Klimaat
Wil Rutte de Nederlandse voedselproductie in handen zien te krijgen?
Korte samenvatting:
Uit openbare documenten blijkt dat de regering in samenwerking met de Rabobank en het WEF vergevorderde plannen heeft om de Nederlandse voedselproductie te reorganiseren. Opmerkelijk is dat in alle plannen van politici en grote bedrijven steevast één stakeholder ontbreekt: de boer. Zonder de boer ontwikkelt de overheid plannen om grootschalig zo efficiënt, inclusief, duurzaam en voedzaam mogelijk voedsel te produceren. Tegelijkertijd stelt de regering de Nederlandse boeren voor een onmogelijke opgave, onrealistisch, onuitvoerbaar, inefficiënt en de doodsteek voor de boer zelf. Dat is vreemd, heel vreemd.
Het gaat om de boerengrond, niet om stikstof
Al lange tijd doen verhalen de ronde dat het de Nederlandse overheid in het stikstofdossier gaat om de verwerving van boerengrond, en dat daarvoor ‘stikstof’ als excuus wordt gebruikt. Dat doet deze overheid inmiddels openlijk door taakstellingen bij de boeren neer te leggen die onhaalbaar en onrealistisch zijn. Opvallend is dat er inmiddels landkaarten op ministeries worden ontwikkeld die het al zeer discutabele onderzoek van het RIVM nog verder overrulen, zonder dat provincies daar weet van hebben. Het RIVM kan alleen nog in een bijlage, die niemand leest, melden dat op basis van de geproduceerde kaart geen enkele conclusie kan worden getrokken, conclusies die de overheid nadrukkelijk wél trekt. Kamerlid Omtzigt ontdekte dat er helemaal geen wettelijke grondslag is voor de 70% stikstofreductie, de Kamer is namelijk akkoord gegaan met 50%. Dit werd gepareerd met de mededeling dat dit ‘uiteraard’ nog langs de Kamer zou gaan, maar dat hiermee gewacht gaat worden tot ná de Provinciale Statenverkiezingen. Zoals bekend heeft de Tweede Kamer op dit moment geen meerderheid in de Eerste Kamer.
Er ligt dus een plan met een stikstofreductie tot 70%, met ‘plots’ bijna het dubbele oppervlak aan ‘te beschermen’ gebieden ten opzichte van eerdere kaarten en ten opzichte van het model van het RIVM, waarvoor nergens een wettelijke grondslag bestaat. Het in de recente plannen gestelde doel is volgens minister van der Wal ‘onbespreekbaar’, terwijl er geen wettelijk grond is. Dat is uitermate vreemd.
Er circuleert een mail van een boer waarin staat dat hij de overheid zijn koeien aanbiedt in ruil voor uitkoop, met behoud van zijn grond. Dat bleek niet mogelijk. Het ging om de grond werd hem gezegd, en dat is vreemd als het om de stikstofuitstoot zou moeten gaan; die is immers opgelost met het verdwijnen van de koeien. Ook de aankondiging van de gemeente Barneveld, één dag na de protesten, om ‘Stroe City’ te gaan bouwen voor 25.000 inwoners van Stroe is uiteraard nog geen bewijs voor landelijk beleid. Vreemd is wel dat die beoogde grond nu nog in handen is van boeren.
De ongekende starheid van de regering, in een land waarin polderen juist de basis is voor het bereiken van consensus, is zeer opvallend en zeer on-Nederlands. Dat valt op, en doet vermoeden dat er meer speelt.
Aan Tristate City wordt al sinds 2016 gewerkt
Groots zijn de plannen voor het zogenaamde ‘Tristate City’, waarbij Nederland de meest duurzame ‘stad’ ter wereld moet gaan worden. In deze plannen (geen complot, zie de website van deze organisatie) verandert Nederland, een deel van België en een deel van het Duitse Nordrhein-Westfalen in één grote enclave met 45 miljoen mensen. Overigens is dit plan niet nieuw, al in 2017 werden er in bij de Provinciale Staten van Gelderland vragen over gesteld. Sinds 2016 wordt hier op provinciaal niveau aan gewerkt. In 17 prachtige icoontjes worden de ‘Sustainable Development Goals’, die rechtstreeks van de Verenigde Naties komen, geformuleerd. Er mist alleen één cruciale factor in deze plannen: bouwgrond die noodzakelijk is voor realisatie van al deze plannen. De disclaimer die sinds een aantal weken op de website staat luidt: “Dit model heeft geen enkele relatie met het stikstofbeleid van de Nederlandse overheid!” Kennelijk zijn er zoveel raakvlakken dat het noodzakelijk is geworden in een disclaimer te vermelden dat u het mogelijk verkeerd ziet.
Food Innovation Hubs, het centraliseren van kennis
Cruciaal bij de ontwikkeling van Tristate City zijn de zogenaamde ‘Food Innovation Hubs’, Rutte legt het hier even voor u uit, let ook op de kop ‘Transforming Food Systems and Land Use’. Food Innovation Hubs hebben tot doel alle expertise te bundelen op het vlak van de voedselcreatie, ook van zo’n 50 ‘nieuw’ te ontwikkelen voedselsoorten met een zeer hoge voedingswaarde. Hier komt nu het WEF (World Economic Forum) om de hoek kijken. Omdat Nederland op landbouwgebied wereldwijd toonaangevend is, is het niet zo verwonderlijk dat het coördinatiecentrum voor de WEF Food Hubs, gefinancierd door de Nederlandse overheid en de provincies Gelderland en Overijssel, in Wageningen zit. Meer informatie over Foodvalley kunt u hier vinden. Tot zover klinkt het allemaal nog vrij onschuldig.
