Klimaat

‘Stikstofcrisis’ is uitsluitend een politiek probleem

Avatar foto

op

‘Stikstofcrisis’ is uitsluitend een politiek probleem
Deel dit nieuws
Foto: ANP

Het beeld dat de overheid werkelijk geen idee heeft waar ze mee bezig is werd deze week nog eens versterkt door de stuitende onwetendheid van stikstofminister Christianne van der Wal-Zeggelink. “Stikstof stapelt zich op, het neemt niet af, het verdampt niet, het stapelt zich op”, en dat uit de mond van een minister die tot doel heeft de ‘stikstofcrisis’ aan te pakken.

In dit artikel hebben we duidelijk gemaakt dat Nederland in de stikstof-aanpak in Europa een uitzonderlijke positie inneemt. Nederland heeft veruit de meeste zogenaamde Natura 2000-gebieden, Nederland hanteert veel strengere normen op basis van dezelfde Europese regelgeving en Nederland modelleert als enige land de stikstofdepositie. Iedere boer kan u vertellen dat in de directe omgeving van een koeien- of varkensstal het gras beter groeit dan daarbuiten. Dat komt door de stikstofdepositie vanuit de stal waarmee belangrijke voedingsstoffen voor de groei van gras vrijkomen. Wat nog buiten een straal van zo’n 500 meter valt is afhankelijk van het weer, de voeding van het vee, de windrichting, het vocht in de lucht, het stikstof dat al in de grond zit en vele, vele andere factoren. Nergens is ooit aangetoond dat de stikstofemissie verder dan die 500 meter komt, behalve in de modellen van het RIVM. In de rest van Europa heeft men geredeneerd dat dit niet betrouwbaar meetbaar en controleerbaar is, laat staan te modelleren, en dus kijkt men er niet naar. In Nederland niet. Een uitermate complex model is door het RIVM ontwikkeld, echter, de manier waarop het model functioneert is volslagen onbekend en er wordt ook geen inzage in gegeven.


De kern van het probleem is de politiek zelf. Zij hebben de boeren (en het land) opgezadeld met een wet die in de uitvoering niet werkt omdat deze onrealistisch is. Alles wordt opgehangen aan volslagen arbitraire grenzen, de stikstofdepositie uit een model, die in de praktijk niet meetbaar en te valideren valt, maar wel de norm is. Actiegroepen maken hier handig gebruik van door de overheid te wijzen op overschrijdingen van de wet om dit vervolgens bij de rechter aan te vechten. De rechter kan niet anders dan de gegevens   toetsen aan de wet, en kan alleen maar tot de conclusie komen dat men zich niet aan de wet houdt. Of het redelijk, relevant of zinvol is speelt geen enkele rol. En zo maakt de politiek van een juridisch probleem (aan de stikstofnorm voldoen) een politiek probleem en probeert dat op te lossen door een technische oplossing. Twee recente voorbeelden hiervan zijn de technische ‘oplossingen’ van het ‘stikstofprobleem’ waardoor de bouw stilviel. Het vee ander voedsel geven en 100 km/h op de snelwegen gaan rijden. Iedereen voelt aan zijn klompen aan dat dit geen oplossingen kunnen zijn, maar het RIVM heeft het uitgerekend en dus klopt het voor de politiek.

Langzamerhand heeft ook de samenleving in de gaten dat het niet klopt, de voedselvoorziening van een land op het spel zetten omwille van een boekhoudkundig probleem op basis van modellen. In plaats van dat de politiek ervoor kiest om de wetgeving aan te passen, kiest de wetgever ervoor om de samenleving nog meer zand in de ogen te strooien. Zo verscheen er van het RIVM recent een lijst met de top 100 stikstof producerende bedrijven. Bovenaan prijken hoofdzakelijk landbouwbedrijven. De lijst werd, nadat hij door talloze ‘experts’ bij het RIVM en het ministerie door de handen was gegaan, gepubliceerd. Waarom ‘experts’ tussen aanhalingstekens? Iedereen die een beetje ingevoerd is in de materie kon zien dat de lijst nergens op gebaseerd was, en dat bleek ook enkele dagen later (5 april 2022) waarna de lijst ijlings door het RIVM werd ingetrokken, vergezeld van een nederige excuusbrief. Er kwam een nieuwe lijst, maar ook deze klopt in de verste verte niet. De stikstofemissies van de veehouderij zijn grotendeels bekend, omdat veehouderijbedrijven voor het merendeel beschikken over vergunningen. Die vergunningen zijn blijkbaar niet gebruikt voor deze lijst, want de getallen op de vernieuwde lijst komen in de verste verte niet overeen met de vergunde hoeveelheden (ze zijn vele malen hoger). En dan nog iets… op de vernieuwde lijst staan opeens de kolencentrales in de top 20. Kolencentrales beschikken allemaal over DeNOx-installaties die de NOx (gasmengsel van verschillende stikstofverbindingen) uit de rookgassen haalt. Hun NOx-emissie is dus nihil. De hernieuwde lijst is een lijst met producenten van stikstof, waarbij volledig voorbijgegaan wordt aan de technische maatregelen die de desbetreffende bedrijven hebben gedaan om de emissies te reduceren. De lijst lijkt dan ook louter bedoeld om te zorgen voor een (onjuiste) maatschappelijke beeldvorming en het creëren van politieke draagkracht om de veehouderij uit te kunnen kopen. De enkeling die ingevoerd is in de materie ziet op welke flagrante wijze de overheid misbruik maakt van de onwetendheid van de massa.

