De Code van Neurenberg en de coronavaccinaties

De Code van Neurenberg is een set ethische principes met betrekking tot onderzoek en experimenten op of met mensen. De code kwam voort uit de Processen van Neurenberg, na afloop van de Tweede Wereldoorlog, en waren een antwoord op de nazi-experimenten die tijdens de oorlog door onder meer Josef Mengele waren uitgevoerd.

Regel voor regel willen wij u vragen kritisch na te gaan of aan deze regels is voldaan.

Regel 1: “De vrijwillige toestemming van de proefpersoon is absoluut noodzakelijk”

Iedereen in Nederland is vrijwillig gevaccineerd, daar is geen twijfel over mogelijk.

“Dit betekent dat betrokken persoon wettelijk bevoegd moet zijn om toestemming te geven; in staat moet zijn zijn of haar vrije keuze te maken zonder tussenkomst van enig geweld, fraude, misleiding, of enige andere vorm van beperking of dwang;” Het ‘zonder tussenkomst van fraude, misleiding, of enige vorm van beperking of dwang’ begint langzaam helder te worden. Fraude is een breed begrip, want het onthouden van informatie is ook een vorm van fraude. In die zin is het 75 jaar lang achter wil houden van cruciale informatie door de FDA (het Amerikaanse RIVM) over de vaccins in zekere zin wel een vorm van fraude. Misleiding? ‘Je doet het voor een ander’ is inmiddels een uitstekend voorbeeld van misleiding gebleken. Vanaf het begin was bekend dat het vaccin niet beschermde tegen overdracht van het virus, niet omdat dit niet zo zou kunnen zijn, maar simpelweg omdat het niet onderzocht was. De uitspraak ‘Je doet het voor een ander’ is, zeker in de beginfase, pure misleiding geweest. Toen het doordrong dat het vaccin niet zorgde voor immuniteit werd langzaam de boodschap door de overheid aangepast.

In de kern is het wel of niet zorgen voor immuniteit onbelangrijk, het vaccin dient er tenslotte voor om u zelf te beschermen. Het listige aan deze communicatie is echter dat dit wel een vorm van misleiding is geweest om u op grond van doelbewuste misinformatie te bewegen zich te laten vaccineren.

Het volgende deel van de zin is “…of enige andere vorm van beperking of dwang”. Ook daar wordt verschillend over gedacht. Van dwang is nooit sprake geweest, maar er is wel degelijk een periode geweest van beperking. Ongevaccineerden werden in de media weggezet als asociaal, onverantwoordelijk en ‘een kleine minderheid’, en wie wil nu in die hoek weggezet worden? Velen zijn op grond van deze polarisatie overstag gegaan. Voor diegenen die daar minder gevoelig voor waren werden barrières opgeworpen. Alleen met een recente test was het mogelijk om aan het sociaal-maatschappelijk leven deel te nemen, anders werd de toegang tot bioscopen, restaurants en bijvoorbeeld evenementen verboden. Boa’s werden massaal ingezet om hierop te controleren. De boetes op overtreding waren niet mals.

Het vervolg van de zin in de Neurenbergcode is als volgt: “…en moet voldoende kennis en begrip hebben van het betreffende onderwerp zodat hij of zij in staat is een onderbouwde keuze te maken. Dit laatste vereist dat voordat de proefpersoon zijn of haar keuze kan bevestigen duidelijk gemaakt moeten worden de aard, duur en doel van het experiment.”

Laten we met het einde van de zin beginnen; ‘experiment’. Het advies van de Gezondheidsraad is in haar eindrapportage van 24 december 2020 helder (pagina 13): “De effectiviteit kan niet bepaald worden met de resultaten van de klinische trials, maar zal na invoering van een vaccinatieprogramma met vervolgonderzoek in de bevolking worden bepaald.” Kortom, als over de effectiviteit niets bekend is, en het ‘vervolgonderzoek’ in de bevolking zal gaan plaatsvinden, is er dan sprake van een experiment? Ook de toelating van de EMA is helder: Er is sprake van een tijdelijke toelating die pas permanent wordt na 2 jaar en met op gegeven tijden tussenrapportages. De duur van het experiment is helder gecommuniceerd door de overheid: 2 prikken. Vult u zelf maar in of dat klopt met de kennis van nu.

