De huidige overheidscommunicatie is maatschappelijk destructief

Een aantal prominente voorstanders van de hele coronaperiode met al haar vergaande maatregelen begint merkwaardige stuiptrekkingen te vertonen. Wat is er aan de hand? De opper-coronapaus Anthony Fauci heeft namelijk in zijn eigen dagboek louter ‘complotten’ opgeschreven! Nu is het probleem met complotten dat deze altijd ingehaald worden door de tijd, en die tijd is nu aangekomen. Heb je iedereen met vragen of zelfs tegengas weggezet als complotgek, dan krijg je het Spaans benauwd als die complotten door de tijd ingehaald worden, ténzij je nog denkt dat je mensen nog kunt overtuigen in je kamp te blijven door héél hard te gaan schreeuwen…

Een griepje

Het belangrijkste ‘complot dat in Fauci’s dagboek staat is dat de sterftekans van corona geen 1 tot 3 procent was, want dat zei Fauci te pas en te onpas publiekelijk, maar slechts 0,2 procent zoals in zijn dagboek staat, en dat is evenveel als een ‘griepje’. Nou willen we een griepje niet bagatelliseren, daar stierven tenslotte in 2018 ook zo’n 9.000 mensen in Nederland aan, maar dat waren hoofdzakelijk ouderen met onderliggend lijden, net als bij corona trouwens, en daar kraaide destijds geen haan naar. En waar was de griep in die coronaperiode? Dat raadsel is nog altijd niet opgelost.

Er is dus paniek gezaaid over een ‘griepje’, honderden miljarden gemeenschapsgeld zijn wereldwijd door een handjevol politici verdwenen in onzichtbare gaten, miljoenen bedrijven zijn wereldwijd over de kop gegaan en honderden miljoenen mensen hebben in angst geleefd om een griepje? Jawel, en slechts weinigen hadden het in de gaten. Die werden uitgemaakt voor complotgekken. Maar was het dan een complot? Zelfs dat niet. Iedere opportunist zag er namelijk brood in. Het is puur en rauw opportunisme in de jacht naar geld of aanzien.

Macht, hebzucht en roem

De EU claimde 750 miljard euro voor een ‘coronaherstelfonds’ waar vooral windmolens, zonnepanelen en accu’s voor de Italiaanse burgers van werden gefinancierd. Het WEF zag een ‘small window of opportunity’ om zijn geloof via overheden te verankeren in wetten, de NCTV zag een kans de macht naar zich toe te trekken, big pharma zag een kans patenten te gelde te maken, Bill Gates zag zijn investeringen verzilverd worden, Anthony Fauci zag zijn ego tot ongekende hoogte stijgen en cashte nog even een miljoen dollar, Hugo de Jonge werd de opperbaas in Nederland die het land naar zijn pijpen kon laten dansen, Marc van Ranst zag het exact zo maar dan in België, Maarten Keulemans kon floreren als ‘wetenschapsjournalist’ en kreeg zelfs een prijs, Mark Rutte kon de grote leider in bange dagen uithangen en de mainstream media stonden opeens in het middelpunt van de aandacht terwijl de meesten de tv al in de verdomhoek hadden staan. Zo kon iedere opportunist er het maximale voor zichzelf uithalen.

De coronaperiode was een periode van ‘greed’, hebzucht; één van de zeven hoofdzonden in de christelijke traditie. Greed naar macht, greed naar geld en greed naar roem. En de wereldwijd grootste opportunisten hebben zich niet kunnen beheersen. Een overmatige, intense en egoïstische begeerte naar meer – vooral naar geld, rijkdom, macht, bezittingen of andere middelen – die verder gaat dan wat nodig of redelijk was. De onverzadigbare drang ten koste van anderen of van ethische grenzen. Ethische grenzen zijn op ongelofelijke wijze overschreden in de honger naar geld of macht. Grondwetten zijn opzijgezet, hele bevolkingsgroepen zijn buiten het sociaal-maatschappelijk leven gezet om slechts een handjevol politici, wetenschappers en mediapersoonlijkheden te behagen.