En de boer? Die zit op de blaren. Door het gevoerde beleid van deze overheid zitten ze tussen de wal en het schip. Voor investeringen (ook voor milieuvoorzieningen!) krijgen ze geen financiering bij banken omdat hun situatie ongewis is. Velen leven in onzekerheid over de toekomst van hun bedrijf en iedereen begrijpt dat het vechten tegen een papieren tijger is. Iedere boer die zich hiertegen verzet wordt het slachtoffer van de overheid en dit resultaat doet niet onder voor de toeslagenaffaire. Pleitnota’s worden de dag vóór de rechtszitting door overheidsinstanties ingetrokken waardoor de rechtszitting niet plaatsvindt, aan WOB-verzoeken wordt na lang trekken en duwen voldaan maar vervolgens mogen de bevindingen niet publiek worden gemaakt (ja, u leest het goed!). Boeren die klem zitten tussen Natura-2000-gebieden wordt door overheden en actiegroepen het leven zuur gemaakt, maar wrang genoeg komt het niet tot uitkoop, ze worden uitgerookt. De boer die het waagt in verzet te gaan krijgt te maken met inspecteurs die om de haverklap op hun erf staan om de bedrijfsvoering te controleren, om keer op keer tot de conclusie te komen dat alles klopt. Mocht de boer zich als deskundige voegen in een overlegorgaan, dan is dat doorgaans een kort leven beschoren. Er is geen enkele branche in Nederland die wettig verplicht is zoveel bloot te geven van haar eigen bedrijfsvoering, waardoor de overheid tot achter de komma kan uitrekenen wat er overblijft voor de boer, ook dat is beschamend.

De verdedigers van dit ‘beleid’ zijn een handjevol politici die ook hier weer, net als in andere dossiers, het RIVM misbruiken voor een ‘wetenschappelijke’ onderbouwing. Het RIVM houdt haar kaarten al jarenlang tegen de borst, wetende dat ze anders door de mand vallen met hun aannames en modellen. Het RIVM is niet bereid hun modellen aan de werkelijkheid te toetsen, maar wees de komende weken niet verbaasd over onthullingen op dat vlak.

25 Miljard wordt niet gebruikt om een vermeend stikstofprobleem op te lossen, maar om het gezicht van deze verstikkende overheid te redden. Want wat is er simpeler dan de regelgeving gelijk te schakelen met de ons omringende landen, waardoor het stikstofprobleem niet meer bestaat? U krijgt de rekening voor deze halsstarrigheid van enkele politici, de boer zit op de blaren. Toegegeven, het is erg lastig in dit dossier onafhankelijk te blijven…

Verder Lezen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Klimaat

Auto-industrie als eerste zélf slachtoffer klimaatwaanzin

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Auto-industrie als eerste zélf slachtoffer klimaatwaanzin
Foto: ANP

Kocht u tien jaar geleden nog een ‘milieudiesel’ dan kocht u een auto die voldeed aan de wensen van de politiek. De machtige auto-industrie was meegegaan met de politiek en liet zich door hen knevelen en dus rolden er keurig diesels van de band die maximaal 110 gram CO2 per kilometer uitstoten. Stootten ze 111 gram uit, helaas, dan een totaal onverkoopbaar model… tenzij er natuurlijk gesjoemeld werd met de software. Dat laatste was een noodgreep van de auto-industrie om niet financieel gelyncht te worden door de consument die alleen nog bijtellingsvriendelijke ‘mileudiesels’ wilde. Die ‘milieudiesels’ zijn inmiddels grotendeels het land uit, een particulier kan zich immers geen diesel veroorloven omdat de wegenbelasting op deze uitermate klimaatvriendelijke auto’s onbetaalbaar is. En dus verdwenen ze richting Oostblok of Afrika, daar wil immers iedereen ook een milieudiesel toch?