We lezen verder: “…de methode en middelen waarmee het uitgevoerd worden; alle te redelijkerwijs te verwachten ongemakken en risico’s; en de gevolgen voor de gezondheid of de persoon die mogelijk deel zal nemen aan het experiment.”

Over de ongemakken en risico’s hangt een groot rookgordijn. Wereldwijd namen landen op verschillende tijdstippen uiteenlopende maatregelen omdat nieuwe risico’s gaandeweg in beeld kwamen en er nieuwe adviezen werden afgegeven. Ook nu nog verschillen de adviezen per land, en eigenlijk is dat vreemd, het gaat tenslotte om hetzelfde vaccin.

Regel 1 wordt afgesloten met “De plicht en de verantwoordelijkheid voor het vaststellen van de kwaliteit van de toestemming ligt bij de persoon die het experiment initieert, aanstuurt of eraan deelneemt. Dit is een persoonlijke plicht en verantwoordelijkheid die niet ongestraft overgedragen kan worden aan een ander.”

Dat is een vrij vage omschrijving. Tijdens eerdere rechtszaken is door de overheid al aangegeven wie eindverantwoordelijk is; degene die het vaccin toedient.

Regel 2: “Het experiment moet zo ontworpen zijn dat het vruchtbare resultaten oplevert voor de samenleving, die niet met andere methoden of middelen te behalen zijn, en niet willekeurig en onnodig van aard” Vruchtbare resultaten? In december 2021/januari 2022 zat Nederland als enige land ter wereld in een lockdown na een vaccinatiecampagne met inmiddels 3 prikken… De zin “die niet met andere methoden of middelen te behalen zijn”  is een vrij precaire. Ieder ander middel, zoals HCQ of ivermectine is verboden, terwijl deze middelen in andere landen juist preventief en in een vroeg stadium meer en minder succesvol werden ingezet.

Regel 3: “Het experiment moet zo ontworpen zijn en gebaseerd zijn op de resultaten van dierproeven en kennis van de natuurlijke geschiedenis van de ziekte of een ander onderzocht probleem, zodanig dat de verwachte resultaten de uitvoering van het experiment rechtvaardigen.”

Hier komen 2 zaken in beeld die verwarrend zijn. Voor de vaccins is een technologie gekozen (mRNA) die nog niet eerder op zo’n grote schaal op de mensheid is uitgeprobeerd. Het coronavirus was bekend, maar dit specifieke virus niet. Het verwachte resultaat was groepsimmuniteit waardoor de samenleving als geheel beschermd zou zijn. Die groepsimmuniteit is niet ontstaan omdat het vaccin juist geen immuniteit opleverde, ook gevaccineerden werden gewoon ziek. De WHO (Word Health Organization) sleutelde daarvoor zelfs nog aan de definitie van groepsimmuniteit; deze was plots niet meer te bereiken door natuurlijke infectie (de voorgaande 50 jaar wel) maar alleen nog door vaccinatie.

Regel 4: “Het experiment moet zo uitgevoerd worden dat alle onnodige fysieke en mentale leed en letsel voorkomen worden.”

‘Bewaker’ hiervan is het LAREB. Vanuit hun eigen expertise weten ze dat de realiteit ongeveer 15 keer hoger ligt dan het aantal meldingen. Nu deed LAREB voorafgaand aan de vaccinatiecampagne een berekening van het aantal verwachte meldingen van bijwerkingen: Dit kwam ruwweg uit op ongeveer 15.000 meldingen, waarvan 600 ernstige … de teller stond in juni 2022 bij LAREB op 228.604 meldingen, ruwweg 15 keer méér meldingen dan verwacht… en 695 overlijdens. Heeft het LAREB al alarm geslagen? In Duitsland begint men inmiddels wél wat nerveus te worden. De autoriteiten (Bundesgesundheitsministerium) hebben inmiddels gemeld dat bij 1 prik de kans op ernstige bijwerkingen 1 op 5000 is. Bij 2 prikken 1 op 2500, bij 3 prikken 1 op 1250 en ga zo maar door.

