tegen de EU-lidstaten plaatsvindt in Brussel, omdat de Commissie voortdurend rechten voor zichzelf veiligstelt via inkoopcontracten ten opzichte van de lidstaten. Ze vindt dat de Europese Commissie – na de crises veroorzaakt door migratie en de COVID-19-pandemie – de oorlog in Oekraïne nu  gebruikt om meer macht te verwerven op defensiegebied.

De trend wordt steeds duidelijker; de Europese Commissie zit er niet in het belang van de Europese burgers, maar voor het internationale bedrijfsleven. Europeanen betalen de rekening.

Hoe lang nog?