 

Hybride

Toen de hybride-auto’s hun intrede deden gingen de kantoorklerken massaal aan de bijtellingsvriendelijke hybride. Dat de veel te zware Mitsubishi Outlander alleen maar benzine weg gorgelde om deze kolos voort te bewegen deerde geen enkele ambtenaar bij de Belastingdienst: 7 procent bijtelling was de beloning voor deze uiterst milieuonvriendelijke mastodont. Ze rijden inmiddels in Afrika rond, ‘stekkeren’ is voor kantoorklerken tenslotte. Het ding doet het ook op ouderwetse benzine, de noodzaak voor een stekker is er niet, maar een particulier in Nederland gaat zich natuurlijk niet scheel betalen aan belastingen en benzine want ze zuipen wel 1 op 8.

Fully electric

Steeds onlogischere wetgeving maakte uiteindelijk de ‘fully electric’ fiscaal uiterst aantrekkelijk, en dus meerde er tussen kerst en nieuwjaar 2020 nog een dikke ‘zie ginds komt de Tesla-boot’ aan vol met Model 3’s om de hongerige fiscale consument te bedienen. Van een 100 procent elektrische auto weet inmiddels iedereen dat de uitstoot niet uit de auto zelf komt, maar uit de schoorsteen van de elektriciteitscentrale. En met het milieu loopt het al helemaal fout met al dat lithium en andere zeldzame grondstoffen. Maar waar naartoe met zo’n Tesla als de kantoorklerk hem fiscaal heeft uitgemolken? De particulier lust hem namelijk niet. Maar ook de Oostblokker niet. En ook de Afrikaan niet. Zijn er al laadpalen in Nigeria of Angola? Gevolg is een tweedehandsmarkt waar je akelig van wordt als autohandelaar of leasebedrijf, want niemand wil die dingen nog!

Zero-emission

De beleidsambtenaren in Brussel en op de gemeentehuizen in Nederland fantaseren er onverminderd op los. Zero-emission steden bijvoorbeeld. Kan iemand zo’n ongeschoolde ambtenaar nog eens uitleggen dat het juist géén zero-emission is, zo’n 100 procent elektrische auto? De burgers snappen het namelijk wél. Of wat te denken van een totaalverbod op de verkoop van verbrandingsmotoren in 2035? Dat is complete waanzin omdat nu al met 5 procent elektrische auto’s het elektriciteitsnet totaal overbelast is in Nederland. Snapt de burger wel, maar de beleidsambtenaar nog altijd niet. Die blijven vanuit de gemeentehuizen prijsschieten op alles wat beweegt.

Autofabrikanten en consumenten zijn wakker

Degenen die nu wakker zijn geworden zijn de autofabrikanten zelf en de consumenten. Want een auto die in 5 jaar tijd 70 tot 80 procent afschrijft is ook nieuw onverkoopbaar, ondanks al dat belastingvoordeel voor de kantoorklerk. En de banken zitten met hun vingers vuistdiep in de leasemaatschappijen, die lopen nu het risico. En dus keren grote autofabrikanten zich nu tégen de politiek en steken een dikke middelvinger op, ze geloven er niet meer in. Volkswagen ziet de bui hangen, Mercedes snapt het inmiddels, Ford snapt het en ook Fiat snapt het. Wanneer snappen de (beleids-)ambtenaren het nu een keer?

Verder Lezen

Klimaat

BlackRock, JPMorgan en State Street, stappen uit de grootste Klimaatalliantie ter wereld!

Avatar foto

Gepubliceerd

op

BlackRock, JPMorgan en State Street, stappen uit de grootste Klimaatalliantie ter wereld!
Foto: ANP

Het was groot nieuws in de internationale pers op vrijdag 15 februari; enkele van de grootste financiële instellingen ter wereld, BlackRock, JPMorgan en State Street, stappen uit de grootste Klimaatalliantie ter wereld, aldus de Financial Times. Waarom houden deze financiële mastodonten met hun participaties Climate Action 100+ voor gezien en wat kunnen de gevolgen van deze stap zijn?

 

Wat is Climate Action 100+?

Climate Action 100+, gelanceerd in december 2017, trok vanaf het begin wereldwijde aandacht, volgens de eigen website. Het is sindsdien uitgegroeid tot het grootste wereldwijde initiatief voor beleggers op het gebied van klimaatverandering ooit. Met ruim 700 investeerders, verantwoordelijk voor 68 biljoen dollars aan beheerd vermogen, betrekt het bedrijven bij het beheer van klimaatverandering, het terugdringen van CO2-uitstoot en het versterken van klimaat gerelateerde financiële rapportages (ESG).