Next level: Food Action Alliance, de sturende kracht met 4 hoofddoelen
Aansturing van deze Food Hubs vindt plaats via de ‘Food Action Alliance’ (FAA). Ontwikkelaars van deze FAA zijn het WEF en Bain & Company, in samenwerking met onder andere onze eigen Rabobank (Ben Valk). In het rapport van de Food Action Alliance kunt u lezen dat er voor de voedselvoorziening van de wereld 4 hoofdoelen zijn geformuleerd: voedselproductie moet inclusief, duurzaam, efficiënt en voedzaam zijn. Op pagina 22 van dit rapport wordt duidelijk waar het ‘probleem’ zit: in het kort komt het erop neer dat alleen met hoogstaande technologieën (lees: precisie landbouw, satelliet technologie, robotica) en de samenwerking met grote aanverwante partners, die toegang hebben tot kapitaal en technologie, er op een efficiënte manier zo optimaal mogelijk voedsel geproduceerd kan worden. De aap komt uit de mouw bij de zin: “However, addressing these complex and critical capacity-building food system issues requires scale (e.g. access to a sizeable base of smallholder farmers) and effective collaboration to be viable.”
Het WEF wil dus met behulp van hightech technieken zo efficiënt mogelijk voedsel verbouwen op landbouwgronden door samen met grote partners op een zo groot mogelijke schaal voedsel te verbouwen. Dit doel is te bereiken door schaalvergroting of samenwerking.
Dat die ‘eigenaren’ niet per definitie de huidige boeren zijn wordt duidelijk op pagina 23: “The Food Innovation Hubs are a multi-stakeholder, pre-competitive, country-led and neutral partnership platform.” Kortom, de aansturing voor het verbouwen van voedsel dient volgens het WEF in handen te komen van meerdere stakeholders, aangestuurd vanuit een door de overheid geleid ‘neutraal’ platform van partners. En dat wordt in Nederland lastig in de huidige situatie met zoveel boeren met relatief kleine landerijen…
Uitvloeisel van al deze plannen is de International Fund for Agriculture Development (IFAD), een samenwerking van het WEF en de Rabobank, met bijdragen van 35 bedrijven waaronder Cargill, DSM, PepsiCo, Unilever en het WWF (zie pagina 15). Het heeft er dus alle schijn van dat een aantal grote bedrijven zich hebben samengepakt om de doelen van het WEF mee helpen te realiseren en financieel te ondersteunen.
Nu heeft Indepen in de afgelopen maanden vele boeren en experts in Nederland gesproken, maar nog nóóit heeft iemand over bovenstaande zaken gepraat. Dat zou je op zijn minst verwachten als dergelijke rigoureuze plannen door de overheid in samenwerking met het WEF worden ontwikkeld. Voor alle betrokkenen was ook onduidelijk waarom de Nederlandse overheid zo gebrand lijkt op de Nederlandse landbouwgronden en boeren voor onuitvoerbare en onmogelijke taakstellingen worden gezet. In alle plannen van het WEF komt geen enkele boer of boerenorganisatie voor. De doelstelling van het WEF, die ondersteund wordt door talloze Nederlandse bedrijven en Nederlandse politici is echter helder: een centraal aangestuurde voedselproductie op zo groot mogelijke landbouwgronden. Daarover hebben wij nog nooit iets gehoord in de Kamer?
Nu is er een land waar plots volgens eenzelfde systematiek te werk wordt gegaan: Canada. Het land waar Trudeau (lid van The Young Global Leaders® Community van het WEF) de scepter zwaait heeft namelijk als tweede land ter wereld plotseling een ‘stikstofprobleem’. Uitwerking van die plannen zal de boerenstand decimeren. Eerst was er een focus op het terugbrengen van stikstofoxiden in kunstmest met 30%, maar ‘plots’ (hé, waar kennen we dat van?) is deze eis bijgesteld naar 40-45%. Dit is te bizar voor woorden, aangezien stikstof juist nodig is bij voedselproductie. Door deze nieuwe eis zal de opbrengst van landbouwgronden drastisch dalen, met als gevolg dat boeren niet meer kunnen rondkomen van hun opbrengsten. De economische schade voor alleen al 2 landbouwproducten wordt in totaal geschat op 800 miljoen Canadese Dollars. Bovendien zal hierdoor naar verwachting voedselschaarste ontstaan. Dat zou hét moment voor Trudeau zijn om de landbouwgronden in handen te krijgen. Overigens waarschuwde Trudeau al eerder voor voedselschaarste, schaarste die hij nu zelf creëert… dat lijkt verdacht veel op de Nederlandse situatie waarbij aan boeren onmogelijke eisen worden gesteld en die alleen maar tot gevolg hebben dat de boer zelf financieel onderuitgaat.