Groepsdruk

En ja, het zal moeilijk te begrijpen zijn voor de voorstanders van al die maatregelen waarvan ze destijds al zelf zeiden ‘dat ze niet altijd logisch zijn’. Maar als het doordringt tot moeder-overste die bij de hockeyclub wel de QR-loze kindertjes eruit schopte, het tienermeisje bij de bakker die niet met je wilde afrekenen omdat je geen zinloos mondkapje droeg en die betweterige NOS-mantra-roependen die vroegen of je de app-groep zou willen verlaten omdat je teveel onzin vertelt, als díé mensen zich gaan realiseren dat ze dit allemaal deden omwille van een jaarlijks terugkerend ‘griepje’ en hun eigen hebzucht naar macht of erkenning dan zijn we al een heel eind verder. Want het was de groepsdruk van de zich-nergens-in verdiepende-mantra-roependen met een heilig geloof in de instituten die het uiteindelijk voor elkaar kregen de hebzucht van al die politici, wetenschappers en media-persoonlijkheden te vervullen. Zonder moeder-overste, het tienermeisje en de app-genoten had iedereen achteloos gekeken naar verkrampte opportunisten die de massa niet had mee gekregen in hun ‘greed’.

In Nederland werken ongeveer 1,1 miljoen mensen bij de overheid. Dat zijn stuk voor stuk mensen die dat met plezier doen, want anders zouden ze natuurlijk wel een andere baan zoeken. Zo werkt de arbeidsmarkt immers. Als je je iedere werkdag kapot verveelt, de hele dag volstrekt zinloos papier zit te verplaatsen, burgers van loket naar loket stuurt of vanuit Bouw- & Woningtoezicht vergunningen eindeloos laat rondzwerven omdat er nog een stempel, paraaf of werkgroep ontbreekt, dan blijf je daar uiteraard niet zitten. Dan zoek je ander werk. Dat is logisch.

Moet je de hele dag boetes uitschrijven voor pietluttigheden terwijl grotere problemen blijven liggen, dan doe je dat natuurlijk niet. Dan kies je iets anders. Zit je in Brussel in een uitstekend betaald beleidsbaantje waar je vooral vergadert over de uitwerking van de voorbereidende conceptversie van een voorlopig voorstel, dan stap je daar vanzelf op zodra je merkt hoe absurd dat eigenlijk is. Dat is logisch. Niemand blijft ergens werken waar hij zich niet prettig bij voelt. Dus werken mensen graag voor de overheid. Dat is logisch.

De overige 8,7 miljoen werkenden werken overigens óók grotendeels voor de overheid. Tot ergens halverwege juni gemiddeld, en voor velen nog veel langer. Dat noemen we Tax Freedom Day, maar eigenlijk betekent het simpelweg dat je eerst maanden werkt voordat je eindelijk iets voor jezelf mag verdienen. Dat is logisch.

Werk je niet, dan bestaat er een uitgebreid systeem om geld naar je toe te laten komen. Werk je wel, dan begint de overheid alvast met innen voordat je salaris überhaupt op je rekening staat. Dat is logisch. Van iedere extra euro die je verdient, mag je een steeds kleiner deel houden. Want hoe harder je werkt en hoe productiever je bent, hoe meer de overheid vindt dat je blijkbaar kunt missen. Dat is logisch. Werken moet natuurlijk niet té aantrekkelijk worden.

En zodra het geld eindelijk van jou lijkt te zijn, blijkt dat slechts een administratief misverstand. Bij iedere aankoop gaat er opnieuw belasting af. Standaard 21 procent over van alles en nog wat. Op energie, brandstof en andere eerste levensbehoeften mag daar gerust nog een paar lagen bovenop. Dat is logisch. Je hebt immers het voorrecht om stroom te gebruiken, te rijden of je huis warm te houden.

Zelfs sterven is fiscaal gezien geen eindpunt. Ook dan moet de overheid nog even meekijken. Je erfgenamen mogen eerst uitrekenen welk deel van jouw bezit alsnog richting de schatkist moet voordat zij mogen ontvangen wat jij tijdens je leven al bij elkaar hebt gewerkt. Dat is logisch. Dat geld heeft tenslotte lang genoeg niet van de overheid kunnen zijn.

Vind je vervolgens dat de overheid jouw belastinggeld uitgeeft aan projecten waarvan je het nut niet inziet, dan ligt het probleem waarschijnlijk bij jou. De overheid beslist immers democratisch over de besteding van jouw geld. Dat is logisch. Als miljarden euro’s verdwijnen in kostenoverschrijdingen, mislukte ICT-projecten, subsidieregelingen die niemand begrijpt of beleid dat na drie jaar weer wordt teruggedraaid, dan heet dat geen verspilling maar uitvoering. Dat is logisch.