Climate Action 100+ werd aanvankelijk gelanceerd als een vijfjarig initiatief (2017-22), maar kondigde in 2022 aan dat het zou lopen tot 2030 en daarmee synchroon aan de Sustainable Development Goals (SDG’s) van de Verenigde Naties. In juni 2023 kondigde het zijn fase 2-strategie aan, die van 2023 tot 2030 loopt. En daarin schuilt nu het grootste probleem voor de financiële mastodonten van de westerse wereld zoals BlackRock en State Street.

Volgens Fox Business betreft die fase 2 van Climate Action 100+ de verplichting voor grote investeerders om zich actief te bemoeien met het klimaatbeleid van de bedrijven waarin zij investeren. En dat zou die grote investeerders als BlackRock, JPMorgan en State Street te ver gaan; het plaatsnemen op de stoel van de directie van hun deelnemingen.

JPMorgan gaf als reden voor vertrek uit Climate Action 100+ aan, dat zij binnen de eigen organisatie al meer dan genoeg doen op klimaatgebied. Het ook nog betrekken van hun investeringen hierbij zou een stap te ver zijn. Door het vertrek uit Climate Action 100+, is een aanzienlijk deel van de Amerikaanse bedrijven in portefeuille van de grote drie niet meer gebonden aan het beleid van de grootste milieuclub van de VS.

BlackRock heeft een andere klimaatagenda voor de EU dan voor de VS

Het vertrek van BlackRock uit de Amerikaanse klimaatalliantie komt niet uit de lucht vallen. Al in augustus 2023 bleek dat de koers van het bedrijf in de VS veel meer af ging wijken van eerdere klimaat toezeggingen.

Fox Business meldt op 23 augustus 2023 dat de aandeelhouders van BlackRock in het seizoen 2022-2023 maar liefst 813 voorstellen hebben gedaan om sociale- en klimaat gerelateerde investeringen op de agenda te krijgen. De directie van BlackRock wees maar liefst 742 hiervan af (90 procent). Het bedrijf gaf bij Fox Business aan dat het hier allemaal om lage kwaliteit investeringsvoorstellen ging (lees: voorstellen met een te laag rendement) gebaseerd op de politieke klimaatagenda van de regering Biden.

In de Financial Times (FT) lezen we dat BlackRock een andere agenda heeft voor haar participaties in de EU dan in de VS, waar het beleid meer op het behalen van optimaal financieel rendement is gericht, terwijl het in Europa meer op ondersteuning van de EU-klimaatagenda is gericht. Volgens eerdergenoemd FT artikel kiezen BlackRock, JPMorgan en State Street in de VS primair voor democratie en de Amerikaanse economie, terwijl voor de EU de klimaatresultaten boven financiële, democratische en economische resultaten worden gesteld.

Republikeinen drukken een andere agenda door bij financiële giganten

Zowel uit de twee eerdergenoemde artikelen van Fox Business, als van de Financial Times blijkt dat de Republikeinen een sterke duit in het zakje van de drie genoemde financiële instellingen hebben. Het zijn met name de Republikeinen die in de VS het gewijzigde klimaatbeleid van BlackRock, State Street en JPMorgan afdwingen.

De FT stelt dat Republikeinen primair voor de olie- en gasindustrie kiezen en tegen het ‘woke’ kapitalisme zijn. De Democraten daarentegen zijn tegen de fossiele industrieën en kiezen primair voor het klimaat. Aangezien de Republikeinen in de VS steeds meer terrein winnen en de meerderheid verwacht dat Trump de volgende president wordt, kiezen de financiële giganten eieren voor hun geld en passen hun klimaatagenda aan. Maar dat geldt alleen voor de VS, niet voor de EU.

In de Republikeinse staten Texas en West Virginia, werden JPMorgan, Goldman Sachs en BlackRock keihard uitgesloten van deelname in staatsfondsen vanwege hun klimaat agenda “waarmee de energiebedrijven in onze staten worden bedreigd”, aldus FT.

ESG-wetgeving onder druk in de VS

Net als in de EU, neemt in de VS de ESG-wetgeving een steeds grotere plaats in binnen het bedrijfsleven. Kort samengevat komt ESG neer op een aantal gedwongen maatregelen die grotere bedrijven (meer dan 250 fte) moeten nemen om aan de VN-klimaateisen en CO2-agenda te voldoen. Die maatregelen zijn fors kostenverhogend en daarmee concurrentie gevaarlijk.

In de VS groeit de weerstand bij beleggers en burgers tegen de ESG-wetgeving. Mede om die reden zijn BlackRock, State Street en JPMorgan uit Climate Action 100+ en andere klimaatbewegingen gestapt.

Wat betekent deze ontwikkeling voor de EU en Nederland?