Premier Rutte doet al bijna 2 jaar zeer mistig over de banden tussen de overheid en het WEF. Kamervragen worden niet beantwoord en de geldstromen zijn volstrekt onduidelijk. Vragen over het WEF worden afgedaan als complotgedachten. Maar als er zoveel Nederlandse ondernemingen en politici betrokken zijn bij het WEF, en er geen enkel plan van het WEF doordringt tot het publieke debat, terwijl alleen al deze plannen een vergaande invloed hebben op het reilen en zeilen van de Nederlandse boeren, dan klopt er iets niet. In alle plannen ontbreekt namelijk steevast één stakeholder: de boer. Aangezien de boeren voor een onmogelijke taak worden gesteld, en er geen enkele opening geboden wordt voor overleg behalve een ‘gespreksleider’ die de plannen juist bedacht heeft, wekt dit de indruk dat Rutte héél andere plannen heeft met de boeren. Hij lijkt ze niet meer nodig te hebben in de toekomst. Met de plannen van het WEF krijgt Nederland, net als in het oude Rusland, een centraal geleide voedselproductie waarbij de staat gaat bepalen wanneer, hoeveel, wat en onder welke voorwaarden u te eten krijgt. Wij hoeven u hopelijk niet uit te leggen dat dit een onwenselijke situatie is. Vreemd, dat de regering tientallen miljoenen steekt in complottheorieën, vind u niet?
Zelfs bij de hoogste baas van Duitsland, Friedrich Merz, is nu eindelijk doorgedrongen dat de gedwongen ‘energietransitie’ in Duitsland is uitgelopen op een grote ramp voor de Duitse samenleving. In een toespraak voor volk en vaderland erkent hij dat Duitsland één van de hoogste energierekeningen van Europa moet betalen. Nederland steekt daar nog met kop en schouders bovenuit overigens.
Moderne mijnschachten zijn opgeblazen, er is gestopt met kerncentrales, de Nordstream gaspijpleiding is opgeblazen, de olie uit Rusland is gesanctioneerd, er wordt duur vloeibaar aardgas (lng) uit het Midden-Oosten en de VS gehaald en eindelijk is het kwartje zelfs bij Merz gevallen. Dit alles leidt ertoe dat de Duitse industrie niet meer kan concurreren en de burger een onbetaalbare energierekening krijgt; het resultaat van jarenlange kortzichtige energiepolitiek.
In Nederland deden we daar nog een schepje bovenop. De enige eigen energiebron, het aardgas uit Groningen, werd rigoureus gestopt en we kiepten de gasputten vervolgens nog vol met beton ook. De kolencentrales braken we af, en in de nog bestaande kolencentrales stoken we met voornamelijk ‘biomassa’ in plaats van steenkool waardoor er nog meer CO2 de lucht in wordt geblazen in vergelijking met steenkool. En uiteraard hanteren we de weerzinwekkende belastingen op energie, die nog 2,5 keer hoger zijn dan in Duitsland.
Gelukkig is de aankomende minister-president Rob Jetten zelf mede-veroorzaker van deze vergelijkbare ellende in Nederland, en kan hij het in de aankomende periode zelf ook gaan herstellen, toch? Bij de NOS leven ze nog in de waan dat het andersom zit: door het slopen van de bestaande Nederlandse energiebronnen is er nu een dreigend tekort aan alternatieven, en ‘dus’ zal daar meer geld naartoe moeten… de omgekeerde werkelijkheid die zo kenmerkend is voor de NOS.
De Amerikaanse president Trump heeft een meer dan symbolische daad verricht door de VS terug te trekken uit 66 internationale organisaties, waaronder het belangrijke klimaatverdrag van Rio uit 1992 en het VN-klimaatpanel IPCC. Als belangrijkste financier van de VN geeft Amerika daarmee een belangrijk signaal af dat het afgelopen moet zijn met de globalistische en misantropische VN-agenda’s.
President Trump kondigde vorige week aan dat hij middels een presidentieel decreet uit 66 internationale organisaties stapt, waaronder diverse VN-organisaties. Die organisaties druisen in tegen de belangen van de VS, aldus het decreet. De meest in het oog springende organisaties op de lijst zijn het United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC), ook wel het Klimaatverdrag van Rio genoemd en het VN-klimaatpanel IPCC, dat iedere zes tot acht jaar drie lijvige rapporten publiceert, die als basis dienen voor de onderhandelingen binnen het UNFCCC.
Het Klimaatverdrag van Rio uit 1992 is de basis geworden voor de jaarlijkse klimaatconferentie, de zogenaamde Conference of the Parties (COP), waarvan die in Parijs in 2015 de bekendste is geworden, vanwege het daar gesloten Klimaatakkoord van Parijs. Zowel het Kyotoprotocol als het Klimaatakkoord van Parijs (het is geen verdrag met bindende afspraken) borduren dus voort op het Klimaatverdrag van Rio.
Vorig jaar, meteen nadat Trumps tweede termijn inging trok hij Amerika voor de tweede keer terug uit het Klimaatakkoord van Parijs (Biden had de VS weer aangesloten bij het akkoord). Maar terugtrekking uit het UNFCCC is veel fundamenteler. “Dit is een monumentale verandering”, stelde een zichtbaar stralende Marc Morano, een van de bekendste Amerikaanse critici van het UNFCC, dan ook in een tv-interview. Ook Matthew Wielicki, een op 𝕏 zeer actieve klimaatscepticus reageert positief op de beslissing in een op 𝕏 gepubliceerd artikel: “Tegenwoordig zijn veel onderdelen van de VN niet langer gericht op het voorkomen van oorlog. Ze zijn gericht op het afdwingen van klimaatbeleid, het bevorderen van ‘gelijkheid’ (equity), en het normaliseren van permanente financiële transfers van rijke landen naar armere landen.” Voorstanders van ambitieus klimaatbeleid veroordelen uiteraard de beslissing van Trump en stellen onder andere dat Amerika zichzelf daarmee in de eigen voet schiet.
