Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (4)

De uitdrukking ‘slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in’, die nu al voor de vierde keer boven deze column staat, komt natuurlijk ergens vandaan. Onlangs gebruikten Ewald Engelen en Martijntje Smits het eveneens in hun NRC-opinieartikel dat ook nog eens werd afgedrukt in een Duitse mainstream krant. Het is één van de eerste echt kritische noten tegen alle oorlogshitserij en vooral een pleidooi voor vrede in plaats van oorlog. De uitdrukking is ontleend aan de gelijknamige titel van het magistrale boek van Christopher Clark over de oorzaak en de achtergronden van de Eerste Wereldoorlog, waar alle betrokken landen zich indertijd al slaapwandelend en met een keten van stomme beslissingen in rommelden.

Vijf jaar geleden betrok ik het witte houten thee- annex secretariaatshuisje van de laatste Duitse keizer Wilhelm II, een klein lief monument uit 1900, dat tot 1953 nog op Huis Doorn stond. Na zijn vlucht vanuit het Belgische oorlogsfront woonde de Duitse Keizer, een soort politieke asielzoeker avant la lettre, met zijn gevolg zoals zijn vleugeladjudant Sigurd von Ilsemann, op Landgoed Doorn waar hij in mei 1941 stierf en begraven werd. Niet alleen Clark schreef een uiterst belangwekkend boek, dat deed ook de vleugeladjudant Von Ilsemann met zijn dagboeken vanaf 1918 tot en met de dood van de Wilhelm II.

Laat ik al deze boeken, die ik natuurlijk wel moest lezen al wonende in het historische monument, voor het gemak met één adequate zin samenvatten, die de extreem complexe en vreemde achtergronden van die Eerste Wereldoorlog weerspiegelt. De op de vlucht geslagen laatste Duitse Keizer was zijn hele leven maar met één vraag bezig waar hij maar geen antwoord op vond en dat was de zin: ‘what the f*ck happened?’

Wilhelm II

De Duitse keizer kreeg van de geallieerden indertijd de schuld van de Eerste Wereldoorlog in de schoenen geschoven, maar wie Clark leest, de dagboeken van Ilsemann en de nieuwste studies van diverse (hobby)historici zoals Jaap Holwerda en wijlen Hans Andriessen, die valt van zijn stoel over de vele verontrustende geopolitieke overeenkomsten tussen toen en … nu.

Na de door de Duitsers gewonnen Pruisische oorlog in 1869 (en zeker na de Duitse eenwording onder de generaal Bismarck die slimmer en machtiger was dan Willhelm II) werd Duitsland een uiterst vermogend wetenschappelijk en industrieel welvarend rijk dat ook nog eens aan grote koloniale aspiraties en een zeevloot begon. Een giftige samenwerking van de Britten, Fransen en Russische tsaren zinde al vanaf eind 19e eeuw op een gezamenlijke aanval op Duitsland, die er uiteindelijk, na tal van machinaties en gerommel, in de zomer van 1914 ook kwam.

Verdrag van Versailles

De consequenties waren immens. Twee keizerrijken verdwenen: het Duitse en de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie. In Rusland had de bolsjewistische revolutie plaats gevonden, waarbij de tsaar en zijn gezin koelbloedig uiterst wreed werden uitgemoord. Vervolgens begon in Rusland het communisme als tegenhanger van het westerse kapitalisme. Dat de Duitsers deze oorlog verloren was vreemd en heeft mogelijk vooral te maken met het uitbreken van de Spaanse griep aan en achter het Duitse front, die meer slachtoffers eiste dan de toch al gruwelijk moorddadige oorlog zelf. Vervolgens werd in Versailles een vredesverslag als een vernederend dictaat tegen de Duitsers afgedwongen en was dusdanig onrechtvaardig en hard, dat zelfs al tijdens de onderhandelingen critici ervan gruwden. De beroemde Britse econoom John Maynard Keynes die er als topambtenaar bij was, waarschuwde dat het ‘Dictaat’ van Versailles tot desastreuze gevolgen zou leiden. Wat het ook deed: Europa kreeg er de Nazi’s en Hitler voor terug. In die zin is de Tweede Wereldoorlog een haast logische voortzetting van de Eerste Wereldoorlog.