Uit de genoemde artikelen en uit recente berichten van BlackRock blijkt dat er voor Europa en Nederland vooralsnog niets gewijzigd wordt in de klimaatstrategie, de ESG-adoptie en het nastreven van de Agenda’s 2030 en 2050 van de Verenigde Naties.

Het gewijzigde beleid in de VS is grotendeels het gevolg van de toenemende macht en invloed van de Republikeinse partij aldaar. In de EU en Nederland kan dat veranderen na de nieuwe Europese Parlementsverkiezingen in juni 2024. Als dan blijkt, dat ook hier de rechtse politieke stroming de overhand krijgt, zal het beleid van de in dit artikel besproken financiële giganten automatisch volgen. Net als in de VS.

Verder Lezen

Klimaat

Kritiek uiten op klimaatwetenschappers kan je duur komen te staan

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Kritiek uiten op klimaatwetenschappers kan je duur komen te staan
Foto: ANP

De Amerikaanse klimaatonderzoeker Michael Mann klaagde in 2012 twee conservatieve bloggers aan vanwege smaad. Een jury in Washington DC stelde hem in het gelijk en veroordeelde een van de bloggers tot het betalen van een schadevergoeding van 1 miljoen dollar. De boodschap is duidelijk: kritiek uiten op prominente klimaatonderzoekers kan je duur komen te staan.

Terwijl in Nederland Milieudefensie haar volgende klimaatrechtszaak aankondigde, na Shell is nu ING aan de beurt, was er aan de andere kant van de oceaan een andere intrigerende klimaatrechtszaak bezig. Michael Mann, een van de meest zichtbare klimaatonderzoekers ter wereld (niet te verwarren met de gelijknamige maar veel beroemdere filmregisseur), had twee conservatieve bloggers aangeklaagd voor smaad. De bloggers Rand Simberg van het libertaire Competitive Enterprise Institute en de Canadese auteur Mark Steyn voor de conservatieve website National Review noemden in 2012 (!) Manns werk ‘frauduleus’ en ze maakten vergelijkingen met een voor seksueel misbruik veroordeelde voetbalcoach, die aan dezelfde universiteit verbonden was als Mann. Pas na twaalf jaar kwam het daadwerkelijk tot een rechtszaak met jury.

 

Om deze zaak te kunnen begrijpen moeten we terug in de tijd. Michael Mann is beroemd geworden dankzij een door hem en collega’s gepubliceerde grafiek in Nature in 1998 en Geophysical Research Letters in 1999. De grafiek laat de gereconstrueerde temperatuur zien op het noordelijk halfrond vanaf het jaar 1000 en is de hockeystick-grafiek gaan heten vanwege de vorm.

 

De hockeystick-grafiek van Mann zoals gepubliceerd in 1999.

De grafiek suggereert heel sterk dat het klimaat voor honderden jaren lang vrij stabiel was, totdat de mens fossiele brandstoffen ging gebruiken en boem de temperatuur omhoogschoot. Het internationale klimaatpanel van de VN, het IPCC, voerde de grafiek zeer prominent op in het derde IPCC-rapport in 2001 en Al Gore gebruikte de grafiek ook in zijn wijdverspreide documentaire ‘An Inconvenient Truth’ in 2006.

Voor mij persoonlijk heeft deze grafiek een grote invloed gehad op mijn carrière. In februari 2005 publiceerde ik na twee maanden onderzoeksjournalistieke research een uitgebreid artikel in Natuurwetenschap & Techniek. Twee Canadezen, Stephen McIntyre en Ross McKitrick, hadden aangetoond dat de grafiek rammelde aan alle kanten. Door een fout in de statistiek kwam er altijd een hockeystick uit, zelfs als je random data gebruikte. Ik was de journalist die de primeur van deze kritiek had. We publiceerden het verhaal niet alleen in Nederland maar ook in het Financiële Dagblad van Canada. Ik won dat jaar met het artikel de Glazen Griffioen, een prijs van 10.000 euro voor jonge wetenschapsjournalisten.

Mijn eigen ervaringen met Mann waren niet al te best. Ik stelde hem destijds zeer inhoudelijke vragen over de kritiek van McIntyre en McKitrick. Hij maakte direct allerlei ad hominem opmerkingen. Zo zei hij: “Ik moet beginnen met benadrukken dat McIntyre en McKitrick niet serieus genomen worden door de wetenschappelijke gemeenschap.” Ook suggereerde hij dat ze betaald zouden worden door de olie-industrie, iets wat niet waar was en is.