Amerika is nu het enige land ter wereld dat geen deel meer uitmaakt van het UNFCCC. Juristen zullen nog wel een tijdje steggelen over de vraag of een Amerikaanse president dit zomaar kan doen via een decreet. Het verdrag werd namelijk in 1992 geratificeerd door de Amerikaanse senaat (met 92 voor en nul tegen). Maar voorlopig lijkt het antwoord dat het inderdaad kan en dat het best lastig kan worden om in de toekomst weer toe te treden, omdat de senaat dan opnieuw erover moet stemmen.
Geld
De jaarlijkse grote klimaatconferenties, die door tienduizenden onderhandelaars, activisten, handelaren en journalisten bezocht worden, gaan tegenwoordig vrijwel uitsluitend over geld. Hoeveel moet het Westen, dat historisch gezien het meeste CO2 heeft uitgestoten, gaan betalen, via allerlei fondsen, aan ‘ontwikkelingslanden’? Dit laatste woord staat tussen aanhalingstekens omdat landen als China en India (nummer 1 en 3 van de wereld als het om de uitstoot van broeikasgassen gaat) volgens het verdrag uit 1992 zich nog altijd mogen opstellen als een ontwikkelingsland en formeel dus geen verplichtingen hebben om hun CO2-uitstoot af te bouwen.
Jaarlijkse CO2-emissies per land. Bron: Our World in Data
Green Climate Fund
Een van de fondsen die de laatste jaren vanuit de klimaatconferenties werd opgetuigd is het Green Climate Fund. Dit fonds financiert wereldwijd projecten zowel op het gebied van mitigatie (hier: CO2-reductie) als adaptatie (je aanpassen aan veranderingen, denk aan het bouwen van dijken). Dit fonds valt direct onder het UNFCCC-proces en niet verrassend kreeg het fonds dan ook te horen dat de Amerikaanse financiële bijdrage eraan (tot nu toe twee miljard dollar) met onmiddellijke ingang wordt stopgezet en dat de VS zijn zetel in de board opgeeft.
Amerika is met 22 procent de grootste financier van de VN en ditzelfde percentage gold dan ook voor het UNFCC. De Amerikaanse bijdrage aan de UNFCCC is op zich bescheiden (orde van grootte tien miljoen dollar per jaar). Filantropen zoals Michael Bloomberg hebben al aangeboden om het gat te dichten en het hele UNFCCC-proces, dat wil zeggen de klimaatonderhandelingen en de organisatie van de jaarlijkse klimaatconferenties, komt derhalve niet meteen in gevaar. De Amerikanen praten alleen niet meer mee.
De 66 organisaties bij elkaar, waaruit Trump de VS nu terugtrekt, waren volgens schattingen van AI-model Grok goed voor 650 miljoen dollar aan Amerikaanse steun in 2023. Dat is al een wat serieuzer bedrag.
Maar het echt grote geld gaat om in het klimaatbeleid zelf, de duizenden miljarden die nodig zijn voor de transitie naar een CO2-vrije economie. Mark Carney, destijds als speciaal klimaatgezant van de VN (tegenwoordig is hij premier van Canada), zei in een speech in 2019 dat er tussen 2015 en 2030 al 90 biljoen dollar (90.000 miljard dollar, dat komt in de buurt van het mondiale bnp) nodig zou zijn aan investeringen in infrastructuur. Ook binnen de klimaatonderhandelingen worden de geëiste bedragen almaar hoger. Waar eerst 100 miljard dollar per jaar werd gevraagd door ontwikkelingslanden is dat bedrag de laatste jaren opgelopen naar 1300 miljard dollar per jaar vanaf 2035. Dit bedrag is niet toegezegd door de rijke landen en klimaatonderhandelingen gaan dus daarover. Het belangrijkste signaal dat Trump met zijn actie afgeeft is dat Amerika niets ziet in dergelijke betalingen. Daarnaast is het een duidelijk signaal dat Amerika onder Trump geen heil meer ziet in tal van globalistische organisaties (eerder stapten de VS ook al uit de wereldgezondheidsorganisatie WHO) en hun vaak misantropische agenda’s. Tenslotte is het ook het nakomen van een verkiezingsbelofte.
Rio en IPCC
Het Klimaatverdrag van Rio uit 1992 stelt dat een gevaarlijke verstoring van het klimaat door de mens vermeden dient te worden. Met ‘door de mens’ bedoelde men destijds al de uitstoot van broeikasgassen. Dat was opmerkelijk omdat het eerste rapport van het VN-klimaatpanel IPCC, gepubliceerd in 1990, nog geen bewijs had gevonden dat de opwarming van de aarde door CO2 en andere broeikasgassen veroorzaakt werd. Pas in 1995 concludeerde het IPCC, in het tweede rapport, dat er “een waarneembare invloed van de mens was op het klimaat”. Dat gebeurde echter na last minute wijzigingen in het rapport, die zeer omstreden waren. Het debat tussen klimaatsceptici en mainstream onderzoekers ontbrandde daarmee in volle hevigheid, eerst in de VS en later in de hele wereld. Het debat raakte gepolariseerd en gepolitiseerd en dat duurt tot op de dag van vandaag voort.