Regel 5: “Een experiment moet niet worden uitgevoerd wanneer er a priori reden is om ervan uit te gaan dat overlijden of een handicap het gevolg zullen zijn; behalve misschien in het geval dat de uitvoerende artsen zelf ook als proefpersoon dienen.”

Regel 6: “Het met het experiment genomen risico moet nooit groter zijn dan het humanitaire belang van het probleem dat het experiment moet oplossen.”

Om dit helder te kunnen definiëren moet zeer inzichtelijk zijn wie door het vírus is overleden, en wie door het vaccín is overleden. Hierover zijn geen heldere cijfers boven tafel te krijgen, en die voorwaarde is daardoor niet te toetsen. Je zou verwachten dat juist bij een experiment op grote schaal gecontroleerd wordt, maar dat is nu juist niet het geval.

Regel 7: “Degelijke voorbereidingen moeten worden getroffen, en adequate voorzieningen moeten worden aangeboden om de proefpersoon te beschermen tegen mogelijk letsel, handicaps of overlijden.”

Op geen enkele wijze is hier sprake van. Gevaccineerden worden niet apart gemonitord, dat is gezien de aantallen ook onmogelijk. Vaccinatieschade wordt slechts in zeldzame gevallen erkend, bij overlijden wordt geen obductie uitgevoerd, kortom, in de huidige situatie een onmogelijke opgave.

Regel 8: “Het experiment moet alleen worden uitgevoerd door wetenschappelijk gekwalificeerde personen. De hoogste graad van vaardigheid en zorg moeten worden vereist van de personen die het experiment leiden of uitvoeren, in alle stadia van het experiment.”

Deze regel behoeft geen verder betoog: de meeste mensen zijn gevaccineerd door ‘prikkers’ op GGD-vaccinatielocaties en dat zijn per definitie geen wetenschappelijk gekwalificeerde personen.

Regel 9: “Gedurende de gehele loop van het experiment moet het de proefpersoon vrij staan om het experiment ten einde te brengen als hij of zij een fysieke of mentale staat heeft bereikt waardoor voortzetten van het experiment hem of haar onmogelijk lijkt.”

De cruciale vraag is natuurlijk: Hoelang duurt dit experiment? Volgens vele ‘experts’ zou het vaccin binnen enkele weken het lichaam verlaten. Dat is inmiddels achterhaald. Het vaccin zwerft door het hele lichaam (en niet alleen in de armspier), wordt zelfs aangetroffen in moedermelk, en hoelang het vaccin werkelijk in het lichaam blijft is nog altijd één groot raadsel. Het ‘ten einde brengen’ van het experiment is dan ook geen kwestie van een aan- of uitknop, en daarmee onmogelijk.

Regel 10: “Gedurende de gehele loop van het experiment moet de verantwoordelijke wetenschapper voorbereid zijn het experiment te staken, in ieder willekeurig stadium, als hij of zij reden heeft om aan te nemen, met gebruik van het gezond verstand, de superieure vaardigheid en het zorgvuldig oordeel dat van hem of haar vereist wordt, dat voortzetting van het experiment zal leiden tot letsel, handicaps of overlijden van de proefpersoon.”

We verwijzen naar regel 4.

Alles overziend is de cruciale vraag: Waren en zijn de coronavaccins een experiment?

We verwijzen daarvoor (nogmaals) naar de Gezondheidsraad; in haar eindrapportage van 24 december 2020 is de Gezondheidsraad helder (pagina 13): “De effectiviteit kan niet bepaald worden met de resultaten van de klinische trials, maar zal na invoering van een vaccinatieprogramma met vervolgonderzoek in de bevolking worden bepaald.”