Loopgravenoorlog

Een andere staande uitdrukking is de ‘frische, fröhliche Krieg’, want in 1914 dachten met name de Duitsers nog dat het een korte gemakkelijke oorlog zou worden die ze wel even snel zouden winnen. De soldaten gingen letterlijk zingend naar het front waar ze vervolgens vier jaar lang in de grootst denkbare hel terecht zouden komen. De hemeltergende loopgravenoorlog zien we nu, ruim honderd jaar na dato, weer doodleuk opgelaaid in Oekraïne. En net als destijds in die Eerste Wereldoorlog krijgen we van alle geweld aan het front vrijwel niets mee vanwege de totale oorlogscensuur en propaganda aan beide kanten. En ook nu weer staan de belangen van met name de VS en de NAVO tegenover Rusland, die Europa voor de derde keer een wereldoorlog in zuigen, ‘in rommelen’. Bij het schrijven van deze column komt zojuist het bericht binnen dat Poetin nu niet meer over een speciale operatie spreekt, maar openlijk zegt dat Rusland met Oekraïne in oorlog is en vindt er een ongekend gruwelijke en grote aanslag plaats in Moskou. Feitelijk zijn ‘wij’ als het Westen nu dus niet meer in een koude, maar een hete oorlog met Rusland.

Escalatie

De gevreesde escalatie die ik al vanaf mijn eerste column benoemde, is een feit. We zijn nog nooit zo dicht geweest op een nucleaire oorlog, die onze beschaving en zelfs de mensheid in slechts enkele uren voorgoed van de aardbodem kan vegen. En dat met dank aan onder meer onze eigen minister-president Rutte, de ongekozen EU-voorzitter Von der Leyen, een door de Fransen niet meer gepruimde Macron en de seniele Biden, die Amerikaanse president probeert te spelen.

Het heeft niet eens zin meer om in deze column nog eens op te sommen hoe we hier terecht zijn gekomen, ik volsta met een paar verwijzingen want gelukkig hebben nieuwe Nederlandse media zoals De Nieuwe Wereld, met interviews met Amerikaanse grootheden zoals Jeffrey Sachs en Naomi Wolf die alles al messcherp benoemen en uitleggen. De Nord Stream pijpleidingen werden volgens de Amerikaanse hoogbejaarde toponderzoeksjournalist Seymour Hersh door Biden opgeblazen, en Europa zei daar niet eens wat over.

Hoogverraad

We leven in een tijd waarin onze politieke leiders niet alleen hoogverraad plegen, maar ons continent economisch en moreel tot in de afgrond hebben gebracht. Met de oorlog tegen Rusland pleegt Europa zelfmoord. Op LinkedIn waarschuwde ik hier al begin 2022 op. Iedereen die zijn huiswerk deed, kon toen al bronnen vinden zoals George Friedman die in 2015 al in vol ornaat en in het openbaar oreerde over de plannen van de Amerikaanse neocons met Oekraïne en ons continent.

De NAVO moest tot aan de drempel van de Russische grens op schootsafstand van Moskou oprukken en aldaar zou dan een nieuw ijzeren gordijn verrijzen vanaf de Zwarte Zee tot de Oostzee. En o ja, het aller gevaarlijkste voor de Amerikanen, wat koste wat kost vermeden moest worden, was een goede verstandshouding en economische samenwerking tussen Duitsland en Rusland, want dat zou de Amerikaanse hegemonie ondermijnen.

Neoconservatieve oorlogsagenda

In de horrorplannen van de neocons gaat het niet eens om Rusland, maar om China. Een oorlog tegen China. En die zou ‘het Westen’ alleen kunnen winnen met een onderworpen Rusland dan wel de vestiging van een (Amerikaanse CIA) puppet regime, zoals vanaf de Tweede Wereldoorlog gebruikelijk is geweest in ontelbaar veel landen over de hele wereld, in het bijzonder in Europa, het Midden-Oosten, Afrika en Zuid-Amerika.

Vredesdemonstraties

Nogmaals, beluister Jeffrey Sachs wiens ogen de laatste paar jaren ook pas echt ineens wijd open zijn gaan staan, en je weet genoeg. We zijn totaal besodemieterd en de prijs voor het niet tijdig inzien van de neoconservatieve oorlogsagenda en de macht en belangen van het militair-industrieel-farmaceutisch complex is dodelijk. Het is de allerhoogste tijd, die we overigens al nauwelijks meer hebben, om het tij te keren.

Kom zondag 31 maart allemaal naar Amsterdam, waar op twee plekken vredesdemonstraties zijn: op de Dam (12.00 uur) en daarna op het Museumplein (van 14.00 tot 15.00 uur). Op de Dam wordt gesproken, op het Museumplein gezwegen. Trek iets wits aan.

–//–