Critici, waaronder ondergetekende, stellen dat de politiek vooruit liep op de wetenschap en daarmee de klimaatwetenschap onder druk gezet heeft. Het IPCC had in feite als taak gekregen van de politiek om met ‘het bewijs’ te komen voor de politieke VN-agenda om broeikasgassen te beteugelen. Deze politisering van de klimaatwetenschap werd openlijk zichtbaar in de climategate-affaire eind 2009 (destijds voor mij de aanleiding om met de website climategate.nl te beginnen), waarbij duizenden e-mails van prominente en aan het IPCC gelieerde klimaatwetenschappers na een hack online werden gezet. Wat sceptici al jaren bevroedden bleek waar te zijn: klimaatwetenschappers gebruikten hun posities bij instituten en wetenschappelijke tijdschriften om klimaatsceptici uit de literatuur en uit het IPCC-rapport te weren. Ze sloegen zichzelf in de e-mails op de borst als dat weer eens gelukt was.
Starre klimaatvisie
In mijn boek De Staat van het Klimaat, verschenen eind 2010, analyseer ik de eerste vier IPCC-rapporten en stel ik al hardop de vraag: is het IPCC nog te redden? De Nederlandse overheid vroeg mij officieel (naar aanleiding van de kritiek in mijn boek) om het vijfde IPCC-rapport te reviewen als expert reviewer. In latere rapporten en boeken analyseerde ik met collega’s ook het vijfde en het zesde IPCC-rapport (in een boek getiteld The Frozen Climate Views of the IPCC, vertaald verschenen als De starre klimaatvisie van het IPCC).
Het probleem van het IPCC is gemakkelijk samen te vatten. Het IPCC selecteert alleen wetenschappers die de gewenste boodschap (klimaatverandering is volledig veroorzaakt door CO2 en het is een groot probleem) al volledig ondersteunen. Sceptici worden dus buitengesloten en zijn veroordeeld tot de rol van expert reviewers. Als ze al de moeite nemen om review commentaren in te dienen kunnen die gemakkelijk terzijde worden geschoven door de auteurs. Met de selectie van met name de hoofdauteurs (lead authors) ligt de uitkomst van het rapport derhalve bij voorbaat vast. Die selectie vindt ook nog eens achter gesloten deuren plaats.
De Amerikaanse klimaatonderzoeker John Christy was een van de laatste klimaatsceptici die meewerkte aan het IPCC. In reactie op de beslissing van Trump om de VS ook uit het IPCC terug te trekken zegt hij nu: “Het IPCC heeft soms best redelijke documenten geproduceerd, maar het was duidelijk een bureaucratische VN-organisatie die was opgezet met een specifiek beleidsdoel: het uitfaseren van fossiele brandstoffen”, aldus Christy. “Dat vind ik op basis van mijn eigen ervaring als lead author en doordat ik de enorme bias heb gezien bij de selectie van de auteurs.”
“Landen blijven fossiele brandstoffen gebruiken”, stelt Christy, omdat die “extreem goed werken en betaalbaar zijn.” Landen zoals Engeland en Duitsland, en staten als Californië en New York, die volop hebben geïnvesteerd in hernieuwbare energie, “gaan achteruit”, zei hij “en moeten dit zien op te lossen voordat ze zichzelf (weer) in de Donkere Middeleeuwen terugvinden.”
Het IPCC werkt op dit moment aan het zevende assessment rapport (AR7 geheten), dat tussen 2028 en 2030 zal verschijnen. Normaal gesproken is ongeveer 10 procent van de auteurs Amerikaans. Nu is dat percentage al lager en het is op dit moment onduidelijk wat de terugtrekking van Trump uit het IPCC voor hen betekent. Wel is duidelijk dat Amerikaanse auteurs niet op de kosten van de overheid naar buitenlandse bijeenkomsten kunnen vliegen. Maar ook hiervoor worden in de VS al steunfondsen opgetuigd.
De laatste drie jaar behoren wereldwijd tot de warmste jaren sinds de metingen rond 1850 begonnen zijn, maar anders dan je zou vermoeden schiet de broeikastheorie tekort om deze periode te begrijpen, aldus Marcel Crok.
Terwijl een voor Nederland ongekende hoeveelheid sneeuw uit de hemel neerdwarrelt is het hoog tijd om terug te blikken op het afgelopen jaar. Mediahysterie is uitgebleven, want 2025 was niet het warmste jaar ‘ooit’, waarbij ‘ooit’ dan meestal duidt op het begin van de metingen, ergens rond 1850. Wel eindigt het in de top 3 van warmste jaren, ongeveer gelijk met het jaar 2023, terwijl 2024 het warmste jaar blijft.
Hoe ‘krankzinnig’ het jaar 2024 was kan goed gezien worden in deze figuur van de Amerikaanse klimaatscepticus Roy Spencer:
Dit is een ranking van de warmste jaren sinds 1979 (links staat het warmste jaar, daarna het een na warmste enzovoorts), het jaar dat satellietmetingen van de troposfeer (de onderste paar kilometer van de atmosfeer) beginnen. Deze reeks wordt door Spencer zelf onderhouden. Het jaar 2024 torent hoog boven alle andere jaren uit. Het was tevens het eerste jaar dat uitkwam boven de grens van 1,5 graden Celsius, die gesteld is in het Parijs Klimaatakkoord in 2015.