Toen volgde in 2009 Climategate, duizenden e-mails van onder andere Mann werden door een onbekende hacker openbaar gemaakt. De meeste e-mails gaan over de hockeystick-affaire. De e-mails toonden onethisch gedrag van Mann en zijn collega’s. In een van de meest beruchte e-mails schrijven ze dat ze “Mike’s Nature tric” gaan gebruiken “om de daling te verbergen”. Een van de gepubliceerde hockeystick-reconstructies, die vooral gebaseerd zijn op boomring-onderzoek, begon te dalen na 1960, een periode waarvan we juist weten door metingen met thermometers dat er opwarming was. In plaats van je af te vragen of boomringen wel geschikt zijn voor temperatuurreconstructies, besloten de onderzoekers de onwelgevallige data (de daling na 1960) gewoon weg te laten. Ze bespraken dat onderling dus in e-mails maar meldden dat echter niet in hun publicaties.

McIntyre is vanwege zijn kritiek vaak de gebeten hond. Tijdens de rechtszaak kwamen er e-mails naar boven waarin Mann McIntyre “dat stuk menselijk vuil” noemde. Zelfs tijdens de rechtszaak noemde Mann McIntyre een “blanke racist”. Mark Steyn, verreweg de bekendste van de twee aangeklaagden, stelde in de rechtszaal dan ook terecht dat Mann iemand is die wel wil uitdelen maar niet kan ontvangen.

Er zijn meerdere boeken over de hockeystick-affaire verschenen waarvan ‘The Hockey Stick Illusion’ van Andrew Montford de beste is. Op Wikipedia (altijd enorm alarmistisch over klimaat) wordt dit boek uiteraard omschreven als een vorm van ‘klimaatontkenning’. Steyn schreef nadat hij aangeklaagd was door Mann ook een boek waarin hij allerlei wetenschappers citeert die kritiek hebben op Mann en de hockeystick. Mann zelf publiceerde ook al meerdere boeken over wat hij noemt de “de hockeystick en de klimaatoorlogen”. De controverse leidde ook tot een soort blogoorlog, waarbij Mann en collega’s publiceerden op de blog RealClimate terwijl McIntyre de website Climate Audit begon, waar inmiddels 2500 artikelen zijn verschenen.

Smaad
Gezien deze achtergrond was het logischer geweest als Mann een zaak was begonnen tegen McIntyre, maar hij koos er dus voor om twee conservatieve bloggers aan te pakken, relatieve buitenstaanders in deze wetenschappelijke controverse. Daarmee maakt Mann de affaire politiek. Twee Ierse filmmakers vonden deze rechtszaak zo belangrijk vanuit het perspectief van vrijheid van meningsuiting dat ze een dagelijkse podcast erover maakten, waarbij de belangrijkste gebeurtenissen van de dag werden nagespeeld door acteurs. Bij smaad moet de aanklager (Mann in dit geval) aantonen dat hij schade heeft geleden door de twee blogartikelen. Tijdens de drie weken durende zittingen werd duidelijk dat Mann dat op geen enkele manier kon hardmaken. Een hilarisch moment was dat Mann vertelde dat hij in de supermarkt een “gemene blik” toegeworpen had gekregen van een andere klant. Was dat omdat je hem had afgesneden op de parkeerplaats of omdat hij Rand Simberg had gelezen, vroeg Steyn, die zichzelf verdedigde in de rechtszaal, aan Mann.

Verder beweerde Mann dat zijn onderzoeksfinanciering in de jaren na 2012 sterk waren teruggelopen. De advocaat van Simberg ontdekte echter dat Mann zijn bedragen helemaal niet op orde had en daarmee de jury op het verkeerde been had gezet. Een beurs van 9 miljoen dollar die hij zou hebben misgelopen, bleek bij nader inzien te gaan om een bedrag van slechts 100.000 dollar. Bovendien vertelde Judith Curry, een bekende kritische stem in het klimaatdebat, in de rechtszaal dat in die jaren alle wetenschappers te maken hadden met teruglopende fondsen voor onderzoek vanwege de naweeën van de economische crisis.

De verdediging maakte meer dan aannemelijk dat in plaats van schade te hebben geleden Manns ster al die jaren alleen maar rijzende is geweest. Zijn salaris ging omhoog, hij verhuisde van Pennsylvania State University naar het meer prestigieuze University of Pennsylvania, hij ging op de foto met onder anderen Bill Clinton en Leonardo di Caprio. Mann deed in de rechtszaal alsof hij zich niet meer kon herinneren dat hij een prijs had gewonnen van 100.000 dollar.