En transparantie? Daar is de overheid natuurlijk een groot voorstander van. Daarom bestaat de Woo. Je kunt altijd documenten opvragen. Vervolgens krijg je tientallen pagina’s waarin vrijwel alles zwart is gemaakt, maanden uitstel of de mededeling dat de documenten helaas niet meer te vinden zijn. Dat is logisch. Transparantie is belangrijk, zolang niemand iets kan zien.

Er zijn tijden geweest waarin mensen zo’n bestuurlijke elite, die leefde van het geld van anderen, uiteindelijk zat waren. De Franse Revolutie is daar misschien wel het bekendste voorbeeld van. Tegenwoordig zijn we gelukkig veel redelijker. We leggen uit waarom alles noodzakelijk is, waarom alles ingewikkeld is en waarom alles uiteindelijk in ons eigen belang is. En als iets niet logisch voelt, dan leggen we gewoon nóg een keer uit waarom het wel logisch is.

Want uiteindelijk is alles logisch.

Bij ieder tegenargument voor de meest ridicule coronamaatregelen was ‘trust the science’ het gevleugelde antwoord. Vooral niet ingaan op de inhoud van al die dwarsliggers was het devies. Op 1,5 meter afstand van elkaar het vliegtuig instappen om vervolgens direct naast elkaar te gaan zitten? Trust the science! In een cirkeltje buiten in het park gaan zitten? Trust the science. In een restaurant zittend zonder mondkapje eten, maar een mondkapje op als je naar het toilet moest? Trust the science! De ME die mensen uit elkaar knuppelde omdat ze geen afstand buiten bewaren? Trust the science of anders wel Femke Halsema.

‘Trust the science’ waren de gewichtige woorden in de coronaperiode. Boegbeeld van dit vertrouwen was de Amerikaanse Van Dissel: Anthony Fauci. En diezelfde Fauci wordt nu onder ede gehoord. Saillant detail en voor Fauci vernietigend is de onthulling van zijn dagboek. Want uit zijn dagboek blijkt nu dat Fauci er zelf totaal andere denkbeelden op nahield dan dat hij op nationale televisie en wereldwijd verkondigde. Trust the science was het toch? Anthony Fauci schreef letterlijk in zijn dagboek dat COVID-19 slechts een sterftepercentage van 0,2 procent had maar sprak publiekelijk over het meer dan tienvoudige, namelijk 3 procent.

Daarmee wordt volstrekt duidelijk dat deze wetenschapper dondersgoed wist dat COVID-19 ‘slechts’ een stevige griep was. Mondkapjes? Uit de al eerder onthulde ‘Fauci-files’ wisten we dat hij vrienden mailde dat mondkapjes van generlei waarde waren, terwijl hij op televisie zelf twee of meer mondkapjes ‘adviseerde’. Uit zijn eigen dagboek blijkt nu ook dat hij talrijke mensen onder druk zette om over een tijdperiode van twee jaar zo’n 1 miljoen dollar aan prijzengeld naar binnen te harken voor zijn eigen ‘wetenschappelijke’ uitingen in het publieke domein. Uitingen waarvan nu vaststaat dat deze haaks stonden op zijn eigen kennis en kunde.

Tot zover dus ‘trust the science’. Deze is vakkundig om zeep geholpen door The Godfather van deze ‘science’ zelf, de science van zelfverrijking, belangenverstrengeling en persoonlijk gewin. De jacht naar eeuwige roem en aanzien verblindt, dat is nu wel duidelijk. Voor de mensen die het destijds allemaal doorzagen is het een hard gelag. Zij waren de ‘coronaontkenners’, de ‘wappies’, de ‘querdenkers’, de ‘dwarsliggers’ en de ‘complotdenkers’. Zij hadden dus gelijk en dat werd duidelijk dankzij de grootste bestrijder Anthony Fauci zelf die nu genadeloos door de mand valt. Een door geld en macht verblinde autoriteit die een stevige griep tot een killervirus bombardeerde, maar daarbij even vergat dat zijn eigen dagboek daardoor het daglicht niet kon verdragen.