In een artikel bij de EU-klimaatorganisatie Copernicus wordt deze piek één op één gekoppeld aan de uitstoot van broeikasgassen. “De mensheid is verantwoordelijk voor haar eigen lot, maar onze reactie op de klimaatcrisis moet gebaseerd zijn op bewijs. De toekomst ligt in onze handen – snel en doortastend handelen kan de koers van ons toekomstige klimaat nog veranderen.”, aldus Carlo Buontempo, directeur van Copernicus.
Ronkende persberichten
Wie echter verder kijkt dan de ronkende persberichten van dit soort internationale en vaak sterk politiek beïnvloede organisaties komt er al snel achter dat zowel 2023 als 2024 zeer abnormale jaren waren die juist niet gemakkelijk te verklaren zijn door onze uitstoot van CO2 en andere broeikasgassen. Dit werd mondjesmaat ook door zeer prominente klimaatwetenschappers erkend. Zo schreef NASA-onderzoeker Gavin Schmidt, zeer vaak geciteerd in de Amerikaanse pers, al in maart 2024 het volgende in tijdschrift Nature: “Rekening houdend met alle bekende factoren, warmde de planeet vorig jaar [in 2023 dus, red.] 0,2 °C méér op dan klimaatwetenschappers hadden verwacht. Meer en betere data zijn dringend nodig.”
Een recenter stuk bij Carbon Brief, een platform dat ook keurig de mainstream wetenschap volgt, constateert feitelijk hetzelfde. Het somt een viertal logische kandidaten op die de warme periode 2023-2025 veroorzaakt zouden kunnen hebben:
- een relatief sterke El Niño,
- een snelle daling in zwaveldioxide-uitstoot door aangescherpte regels voor de scheepvaart,
- een onverwachte vulkaanuitbarsting op Tonga in 2022 en
- een sterker dan verwachte zonnecyclus.
Onderaan de streep blijft er echter ook bij Carbon Brief een onverklaarde restwarmte over.
Bij Clintel hebben we een artikel geplaatst van de Spanjaard Javier Vinós over deze materie. Vinós is van origine een neurowetenschapper, maar de laatste tien jaar spendeerde hij vrijwel fulltime aan klimaatonderzoek. Hij spitte duizenden wetenschappelijke artikelen door en schreef op basis daarvan het boek Solving the Climate Puzzle, een doorwrocht (maar niet eenvoudig) boek met krankzinnig veel data en grafieken. Het heeft als belangrijkste boodschap, dat we veel meer moeten kijken naar energietransport binnen het klimaat (vooral van de tropen naar de Noordpool) dan naar alleen het broeikaseffect, dat zich uitsluitend focust op binnenkomende (zonne-) en uitgaande (infrarode) straling.
Hunga Tonga
Het stuk van Vinós maakt duidelijk dat we bij een uitzonderlijke gebeurtenis, de opwarming in 2023 en 2024, op zoek moeten gaan naar een uitzonderlijke mogelijke oorzaak. De enige en meest logische kandidaat is de uitbarsting op 15 januari 2022 van de onderzeese Hunga Tonga vulkaan, in de Stille Oceaan ten noordoosten van Nieuw-Zeeland. Dit was de grootste vulkaanuitbarsting wereldwijd sinds de uitbarsting van de Pinatubo in 1991. Maar anders dan bij de Pinatubo, wat geen onderzeese vulkaan is, leidde de uitbarsting van de Hunga Tonga tot een spectaculaire toename van waterdamp in de stratosfeer, de hoge luchtlaag boven de troposfeer. Ook Carbon Brief meldde deze spectaculaire toename door onderstaande figuur te tonen:
De grafiek toont de extreme toename van waterdamp op een hoogte van 20 tot 80 kilometer en hoe die extra waterdamp na de uitbarsting lang in die luchtlaag blijft rondhangen en nog steeds niet helemaal weg is.
De mainstream klimaatwetenschap probeert het klimaateffect van zo’n spectaculaire waterinjectie te begrijpen door het in klimaatmodellen te stoppen. Die modellen suggereren vervolgens dat het effect zeer gering is, in de orde van 0,05 graden opwarming, veel minder dan de totale opwarming die in 2023 en 2024 plaatsvond. Dat kan het dus niet zijn, concludeert men dan.
Vinós wijst op een waslijst aan bijzondere gebeurtenissen in de periode 2023-2025, waaronder uitzonderlijke opwarming in de oceanen, extreem weinig zeeijs rond Antarctica, extreme droogte in de Amazone, een opmerkelijke stilte in orkaanactiviteit in de Noord-Atlantische Oceaan, extreme hitte in grote delen van de wereld en een laagterecord aan wolkenbedekking.