Jerry Sandusky
Een belangrijke rol in de zaak speelde de associatie die de twee bloggers hadden gelegd met de voor seksueel misbruik veroordeelde voetbalcoach Jerry Sandusky, die verbonden was aan dezelfde universiteit als Mann. Mann stelde uiteraard dat hij direct vergeleken was met deze pedofiel en serieverkrachter. Maar zowel Simberg als Steyn stelden dat ze niet zozeer Mann vergeleken met Sandusky, maar stelden dat als een universiteit jarenlang een serieverkrachter in bescherming nam, waarom zouden ze dan niet ook hun prominente klimaatonderzoeker de hand boven het hoofd willen houden. Met name de rol van Graham Spanier, de toenmalige president van de universiteit kwam aan bod. De universiteit deed in 2010 onderzoek naar het gedrag van Mann vanwege de Climategate-e-mails. In de rechtszaal kwam aan het licht dat Spanier zich achter de schermen met dit onderzoek bemoeid had waarna Mann volledig werd vrijgepleit. McIntyre stelde op zijn blog dat het onderzoek ernstig tekortschoot en dat geen enkele poging was gedaan om ook critici zoals hijzelf en McKitrick, die de Climategate-e-mails zeer goed konden duiden, te interviewen. Spanier werd in 2011 ontslagen en later ook veroordeeld voor zijn rol in het Jerry Sandusky-schandaal en verdween enige tijd achter de tralies. Mann bleef Spanier ook daarna noemen in het dankwoord voor zijn boeken.

Steyn heeft in de loop der jaren meerdere malen geschreven dat “het proces de straf is”. Mann gaf in de rechtszaal toe dat de zaak hem geen cent gekost heeft. Wie zijn rekeningen betaalt wilde Mann niet zeggen. Steyn kan zich inmiddels geen advocaten meer veroorloven, kreeg ook nog eens drie hartaanvallen vorig jaar, en moest crowdfunding starten om een maand lang überhaupt zijn hotelkamer in Washington DC te kunnen bekostigen. Vanuit een rolstoel verdedigde hij zichzelf maar welbespraakt als hij is deed hij dat met verve.

In het slotwoord dat de advocaten van Mann kregen, speelden ze heel slim de politieke kaart. Ze vergeleken de ‘klimaatontkenners’ die Mann aanvallen met Trump-aanhangers die de verkiezingsuitslag ontkennen. “Deze aanvallen op klimaatwetenschappers moeten stoppen.” De verdediging protesteerde heftig tegen deze opmerkingen en de rechter gaf hen daarin gelijk (“toegewezen”) maar het kwaad was mogelijk al geschied. Mann had geen sterke zaak, maar de jury beschouwde hun oordeel blijkbaar als een kans om een signaal af te geven. De jury stelde dat Mann een symbolisch bedrag van 1 dollar per blogger aan daadwerkelijke schade had geleden maar veroordeelde Simberg tot het betalen van 1000 dollar aan zogenoemde ‘punitive damages’ en Steyn zelfs tot 1 miljoen dollar. Ook stelde de jury dat hun intentie ‘kwaadaardig’ was geweest, wat suggereert dat Simberg en Steyn deze informatie verspreidden terwijl ze wisten dat het niet waar was, een absurde aantijging waarvoor geen enkel bewijs was geleverd. De schadevergoeding die Steyn moet betalen lijkt dus vooral een afschrikwekkende functie te moeten hebben. Waag het niet klimaatonderzoekers te bekritiseren, want we klagen je aan en dat kan je veel geld gaan kosten.

Mann was uiteraard in extase over de uitspraak. “Ik hoop dat dit vonnis duidelijk maakt dat het ten onrechte beschuldigen van klimaatwetenschappers niet behoort tot de vrijheid van meningsuiting”, schreef hij in een verklaring op X. Aan de sceptische kant van het spectrum merkte de Australische blogger Joanne Nova op dat precies het doel van dit soort rechtszaken is om critici de mond te snoeren. In Nederland was er nauwelijks aandacht voor de zaak, met uitzondering van NRC Handelsblad, dat een vrij uitgebreid artikel aan de uitspraak wijdde waarin de zaak vrij voorspelbaar eenzijdig belicht werd vanuit het perspectief van Mann.

 

Kop en intro in NRC Handelsblad naar aanleiding van de uitspraak.

Meer rechtszaken
Is de zaak nu ten einde? Vermoedelijk niet. Er zijn uitspraken van het Hooggerechtshof dat ‘punitive damages’ niet meer dan een factor tien hoger mogen zijn dan de daadwerkelijke schade. Dat zou betekenen dat Steyn maximaal 10 dollar aan schadevergoeding opgelegd zou mogen worden in plaats van de opgelegde 1 miljoen dollar. Dat klinkt ook logisch natuurlijk. Waarom zou iemand 1 miljoen dollar aan schade moeten betalen terwijl de werkelijk geleden schade nihil is of in dit geval een symbolische 1 dollar. Steyn wil dus in beroep gaan bij het Hooggerechtshof. Mann op zijn beurt overweegt om het CEI en National Review alsnog  (eerder in het proces werden die ertussenuit gehaald) voor het gerecht te slepen. Een hele reeks aan klimaatrechtszaken kan het gevolg zijn.