Wolken
De clou om deze periode te begrijpen ligt volgens hem bij die zeer geringe wolkenbedekking (het laagste sinds 1940). Een jaar na de uitbarsting van de Hunga Tonga is er opmerkelijk weinig lage bewolking in de tropen, wat tot gevolg heeft dat de zon diep in de oceanen kan doordringen. Dit kan onmogelijk door de El Niño veroorzaakt zijn want die begint pas later in dat jaar. Vinós laat ook zien dat de opwarming begint in de Zuidelijke Oceaan en zich later uitbreidt naar de Grote Oceaan. Dit leidde ertoe dat wereldwijd de oceanen in 2023 en 2024 een spectaculaire opwarming vertoonden. In 2025 koelden de oceanen echter weer af waardoor we inmiddels terug zijn op het niveau van voor de uitbarsting:
Deze grafiek geeft de wereldwijde temperatuur van de oceanen weer. Klimaatmodellen zijn niet in staat al bovengenoemde exceptionele gebeurtenissen te ‘verklaren’. Met name de sterke afkoeling in 2024 en 2025 is een ‘ramp’ voor de modellen. Klimaatmodellen warmen op als de concentratie CO2 stijgt (wat het deed in 2024 en 2025) en als de luchtverontreiniging daalt (want aerosolen als zwaveldioxide reflecteren zonlicht en hebben daarmee een koelend effect). De uitstoot van zwaveldioxide (SO2) daalt al decennia (juist in China waar luchtverontreiniging ook een issue is geworden) en strengere normen voor de scheepvaart leidde op de oceanen tot een extra daling rond 2020. Dus de combinatie van stijging van broeikasgassen en daling van luchtverontreiniging zou in 2024 en 2025 moeten leiden tot opwarming, niet spectaculaire afkoeling.
Dus concludeert Vinós, en ik deel die mening, dat de spectaculaire opwarming en afkoeling in de periode 2022-2025 juist de zwakte van de broeikastheorie blootlegt. Het is niet zo dat Vinós precies begrijpt (en dus kon voorspellen) waarom Hunga Tonga deze uitwerking heeft gehad op het klimaat. Het lijkt echter volgens hem duidelijk, dat de uitbarsting een hele reeks aan dynamische effecten heeft gehad op het klimaat, die veel verder gaan dan alleen de directe effecten op straling en dus het broeikaseffect. Om het klimaat beter te begrijpen zullen klimaatonderzoekers zich dus veel meer in deze effecten op de atmosferische circulatie moeten gaan verdiepen. De klimaatwetenschap zit echter muurvast in haar denken en zal dat advies niet snel ter harte nemen, vreest Vinós.
De bekende Amerikaanse klimaatalarmist James Hansen, de vroegere directeur van het NASA klimaatcentrum GISS, ziet louter opwarming in het verschiet en voorspelt dat 2026 met 1,7 graden boven pre-industrieel zelfs zal uitkomen boven het recordjaar 2024. Vinós zelf houdt het op een lichte daling waarbij 2026 uitkomt op 1,4 graden boven pre-industrieel en op 𝕏 daagt hij lezers uit een weddenschap met hem aan te gaan als ze denken dat Hansen gelijk zal krijgen. Over precies een jaar praat ik u bij. Als het recente verleden ons iets geleerd heeft is het wel dat het klimaat verrassingen voor ons in petto kan hebben.
Mainstreammedia mythemeter
‘Wie bewaakt de bewakers?’ schreef een Romeinse dichter ooit. Maar wie controleert de zelfverklaarde hoeders van het vrije ware woord...
Hoe de publieke opinie gemanipuleerd wordt (deel 1)
De (politieke) meningen en opinies die we allemaal hebben, zijn grotendeels het gevolg van jarenlange beïnvloeding, manipulatie van feiten en...
De leaseauto als melkkoe én machtsmiddel van de politiek
De leaseauto is voor velen een noodzakelijk gereedschap om zijn of haar beroep uit te oefenen. Voor de Belastingdienst is...
Duitsland erkent dat de energietransitie een grote ramp is
Zelfs bij de hoogste baas van Duitsland, Friedrich Merz, is nu eindelijk doorgedrongen dat de gedwongen ‘energietransitie’ in Duitsland is...
Amerika stapt uit het klimaatverdrag van Rio
De Amerikaanse president Trump heeft een meer dan symbolische daad verricht door de VS terug te trekken uit 66 internationale...
Nieuwe EU-ketenregels dreigen inflatie aan te jagen en mkb te vernietigen
Vanaf 2026 en 2027 gelden nieuwe EU-regels die bedrijven verplichten tot transparantie over herkomst en milieu-impact van de gebruikte materialen...
Europese Commissie trekt zich niets aan van (Mercosur) protesten
Er gaat regelmatig wat goed fout in de Europese Unie als gevolg van beleid van de Europese Commissie. Denk aan...
De mogelijke gevolgen van de Bulgaarse euro voor Nederland
Per 1 januari 2026 heeft de Bulgaarse regering, na maandenlange massale burgerprotesten, de euro als wettig betaalmiddel ingevoerd. De euro...
Zakendoen met de VS holt Nederlandse economie uit
Het Centraal Planbureau (CPB) deed voor de Nederlandse politiek onderzoek naar de gevaren van economische en financiële samenwerking met de...
Armoede in Nederland neemt toe
Uit nieuwe cijfers van het CBS uit december 2025 blijkt dat de armoede in Nederland voor het eerst in vijf...
-
Economie1 week geledenNieuwe EU-ketenregels dreigen inflatie aan te jagen en mkb te vernietigen
-
Economie1 week geleden
De mogelijke gevolgen van de Bulgaarse euro voor Nederland
-
Klimaat3 dagen geleden
Duitsland erkent dat de energietransitie een grote ramp is
-
Klimaat6 dagen geleden
Amerika stapt uit het klimaatverdrag van Rio
-
Economie1 week geleden
Europese Commissie trekt zich niets aan van (Mercosur) protesten
-
Politiek1 dag geleden
Hoe de publieke opinie gemanipuleerd wordt (deel 1)
-
Economie1 week geleden
Zakendoen met de VS holt Nederlandse economie uit
-
Politiek2 dagen geleden
De leaseauto als melkkoe én machtsmiddel van de politiek
Hernan
14 juli 2022 in 20:39
??
Bernd Becker
16 juli 2022 in 23:40
The great Reset
In Zusammenarbeit mit Klaus Schwab werden wohl bald weltweit solche Aktionen stattfinden. Rutten steuert auf eine zwangsenteignung der Landwirte hin
Es ist eine Katastrophe denen die Landwirte aktuell mit Widerstand begegnen.
Er sollte, nein muss gestützt werden von Deutschland und dem Rest der Welt. Das ist kein Aluhutträgergeschwurbel, sondern fakt.
Joe Black
23 juli 2022 in 13:51
Het idee is niet dat we de landbouw in NL intensiveren, maar dat we de landbouw in de rest van de wereld intensiveren naar Nederlands voorbeeld. Meer opbrengst per hectare is nodig om alle monden can de wereld te kunnen blijven voeden, zeker als uitstoot van de Nederlandse voedselproductie te hoog is voor de natuur in ons land en die productie zich dus zal verplaatsen naar andere landen. Er zal veel meer grond in het buitenland moeten worden gebruikt om hetzelfde rendement op te leveren als Nederlandse boeren zullen opgeven. Nederland heeft haar expertise op dit vlak goed verkocht, mag dus het coördinatiecentrum van al die “food hubs” in de wereld zijn en Rutte loopt daarmee te koop. Dat is precies wat je van een premier mag verwachten: je eigen bedrijfsleven en universiteiten naar de voorgrond duwen.
Toon Grutjes
23 juli 2022 in 21:02
Zo Joe Black, krijg je nu opslag van je baas na deze pro overheids propaganda waarbij je voorbijgaat aan de onduidelijkheid waarom die landbouwgrond nu persé in handen van de staat moet komen, ongeacht of er aan plotselinge stikstof normen wordt voldaan of niet?
Joe Black
28 juli 2022 in 15:17
Iets is niet onduidelijk alleen omdat jij het niet weet. We kiezen volksvertegenwoordiging en die moet je hun werk laten doen en verantwoordelijkheid laten nemen. Roepen vanaf de zijlijn mag, maar wel vanuit de bescheidenheid dat je niet alles overziet. Zelf de politiek in gaan is een oplossing, misschien is dat iets voor je?
Joe Black
29 juli 2022 in 02:16
Die stikstofnormen zijn er trouwens echt niet plotseling, vraag dat de boeren maar. Er is decennia lang geprobeerd boeren gewoon hun werk te laten doen op basis van vergunningen en uitzonderingen, maar als dat onvoldoende reductie oplevert keert de wal het schip een keer.
Sommige bedrijfstakken zijn nou eenmaal op termijn niet vol te houden op het niveau dat er was: tabak, loodhoudende verf, benzinestations midden in het dorp, fossiele brandstof in het algemeen, CV ketels, auto’s met verbrandingsmotor, weet ik veel. Draag de schade gezamenlijk en pas je aan.
AnniMal
19 december 2024 in 10:15
👍🏻👍🏻
Murray, MD.
27 juli 2022 in 07:51
Joe,
So,You’re buying into this “Sustainable Development” rhetoric in the name of “Inclucivity” under the guise of “Saving The Planet”? You do realize you’re buying into what is a pipeline dream being so nicely wrapped in a pretty agenda of “Doing your part for the greater good to save the planet”? If it had to do with Climate and Saving the earth, of course it’s what everyone wants. It’s direct attacks on the PEOPLE to perform these Unobtainable “Sustainable Goals”. You’ll be doing your part to build a better future for THEM. It’s a tale as old as time – the greed of man off the very working man’s back, for THEIR future, not any average “slave” to THEIR System. You’ll be issued a Digital QR code for Food Rationing, or Blockchain to help “distribute food” in said “inclusive” manner. The ones imposing these insane RESET Policies are the ELITE (THEM) to which you will be responsible for. THEY will never go without food or luxury. They will never experience economic hardship. You’ll be eating lab grown meat. 3d Printed Meat via B Gates.Better yet, BUGS. If that’s the life you want, your obedience will reward you with that dystopian nightmare. I can’t believe how many ppl have bought onto this Climate Agenda in which YOU will be the serfs. You’re complying to your own Slave Master’s demands and effectively thanking him for punishing YOU. Similar to the Build Back Better Dogma. There is no plans to build anything. The whole plan is to DESTROY everything so that THEY can Build Back Better. Give your head a shake man, with all due. ✌️
Joe Black
29 juli 2022 in 02:25
Yeah man, I’m into it. Can’t wait to eat lab-meat mostly and cow sometimes, because the alternative is cow sometimes and veggie the rest of the time… But if you’re not into it, that’s fine. As long as most of the people take protection of bio diversity seriously we’re going to be fine and we don’t need a “thank you”. Just stop promoting that I need to do like you do, that is just plain dumb. The only reason I’m on this platform is to hear the arguments of people like you (if I may put it that way). I’m not here to be converted nor judged.
Angs
14 februari 2025 in 11:27
Joe Black will be just as happy as all those PEOPLE that got vaccinated proudly and suddenly died, good luck 👍🏼 Probably Joe depends on the subsidies spend on the fake green deal jobs that is ruining farm land with solar and wind energy.. luckely more and more people are waking Up to the truth!