De uitspraak kan ook gevolgen hebben voor andere wetenschappelijke controverses zoals bijvoorbeeld die over de herkomst van het coronavirus. Daags na de uitspraak werden op X al toespelingen gemaakt dat onderzoekers die wijzen op een lek uit het laboratorium in Wuhan als waarschijnlijke oorzaak van de pandemie hetzelfde lot boven het hoofd hangt.

Dit is de eerste column van Marcel Crok voor Indepen. Crok (1971) is de bekendste klimaatjournalist van Nederland en schrijft al sinds 2005 over het klimaatdebat. Zijn boek ‘De Staat van het Klimaat’ werd aangeprezen door vriend en vijand. Samen met emeritus-hoogleraar Guus Berkhout runt hij stichting Clintel, dat het ongehoorde verhaal over klimaatverandering (dat er geen sprake is van een klimaatcrisis) bekendheid probeert te geven.

 

 

Verder Lezen

Recent

Mark Rutte nieuwe NAVO-baas? Dit moet je weten! Mark Rutte nieuwe NAVO-baas? Dit moet je weten!
Buitenland17 uur geleden

Mark Rutte nieuwe NAVO-baas? Dit moet je weten!

Mark Rutte is bijna de nieuwe baas van de NAVO, maar is dat wel handig met zijn verleden in Oekraïne?...

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3) Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3)
Column2 dagen geleden

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3)

Het lijkt al onvermijdelijk, deze pure non-fictie horror. Na dertien Haagse politieke crisisjaren onder leiding van minister-president Mark Rutte is...

Auto-industrie als eerste zélf slachtoffer klimaatwaanzin Auto-industrie als eerste zélf slachtoffer klimaatwaanzin
Klimaat3 dagen geleden

Auto-industrie als eerste zélf slachtoffer klimaatwaanzin

Kocht u tien jaar geleden nog een ‘milieudiesel’ dan kocht u een auto die voldeed aan de wensen van de...

Hugo Jonge maakt wonen betaalbaar op papier, onbetaalbaar op woningmarkt Hugo Jonge maakt wonen betaalbaar op papier, onbetaalbaar op woningmarkt
Column4 dagen geleden

Hugo Jonge maakt wonen betaalbaar op papier, onbetaalbaar op woningmarkt

Terwijl het land moet wennen aan de term extraparlementair kabinet zijn vriend en vijand het erover eens dat we in...

BlackRock, JPMorgan en State Street, stappen uit de grootste Klimaatalliantie ter wereld! BlackRock, JPMorgan en State Street, stappen uit de grootste Klimaatalliantie ter wereld!
Klimaat5 dagen geleden

BlackRock, JPMorgan en State Street, stappen uit de grootste Klimaatalliantie ter wereld!

Het was groot nieuws in de internationale pers op vrijdag 15 februari; enkele van de grootste financiële instellingen ter wereld,...

Het hele ambtenarenleger duwt de burger de afgrond in Het hele ambtenarenleger duwt de burger de afgrond in
Opinie6 dagen geleden

Het hele ambtenarenleger duwt de burger de afgrond in

Alle crisissen zijn het gevolg van het rigoureus doordrukken van wetgeving door ambtenaren zonder daarbij de gevolgen voor de burger...

Kritiek uiten op klimaatwetenschappers kan je duur komen te staan Kritiek uiten op klimaatwetenschappers kan je duur komen te staan
Klimaat6 dagen geleden

Kritiek uiten op klimaatwetenschappers kan je duur komen te staan

De Amerikaanse klimaatonderzoeker Michael Mann klaagde in 2012 twee conservatieve bloggers aan vanwege smaad. Een jury in Washington DC stelde...

Interne EU-corruptie en -fraude steeds omvangrijker? Interne EU-corruptie en -fraude steeds omvangrijker?
Buitenland7 dagen geleden

Interne EU-corruptie en -fraude steeds omvangrijker?

Op 31 januari 2024 publiceerde Follow the Money (FTM) de resultaten van hun onderzoek naar recente corruptie en fraude binnen...

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3) Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (3)
Column1 week geleden

Slaapwandelend de Derde Wereldoorlog in (2)

Is het toeval? In één week tijd is de Russische dissident Aleksej Navalny ineens dood  (vermoedelijk vermoord) en is er...

Ernst Kuipers: we got him! Ernst Kuipers: we got him!
Binnenland2 weken geleden

Ernst Kuipers: we got him!

Ladies and gentleman: we got him! Dat is voldoende om te weten om wie het gaat. Hij was 6 weken...

Trending



This will close in 0 seconds